เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้รับ VDO นี้มาจากคุณวิบูลย์ รัตนพงษ์วัฒนา ที่ได้ไปร่วมงานสอนธรรม ที่ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช วิทยาเขตอุบลราชธานี ซึ่งวันนั้นไปสอนกันอย่างสนุกสนาน แต่การเดินทางก็ไกลสักหน่อย ไปเช้าเย็นกลับ ถึงบ้านสลบเลย แต่ก็ประทับใจครับ

วีดีโอชุดนี้ เป็นบรรยากาศการสอน และมีการอธิบายการฝึกเบื้องต้นรวมอยู่ด้วย ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อผู้ต้องการฝึกเบื้องต้นเป็นอย่างมาก ลองดูกันนะครับ

วันนี้ผมกับครอบครัวได้ไปสอนมา 2 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนวัดหงษ์ปทุมาวาส ปทุมธานี 27 มกราคม 2553 และ โรงเรียนปทุมธานี นันทมุนีบำรุง ปทุมธานี 27 มกราคม 2553 ลองคลิ๊กดูที่ลิงค์ข้างต้นได้เลยครับ ท่านจะได้พบกับภาพงานสอนกัน…

ตอนเย็นผมได้เอาใบที่เด็กๆ ได้เขียนคำปฏิญาณที่จะทำความดี ในโครงการสังคมสีขาว เอาไปให้ทางสำนักพิมพ์ดีเอ็มจี และได้สนทนาแลกเปลี่ยนความคิด และต่อยอดโครงการสังคมสีขาวกับพี่บุ๋ม ผู้จัดการโครงการสังคมสีขาว ก็หลังจากคุยกัน ก็ทำให้เห็นแนวทางการทำโครงการชัดเจนมากยิ่งขึ้น แต่ก็ต้องมีการต่อยอดแนวคิดต่อไป ให้สามารถใช้ได้จริงๆ

เดี่ยวผมต้องขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ เพราะวันนี้ยังไม่ได้ทำงานของตัวเองเลย กลางวันออกไปสอน ส่วนกลางคืนหลังจากที่อัพเดทเว็บแล้วก็ได้เวลางานทางโลกของผมแล้ว ไว้ต่อๆ ไปผมจะเล่าให้ฟังว่า ผมทำงานอะไร? ทำไมถึงมีเวลาออกไปสอนได้มากมายก่ายกองขนาดนี้

แล้วอย่าลืมติดตามผมใน Twitter ได้ที่ http://twitter.com/WisdomInside นะครับ  แล้วท่านจะรู้สึกเเหมือนกับตามผมไปสอนด้วยกันเลยหละครับ…มีความสุขกันมากๆ นะครับ แล้วอย่าลืม “มาจับดีกันเยอะๆ” แล้วความดี จะดูสิ่งที่ดีๆ เข้ามาหาตัวท่านเอง สวัสดีครับ

วันนี้ผมไปประชุมวิทยากรมาครับ กลับมาก็ได้มาตัดต่อ VDO ที่ทาง การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยหรือ ททท. ได้ส่งมาให้พร้อมกับหนังสือขอบคุณซึ่งผมก็ได้ตัดต่อแล้วนำขึ้นไปที่ Youtube.com เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

อยากให้ทุกคนได้เห็นบรรยากาศในงานที่โซนท่องเที่ยวเชิงสุขภาพที่ผมได้ไปออกบูตมาครับ

กลับมาดูอีกครั้งผมก็รู้สึกประทับใจ และนึกในใจว่า เราก็กล้าเหมือนกันนะนี่ สอนกลางเวทีต่อหน้าคนเดินไปเดินมานับร้อย บางคนก็สนใจ บางคนก็ไม่สนใจ หลากหลายแต่ก็ทำไปแล้ว 555+

และนี่คือหนังสือขอบคุณที่ ทาง ททท. ส่งมาให้ผมครับ

วันนี้ไปเมืองจันมา เดินทางไปกว่า 700 โล เมื่อวันก่อนไปอุบลราชธานีมา ไปเช้า -สอน – เย็นกลับ ยังกับมีอาชีพขับรถทัวร์ยังไงยังงั้น ยังเพลียไม่หายเลยครับ

ต้องขอตัวไปพักผ่อนก่อนแล้ว ขอให้เพื่อนๆ ทุกคนฝันดี

ลืมไป วันนี้เอาบุญมาฝากทุกๆ คนเลยนะครับ

มีความสุขมากๆ ครับผม

สำหรับวันนี้ผมมีข่าวประชาสัมพันธ์เพื่อมาแจ้งให้ทราบ 1 รายการนะครับ ได้แก่ การซ้อมการท่องเพื่อสอบวิทยากร หรือวิปัสสนาจารย์ ที่วัดปากน้ำ โดยครั้งนี้ได้กำหนดในวันอาทิตย์ที่ 7 ธันวาคม 2551 นี้ครับ

สำหรับท่านที่สนใจต้องการเป็นส่วนหนึ่งในการเผยแผ่วิชาธรรมกาย โดยการเป็น วิปัสสนาจารย์ นั้น (หรือที่เรียกว่า วิทยากร นั่นเอง) จำเป็นต้องสามารถบอกวิชาที่ถูกต้องและเหมาะสม ตาม คู่มือสอบวิปัสสนาจารย์ อย่างแม่นยำ ไม่ผิดเพี้ยน ไปจากหลักสูตรที่คุณลุงการุณย์ บุญมานุช ได้กำหนดไว้

ดังนั้นเพื่อเป็นการสนับสนุนให้ ท่านที่มีความปรารถนาเป็นวิปัสสนาจารย์ เพื่อสร้างบารมีให้ธรรมะเป็นทานและมุ่งเผยแผวิชาธรรมกาย จึงมีการจัดฝึกฝนและแนะแนว สำหรับผู้ที่ต้องการเป็นวิปัสสนาจารย์ทุกท่าน

หลายท่านสนใจแต่ยังลังเล กลัวตัวเองจะทำไม่ได้ เนื้อวิชายาวขนาดนั้น จะจำได้อย่างไร?

ทำได้สิครับ …… ขอเพียงท่านมีความตั้งใจจริง ในการเผยแผ่ธรรมะเท่านั้น ….

โดยการฝึกฝนดังกล่าวนี้เราจะเริ่มแนะนำ ถึงโครงสร้าง เนื้อวิชา ที่ดูหลายท่านว่ายากจนล้มเลิกความตั้งใจไป  แต่แท้ที่จริง แล้วล้วนมีลำดับขั้นตอนชัดเจน และ เป็นขั้นเป็นตอน ซึ่งเมื่อท่านเข้าใจ ขั้นตอนแล้ว สิ่งต่อไปไม่ใช่เรื่องยากเลย ซึ่งหากท่านเดินวิชาทุกวันควบคู่อยู่แล้ว จะช่วยเกื้อกูลกันได้เป็นอย่างดี  รวมถึงเป็นการย้ำเป้าหมายในการสร้างบารมีของท่านที่ถูกต้องและเกิดประโยชน์ อย่างแท้จริง

ลองชมคลิปบรรยากาศ ติวเข้ม!สอบวิปัสสนาจารย์ได้เลยครับ

สำหรับการติวเข้มครั้งที่ 3 นี้ เราจะฝึกกัน ในวันอาทิตย์ที่ 7 ธันวาคม 2551 ตั้งแต่เวลา 13.00เป็นต้นไปนะครับ ณ วัดปากน้ำภาษีเจริญนะครับ ท่านใด สนใจ อย่ารอช้าอยู่เลยนะครับ

ท่านใดสนใจ ติดต่อสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติ่ม จากผู้ประสานงานได้ที่ โอ๊ต 084-321-4044
หรือ ป่าน 089-488-1788

แผนที่ไปวัดปากน้ำครับ

(ให้เครดิต น้องนู๋ครับ อุตส่าห์หาแผนที่มาให้ครับ)

อ้างอิงเนื้อหาเขียนโดยพี่โอ๊ตจาก http://forum.wisdominside.org/index.php?topic=658.0

ดังนั้น ถ้าท่านใดว่าง หรือสนใจประการใด ก็ขอเชิญนะครับ ไว้เจอกันใหม่ในฉบับหน้าครับ

สวัสดีครับเพื่อนๆ ทุกคน วันนี้ผมได้เจอกับ Review ของหนังเกาหลีเรื่องหนึ่ง ซึ่งได้เขียน Review โดย คุณ กระบี่ไร้นาม ผมได้อ้างอิงไว้ท้ายบทความนี้ครับ ซึ่งเป็นหนังที่มีความหมายที่ดี แฝงอยู่ ให้ข้อคิดถึงความรัก, ความไม่ประมาท ในชีวิต ที่จะทำให้ทุกๆ เวลาที่เราหายใจอยู่นี้ มีคุณค่ามากที่สุด เพราะวันพรุ่งนี้ ช่่วงเวลาแห่งความทรงจำดีๆ เหล่านี้ อาจจะหายไป หรือไม่มีอีกแล้วก็เป็นได้……….

พร้อมหรือยังครับ…  พร้อมแ้ล้วไปดูกันเลยยยยยย

“ถ้าวันนึงในสมองของเรามียางลบอันใหญ่ๆ อันนึง
ที่คอยลบความทรงจำทุกอย่างในสมองของเรา
เราควรจะจัดการกับความทรงจำเหล่านั้นอย่างไรดี”

มนุษย์เชื่อกันว่า “เราเกิดมาเพื่อที่จะรัก และเป็นที่รักของใครสักคน”
cเขาและเธอก็เช่นกัน เกิดมาเพื่อที่จะรัก และมอบความรักให้แก่กันและกัน
ในวันที่ท้องฟ้ายังคงสวยงาม ความรักดุจดั่งความงามของท้องฟ้า
เรามองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของความงามเหล่านั้น

ความรักเปรียบเป็นเสมือนน้ำที่คอยหล่อเลี้ยงจิตใจ ให้เรามีชีวิต
มีชีวิตอยู่เพื่อที่จะรัก อยู่เพื่อที่จะหล่อเลี้ยงความรักนั้น

หลายครั้งในชีวิตเราก็พบเจอกับเรื่องราว ดีบ้าง ร้ายบ้าง
แต่เรื่องราวเหล่านั้นก็เปรียบเสมือนกับความทรงจำ
ที่สร้างประสบการณ์ให้กับชีวิตเรา ไม่ว่ามันจะดีหรือร้ายก็ตาม

หลายครั้งที่เราพบว่าสมองของเรานั้นเปรียบเสมือนกับฮาร์ดดิสก์ใหญ่ๆ
ที่สามารถบันทึกความทรงจำทุกอย่าง อย่างไม่มีวันจบสิ้น
แต่ระบบฮาร์ดดิสก์นี้กลับมีความพิเศษบางอย่าง ไม่สามารถเลือกที่จะจำได้
และก็ไม่สามารถเลือกที่จะลบความทรงจำใดได้เลย

สมองของเราจะจำเรื่องที่เจ็บปวดได้ดีเสมอ
แต่มันก็ไม่เสมอไปที่จะจำเรื่องดีของชีวิตไม่ได้

เธอ (คิม ซูจิน) กับเขา (ชอย ซุลซู) คนสองคนพบกันด้วยความบังเอิญ

ความบังเอิญทำให้เขาและเธอมาพบกัน
เธอพบเขาในวันที่เธอต้องการลืมอะไรบางอย่าง

ในร้านสะดวกซื้อร้านนั้น เธอได้พบเขา และเธอก็ลืมอะไรบางอย่าง
เธอไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับเขาทั้งสิ้น และเขาก็เช่นกัน

ตั้งแต่วันนั้นหลายเหตุการณ์ทำให้เธอได้พบอะไรบางอย่าง
เธออยากเขียนความทรงจำเกี่ยวกับเขาลงในสมองของเธอ

มนุษย์มักจะจำเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ดีเสมอ
และในขณะเดียวกัน ก็จะลืมความทรงจำที่เป็นอดีตเสียสิ้น

แต่บางคนกลับเป็นในทางตรงกันข้าม
ไม่มีความทรงจำไหนมาทดแทนความทรงจำเก่าๆ นั้นได้

วันเวลา ทำให้คนสองคนมีโอกาสที่จะเรียนรู้กันมากขึ้น มากขึ้น
จากคนแปลกหน้า เขาและเธอกลายเป็นคนรู้จักกันดีที่สุด

ขาและเธอตัดสินใจร่วมชีวิตไปด้วยกัน
ชีวิตของคนสองคนดูสดใสเหมือนกับความรัก

ความรักที่เต็มไปด้วยความสุข ทุกวันเวลาที่ใช้ไปร่วมกันมันช่างมีค่า
แต่ก็อย่างว่า สวรรค์เบื้องบนมักจะมีบทพิสูจน์รักแท้เสมอ

ในวันที่ท้องฟ้ายังคงเป็นสีฟ้าแบบนี้ กลับมีเมฆดำก้อนใหญ่มาบดบัง
ความรักที่ยังคงสวยงาม กำลังจะถูกลบเลือนด้วยอะไรบางอย่าง

เมื่อในสมองของเธอกำลังจะถูกลบเลือนไปด้วย “โรคอัลไซเมอร์”

มีตอนนึงในหนังเธอบอกกับเขาว่า “แล้วฉันจะลืมเรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ”
เขาตอบเธอ “ไม่เป็นไร ผมจะจำเรื่องราวทุกอย่างระหว่างเราเอง”

แล้ววันนึงฉันจะลืมคุณ ฉันจะไม่มีคุณในหัวใจอีกต่อไป ชีวิตมันมีแต่เรื่องโหดร้าย
เรามาลืมกันตอนที่เรายังมีความสุขจะดีกว่า

แล้วเขาก็ตอบเธอ “ผมจะทำหน้าที่จำความทรงจำระหว่างเรา
เพราะผมคือ ความทรงจำของคุณ ผมคือหัวใจของคุณ”

มนุษย์เลือกไม่ได้ที่จะลืม หรือจำอะไร และในวันนึงถ้ามันเกิดขึ้น
เราควรจะทำอย่างไรกับความทรงจำเหล่านั้น

เลือกที่จะลืมมันซะตั้งแต่เรามีความสุข หรือเลือกที่จะอยู่กับมัน
ไม่มีใครรู้ว่าในอนาคตข้างหน้านั่นเรื่องอะไรจะเกิดขึ้นกับเราบ้าง

แต่เขาเลือกที่จะอยู่กับเธอ แม้ว่าจะต้องพบเจออะไรก็ตาม
เขาและเธอจะผ่านอุปสรรคร้ายๆ นี้ไปด้วยกัน

ในวันที่ความโชคร้ายเข้ามาเยือนในชีวิต แต่เขาก็ยังคงเข้มแข็งและยอมให้มันเข้ามา
ในชีวิตเราจะเจอเรื่องดี เรื่องร้ายสักกี่พันครั้ง มันจะทำให้หัวใจเราเข้มแข็งขึ้น

เขาและเธอเชื่อว่า “แล้วเราจะสามารถผ่านพ้นมันไปได้”

ชีวิตเขาและเธอยังคงดำเนินไปอย่างปกติ
แต่วันนึงเธอก็มีความทรงจำเกี่ยวกับตัวเขาน้อยลงทุกวัน

เธอจำไม่ได้ว่าเธอต้องทำอะไร และเขาคือใครกัน
บางครั้งความทรงจำของเธอมันก็กลับไปกลับมา บางครั้งเธอจำเขาได้
บางครั้งเธอก็ลืมเขาไป แต่สิ่งนั้นเธอไม่ได้เป็นคนเลือก

ถ้าในเวลานั้นเธอเลือกได้ ผมว่าเธอคงจะเลือกที่จะจำมากกว่าจะลืม

มีตอนนึงในหนังขณะที่เขาจะออกไปทำงาน เธอพูดร่ำลาเขา
เธอเรียกชื่อเขาด้วยชื่อแฟนเก่า และบอกรักเขา

ความทรงจำในสมองของเธอที่เหลือน้อยเต็มทีกำลังบอกรักเขา
แต่ในเวลานั้นความเจ็บปวดดั่งมีดนับพันเข้ามาทิ่มแทงในหัวใจเขา
เธอสบตาเขา และเรียกชื่อใครสักคนที่ไม่ใช่ชื่อตัวเขา

ความรู้สึกนั้นมันมากกว่าความเจ็บปวดใดใดทั้งสิ้น
เธอไม่มีเขาอยู่ในความทรงจำอีกต่อไป

“แล้ววันนึงฉันจะลืมคุณ ลืมทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ
ลืมว่าคุณเป็นใคร ลืมว่าเราเคยรักกัน”

บทพิสูจน์รักแท้ครั้งนี้ ดูท่าว่าจะนำความเจ็บปวดมาสู่คนทั้งคู่
ไม่มีใครที่อยากจะเป็นคนที่ถูกถูกลืม ในขณะเดียวกัน
ก็ไม่มีใครที่อยากจะสูญเสียความทรงจำอันมีค่าของชีวิต
เขาเปรียบเสมือนดั่งความทรงจำอันแสนหวาน ดั่งความงามใดใดทั้งสิ้น

แล้วในวันนึงถ้าความทรงจำเหล่านั้นมันจะหายหมด
เราจะกู้ข้อมูลเหล่านั้นกลับมาได้เหมือนกับฮาร์ดดิสก์มั้ย?

ในตอนนี้สมองของเธอถูกไวรัสเล่นงานข้อมูลในสมองของเธอ
ไม่ใช่ไวรัสคอมพิวเตอร์ แต่เป็นไวรัสที่เลือกทำลายเฉพาะความทรงจำ
ในภาวะนี้เธอไม่ใช่เป็นผู้เลือก เธอเป็นผู้ถูกเลือกจากโรคร้ายนี้

ฉันพบคุณเพราะความขี้ลืมของฉัน
และฉันจะจากคุณไปเพราะความขี้ลืมของฉันเช่นกัน”

ในวันที่เธอระลึกถึงความทรงจำระหว่างเขาและเธอได้ชั่วขณะ
เธอเขียนข้อความมากมายถึงเขา บอกรักเขา ขอโทษเขา เธอไม่อยากลืมเขา
แล้วถ้าในวันนึงเธอจะลืมเขาไป เธออยากให้เขารู้ว่าเขาจะอยู่ในร่างกายของเธอเสมอ

มีบางอย่างในหนังที่บอกให้เรารู้ว่า

เรื่องบางอย่างมันจะจากเราไปได้โดยง่ายๆ
ไม่ว่าจะเป็นชีวิตมนุษย์หรือความทรงจำอันมีค่า

เราไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ และก็ไม่รู้ว่าจะลืมความทรงจำดีดีเหล่านั้นไปเมื่อไหร่
ในขณะที่เรายังมีโอกาสบอกรัก เราควรจะบอก

และในขณะที่เรามีโอกาสพูดขอโทษ เราควรจะพูด ก่อนโอกาสนั้นมันจะหมดไป

ไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าเราจะไปพูดบอกรักกันหน้าหลุมศพ
หรือพูดขอโทษ ยกโทษ อโหสิกรรมให้กันตอนไร้วิญญาณ

เราควรจะพูดในสิ่งที่ควรพูด ในเวลาที่ยังมีโอกาส
เพราะบางทีเราก็ไม่รู้ว่า โอกาสอันมีค่านี้มันจะจบลงไปตอนไหนกัน

ในตอนสุดท้ายแล้ว ความรักจะเอาชนะทุกสิ่งไม่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายใดก็ตาม

เธอเชื่อ… แม้ในวันที่ความทรงจำของเธอจะหมดสิ้น
เธอจะยังคงมีเขาอยู่ในใจของเธอเสมอ

และเขาก็พร้อมที่จะสร้างความทรงจำระหว่างเขาและเธอขึ้นมาใหม่
ความรักคงไม่ได้มีความหมายแค่การอยู่ร่วมกัน

แต่มันคือการสร้างความทรงจำระหว่างกัน
แล้วถ้าจะต้องสร้างสักกี่ครั้ง มันก็ไม่ได้ดูเป็นเรื่องหนักหนาอะไรสักเท่าไหร่

มนุษย์จะมีโอกาสได้ชื่นชมความทรงจำดีดี อันมีค่านี้สักกี่ครั้งกันเชียว
ถ้าสามารถเลือกที่จะจำ คงไม่มีใครอยากจะจำความทุกข์ทรมาน

แต่ในบางครั้งเราก็ไม่รู้หรอกว่า ความทรงจำดีดีมันมักจะต้องแลกด้วยความทรมาน
เหมือนกับเธอและเขาที่จะผ่านความทรงจำเลวร้ายนี้ไปได้

แล้วในท้ายที่สุด เขาและเธอจะได้พบฟ้าหลังฝน ที่มันจะยังคงความสวยงาม
ความสวยงามอาจจะมิใช่ความงามของท้องฟ้าเบื้องบน

แต่บางทีมันอาจจะเป็นความงามที่อยู่ในหัวใจเราเสียมากกว่า

แล้วคุณเชื่อว่าความทรงจำเกี่ยวกับความรัก

มันสามารถลบได้จริงๆ มั้ยล่ะ

ถ้าตราบใดที่มันยังคงอยู่ในหัวใจของเรา “

รีวิวโดย : กระบี่ไร้นาม

http://krabirainam.exteen.com/20061227/a-moment-to-remember

————————————————————

เป็นอย่างไรบ้างครับกับสุดยอดการ Review ที่เห็นภาพของความประทับใจของหนังเรื่องนีโดยคุณกระบี่ไร้นามครับ

กับโรคอัลไซเมอร์ที่อยู่ดีๆ ก็เป็นไม่เลือกเพศเลือกวัย หรือโรคร้ายแรงต่างๆ นานานั้น บางอย่างเกิดขึ้นแบบกระทันหัน ไม่มีสัญญาณเตือนมาก่อน

เราพร้อมจะที่รับกับเหตุการณ์นั้นๆ ได้หรือไม่?

……… บังเอิญ………ถ้ามันเกิดขึ้นเกิดกับเรา

เราจะทำอย่างไร? เพราะมันไม่ใช่หนัง แต่คือ ชีวิตจริง…

ปรับสภาพใจของเราให้พร้อมไว้ก่อน โดยการสร้างให้จิตใจเกิดภูมิคุ้มกัน เพิ่มพลังของ E.Q. ให้เกิดขึ้นแก่ใจ สร้าง A.Q. หรือความทนทาน การทนรับ รอความสำเร็จได้ สร้าง M.Q. หรือคุณธรรมให้เกิดในจิตใจให้ได้

ยิ่งอายุมากขึ้น I.Q. ก็ใช้น้อยลงเรื่อยๆ แต่ิสิ่งต่างๆ ที่ผมกล่าวมานี้ ระบบการศึกษาในปัจจุบันให้กับเด็กน้อยเหลือเกิน…

ทุกคนคงรู้สึกได้ดี

มาเพิ่มกำลังให้เกิดแก่จิตใจเถิดครับ

เพราะสิ่งเหล่านี้จะเป็นเกราะคุ้มกันเราให้สามารถเผชิญกับเหตุการณ์ร้ายๆ ได้ในอนาคต

ทุกคนคงไม่คิดหรอกนะว่า ชีวิตจะราบเรียบอย่างนี้ตลอดไป…

อะไรก็ไม่แน่นอน เพราะว่า……

ความไม่แน่นอนคือสิ่งที่แน่นอน !!

จริงไหมครับ???

สายป่าน

(ขอแนะนำให้เพื่อนๆ Upload ไว้ที่นี้ด้วย เพราะว่า เร็วมากมาย ใช้ง่ายด้วยหละครับ) กับความหมายของคำว่า “ความรัก” หวานแหวว โดนใจวันรุ่นมากมาย เพื่อนๆ น่าจะอ่านภาษาอังกฤษใน VDO ทันนะครับ ขอบอกว่าความหมายดีมากๆ อ่ะ ถ้าไม่ทัน ลองมาอ่านข้างล่างนี้อีกทีนะครับ ผมได้ถอดออกมาให้แหละ นี่อำนวยความสะดวกกันเต็มที่เลยนะนี่ ; D

LOVE / HATE

I didn’t enlist to “escape” you.

I enlisted to pay for our wedding.

Will you marry me?

When I read the secret vows of love that other People send to Postsecret I pretend there to me

I fall in love with a boy….Who don’t love me back

Your smile makes me want to …. MISBEHAVE

I still LOVE you

i’ve become EMBARRASSED by how many time i’ve been in love

nothing more

nothing less

This year for Valentine’s day i am giving my SWEETHEART a box of chocolates that I bought on clearance last year.

BLINDED.

I will never be BLINDED by love again.

eyes… I Wish she could see the world through my eyes.

No brain

yes heart

I hate you for loving her.

I don’t mind being alone on valentine’s day.

I love the independance

I’m running out of string…

There is no time I feel more alive than when my heart is breaking.

I am afraid I will fall in love with him.

I wish I knew how to fall out of love.

I want to tel you everything. But I just can’t.

I’ve lost many secrets….to Relationships.

By the time you receive this. I’m with the guy LOVE.

Live is wonderful!!

Good love is on the way…

ผมขอไม่แปลนะครับ เพราะอาจทำให้เสียอรรถรสในการชมได้ (ป๊าดดด! ที่จริงแปลไม่เก่งต่างหาก อิอิอิ จุจุจุิ … รู้แล้วก็เหยียบไว้ๆ)

ถึงจะขึ้นต้นเดือนใหม่แล้ว แต่ก็ยังอยู่ในบรรยากาศของช่วงเวลาเทศกาลแห่งความรักอยู่ น้องๆ หลายคนก็กำลังที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ต่างๆ ที่ดีๆ มีทั้งดีใจสุดซึ้ง และเศร้าใจสุดขีด ทำให้ชีวิตของเราเต็มไปด้วยรสชาติและประสบการณ์อันหลากหลาย…

ขอให้เพื่อนๆ ทุกคนใช้ความรักในทางที่จะยกระดับของกันและกัน นะครับ….

ในวีดีโอเราจะเห็นว่า ก่อนที่จะสมหวัง ทุกคนต่างก็ต้องผ่านกับอะไรมากมายมาย ทุกข์ สุขแก้ สุขเทียม วันนี้สุข พรุ่งนี้เศร้า

เอ๋!! ไม่ทราบว่าเราสังเกตบ้างหรือไม่ว่า เวลาที่เราทุกข์แล้ว มันก็กลับมีเรื่องประเดประดังเข้ามาเหมือนกับซึนามิถล่มชายฝั่งเกาะมาดากัสกายังไงยังงั้น (เวอร์ซะ) ตอนเวลาสุข เวลาปกติ เราก้อมักจะประมาทในชีวิตเสมอๆ สำหรับบางคนอาจจะไม่เป็น แต่ผมก็เป็นบ่อย และบทเรียนต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเราก็ได้ช่วยสร้างความเข้มแข็งให้กับเรามากขึ้นทุกทีๆ

ดังนั้น ขอให้เราขอบคุณกับอุุปสรรคที่ผ่านเข้ามาในชีิวิตเราเถิดครับ เพราะมันทำให้เราเข้มแข็งขึ้นเสมอมา จริงไหมเอ๋ย

สิ่งหนึ่งที่จะช่วยให้เราก้าวพ้นอุปสรรคไปได้ก็คือ กำลังใจที่เข้มแข็ง นั้นเอง แล้วถ้าเราไม่ฝึกใจไว้เลย เวลาเจอกับอุปสรรค เราจะรับมันไหวไหม???

——————————————–

คุยกับพระภายใน

สำหรับในด้านของเนื้อหาวิชานั้น วันนี้มีน้องเข้ามาถามว่าจะสอบ O-Net แล้ว อยากคุยกับองค์พระภายในให้ช่วยให้สอบผ่าน

ผมก็ถามว่า “แล้วสอบวันไหน?” น้องก็น่ารักมากบอกว่า “พรุุ่งนี้ครับพี่”

ผมนึกในใจว่า “สงสัยพระท่านก็คงอ่านหนังสือให้ไม่ทันมั้งนิ” อิอิ แซวเล่นครับ

ดังนั้น กับความรู้ที่ว่า เวลาที่เห็นกายละเอียด เห็นกายภายในแล้ว สิ่งละเอียดนั้นๆ จะบอกวิชานั้น ในทางทฤษฎีก็เป็นจริงตามนั้น แต่อย่าลืมว่ายังมีปัจจัยอื่นๆ มาเกี่ยวข้องอีกมาก เช่น ระัดับของขีดขั้นบารมีของแต่ละคน, ความถนัด และ วสี ของแต่ละคนที่ไม่เหมือนกัน, Timing ด้วย ฯลฯ

ดังนั้น ท่านที่เข้าถึงพระภายในแล้ว ท่านอย่าเพิ่งคิดว่าท่านวิเศษ เพราะว่ายังมีอะไรอีกมากที่เราไม่รู้ ให้ระวังเรื่องของรู้ญาณที่จะถูกสอดแทรกได้ตลอดเวลา ดังนั้น ถ้าเห็นอะไรในส่วนละเอียด หรือในขณะที่ทำสมาธิล่ะก็ ขอให้ตรวจสอบทุกครั้งไป หรือไม่ก็ฟังหูไว้หูนะครับ

วิธีตรวจสอบนั้น ก็อยู่ที่ความรู้ต่างๆ ที่ท่านต้องศึกษาเพิ่มเติมต่อไปครับ

ใครที่เห็นอะไรแปลก ก็ลองเอามา Share กันได้ครับ ….

———————————-

สุดท้ายกับที่งานสอนที่โรงเรียนวัดสุวรรณาราม สำนักงานเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานครครับ

ดูบรรยากาศของการอบรมตามรูปข้างบนได้เลยครับ และอ่านรายละเอียดของผลการสอนได้ที่นี่เลยครับสำหรับโรงเรียนนี้ต้องขอขอบพระคุณ ท่าน อ. ลาวัลย์ ที่โทรไปตามวิทยากรมาให้ไปสอนนะ่ัครับ ที่จริงไม่ลืมเลยแต่งานสอนออกไปต่างจังหวัดมากน่ะครับ วันนีโรงเรียนต้อนรับขับสู้ได้สุดยอดจริงๆ ของพระคุณคณาจารย์ทุกๆ ท่านเลยครับ โดยเฉพาะ อ. พิกุลทอง หรือ คุณครู แน๊ต ที่เป็นผู้ประสานงานการอบรมครับวันนี้แ่ค่นี้แหละครับ แล้วเจอกันใหม่ครับ

ป่าน

ปล. พรุ่งนี้จะได้ไปเยี่ยมคุณลุงอีกแล้วหละครับ แล้วจะข่าวมารายงานเช่นเคยยยย บั๊บบาย

Life’s a dance
We all have to do
What does the music require?
People all moving together
Close as the flames in a fire

Feel the beat
Music and rhyme
While there is time

We all go round and round
Partners are lost and found
Looking for one more chance
All I know is
We’re all in the dance

Night and day
The Music plays on
We all are part of the show
While we can hold on to someone
We know life won’t let us go

Feel the beat
Music and rhyme
While there is time

We all go round and round
Partners are lost and found
Looking for one more chance
All I know is
We’re all in the dance

ฟังดูแล้วเป็นยังไงบ้างกับทำนองของเพลงที่ฟังดูเรียบๆ ง่ายๆ สบายๆ เพลินดีใช่ไหมครับ ผมฟังดูแล้วเหมือนกับปลงๆ เลยนะ อิอิ

ผมมีความรู้สึกกับเพลงนี้คือ รู้สึกว่าเพลงนี้มีแนวคิดของปรัชญาแฝงอยู่ที่เดียวที่ได้เปรียบเทียบชีิวิตของไว้ว่าเหมือนกับ “การเต้นรำ” ซึ่งพวกเราต่างก็เต้นไปด้วยกัน มีเหยียบขากันบ้าง มีชนกันบ้าง เต้นวนไปวนมา แต่ลึกๆ แล้วทุกคนต่างก็ค้นหาในสิ่งที่คล้ายคลึงกันคือ “สิ่งที่มากกว่าการเปลี่ยนแปลง” สิ่งนั้นต่างก็ทำให้เราต้องเต้นไปเรื่อยๆ เพราะว่าชีวิตก็คือ การเต้นรำ นั่นเองครับ

ถ้าฟังเพลงนี้เงียบๆ แล้วลองจินตนาการตามอารมณ์ของเพลงดูก็นึกถึง ….

“การที่มีใครสักคน นั่งอยู่คนเดียวริมน้ำคนเดียว ตาของเธอนั้นเหม่อมองน้ำที่กำลังไหล แล้วกำลังปล่อยให้ใจได้คิดทบทวนกับตัวเอง กับอดีตที่ผ่านมา ปัจจุบันที่กำลังเผชิญ และอนาคตที่กำลังจะสร้างขึ้นมา แต่ก็ยังกล้าๆ กลัวๆ ที่จะลุกขึ้นเพื่อเดินต่อไปข้างหน้า…..

… แล้วก็มีอีกคนหนึ่งที่ดูแล้วเข้มแข็งกว่า เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ… ใกล้เข้ามา… และก็ยืนนิ่งๆ อยู่ใกล้ๆ กับผู้ที่กำลังหงอยเหงา ว้าเหว่ เขาหยุดเพื่อให้ใจของเขาได้ซึมซับกับบรรยากาศและได้สัมผัสความรู้สึกของกัน และกัน… แล้วเขาก็ยื่นมือเข้ามาลูบหัวเธอเบาๆ เพื่อสร้างความมั่นใจให้เกิดขึ้น กับเธอผู้นั้น ทีละน้อย ทีละน้อย

บรรยากาศตอนนั้น … คงจะเงียบนะ แต่ก็รู้สึกว่ามีพลังบางอย่างเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ ลึกๆ ทำให้เธอค่อยๆ คลายจากความหนาว เหน็บ ที่เผชิญมานานแสนนาน

มันเป็นความหนาวเย็น ในใจที่ทำให้ใจเย็นชา เป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ลึกๆ ไม่กล้าให้ใครได้รู้ แสร้งทำให้คนอื่นเห็นว่ามีแต่ความสุข….. สนุกสนาน….. แต่จริงๆ แล้วมันก็ว่างเปล่า

ทุกอย่างคงจะเก็บไว้มานานแสนนานมากแล้ว มันทำให้เรี่ยวแรง และกำลังต่างๆ ของเธอค่อยๆ ลดลงไปเรื่อยๆ …… ฮืมมม กำลังคงใกล้หมดแล้วสินะ

นี่เป็นความรู้สึกที่เขาคนนั้น… ได้ร่วมรับรู้ไปกับเธอ ….

เขาคนนั้น อยากให้เธอได้รู้ว่า เขารู้….ว่า… เธอนั้นรู้สึกยังไง? และรู้สึกมานานมากแล้วแค่ไหน?

เขาอยากบอกว่า พอเธอรู้สึกอย่างนี้ เขาก็รู้สึกอย่างนี้เช่นกัน แต่ก็ต่างกันที่ เขาได้แต่ยืนมองอยู่ไกลๆ แต่ไม่สามารถจะทำอะไรได้เลย…..

เขากลัวว่า เขาจะทำอะไรโง่ๆ ลงไป…  กลัวว่าจะทำให้ทุกอย่างยิ่งแย่ลงไปอีก

แต่ที่เขาตัดสินใจเข้าไปหาเธอนั้น……..

ก็เพราะว่า เขาน่าจะพอช่วยอะไรกับคนพิเศษในชีวิตของเขาได้บ้าง

อย่างน้อย…. ถ้าสามารถทำให้คนคนนั้น มีความรู้สึกที่ดีขึ้นมาบ้างสักเล็กน้อย ก็ดีใจมากแล้ว….. เพราะเขาคงยังไม่สามารถทำได้ดีกว่าเท่าที่ทำอยู่ … แต่มันก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุด สิ่งหนึ่ง ที่เขาคนนนี้สามารถทำให้เธอได้ ในตอนนี้

ในความเงียบนั้น…. เขาก็ได้แต่คิดอย่างนี้อยู่คนเดียว และก็รอ… รอ… ให้เธอค่อยๆ ปล่อย และค่อยๆ ลืมเหตุการณ์ที่ไม่ค่อยดี เหตุการณ์ร้ายๆ ที่ผ่านมา… ไว้กับอดีต และปล่อยให้กาลเวลาช่วยรักษาบาดแผลที่เกิดขึ้น จากหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้น เมื่ออดีตนั้น

เขาพยายามที่จะอยู่ใกล้ๆ เพื่อให้ความอบอุ่น… ความสว่างไสว… และพยายามเป็นกระจกที่ช่วยสะท้อนให้…………..เธอค่อยๆ…. เงยหน้าขึ้นมองไปในอนาคตที่ค่อยๆ ดีขึ้น

และความอบอุ่นที่แท้จริง ก็คงจะค่อยๆ….. เกิดขึ้นเองในใจของเธอเอง

ตอนนั้นตาของเธอคงจะเริ่มเป็นประกาย… อันเป็นประกายของความหวัง พลังของชีวิต ที่ค่อยๆ เกิดขึ้นทีละน้อยๆ ทีละน้อย จนเธอสามารถลุกขึ้นได้ด้วยตัวเอง มองออกไปข้างหน้า ด้วยสายตาที่มุ่งมั่น หมอกเริ่มจางแล้ว ตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ มันก็คงถึงเวลาแล้วมั้ง ที่จะลุกขึ้นเดินต่อไปอีกครั้ง

แม้ทางข้างหน้าไม่ได้ราบเรียบ แต่เธอก็เริ่มมั่นใจว่า อย่างน้อยก็ยังมีอีกคน

แม้จะน้อย แต่ก็เป็นอีกคน …. ที่คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆ แม้ว่าต่อไป จะเดินพลาด หกล้ม หมดแรง หรือไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ….

เขา… คนนั้นก็จะก้าวออกมาจากความเงียบ และก็จะมาให้อยู่ใกล้ๆ เพื่อให้ความอบอุ่น…..กับเธอ…..อีกครั้ง จนกว่าจะถึงเป้าหมายที่คนที่เขารักนั้นใฝ่ฝันไว้… ………”

โอ๊ววว หวาาาาาาานซะไม่มีหละ! แต่ชีวิตก็อย่างนี้แหละครับ ต้องช่วยกันประคองซึ่งกันและกันเพื่อไปให้ถึงฝั่งฝันที่ตัวเองปรารถนาไว้ มันคือ ความรัก และมิตรภาพซึ่งมนุษย์มีให้กัน และกัน อยากให้ทุกคนที่ได้เข้ามาอ่านใน Blog นี้มีความสุขไปด้วยนะครับ

และถ้าต้องการค้นหาความหมายของชีวิตให้มากขึ้น ก็เชิญเข้าอบรมใน หลักสูตร 18 กาย (หลักสูตรเบื้องต้นเองน้าา) นะครับ (คลิ๊กเพื่ออ่านรายละเอียด) แล้วท่านจะรู้ว่าชีวิตมีความหมายมากกว่าที่ท่านคิดก็ได้ ใครจะไปรู้ จริงไหมครับ ;-)

ปล. เขียนจากเรื่องจริงนะนี่ ไม่ได้โม้้้้!

————————–

เกือบลืมแน่ะ…. วันนี้ผมไปสอนที่ โรงเรียน วัดท่าข้าม สำนักงานเขตบางขุนเทียน กทม. มาครับ เด็กๆ ก็น่ารักเช่นเคยครับ

สำหรับรายละเอียด / ผลการสอนก็ ที่ Link นี้เลยจ้าาาา อนุโมทนากับท่านที่อนุโมทนาด้วยนะครับ 555 ยิ่งพูดยิ่งงง ไปดีกว่า แล้วเจอกันใหม่นะครับ บ้ายบาย

สาย-ป่าน