เป็นอย่างไรกันบ้างครับ สบายกันดีหรือเปล่า? วันนี้ผมไปสอนที่จังหวัดปทุมธานี 2 อำเภอด้วยกันคือ ที่อำเภอสามโคก โรงเรียนศาลาพัน และอำเภอลาดหลุมแก้ว โรงเรียนบ้านคลองเจ้าเมือง แต่ตอนนี้ยังไม่ได้อัพเดทเว็บเลยครับ ช่วงนี้ยุ่งจริงๆ มีอะไรหลายอย่างให้ทำมากมาย

สุขภาพช่วงนี้ก็ขึ้นๆ ลงๆ ครับ มีป่วยบ้างตามประสาคนนอนดึก แต่เดี่ยวก็จะปิดเทอมแล้ว ก็คงได้ลุยงานทางโลกเต็มที่สักที แต่งานทางธรรมก็ทำคู่ขนานไปอยู่แล้วครับ เพราะ โลกกับธรรมย่อมต้องกันไป นี่คือความคิดของผมนะครับ

เมื่อวานนี้ผมได้ไปสอนที่ โรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ฯ ที่ อ. พระประแดง จ.สมุทรปราการมาครับ ทางโรงเรียนก็ทำป้ายคัตเอ๊าต์ซะสวยเลย ผมเลยเอามาฝากเพื่อนๆ ให้ได้ดูกันด้วยดีไหมครับ ดูกันเลย

เป็นยังไงบ้างครับ สวยงาม

ถ้าจะสอนเด็กๆ ต้องคนนี้ แม่ผมเอง ถึงจะเอาเด็กอยู่ครับ ถ้าผมสอนเองมีหวังโดนเด็กๆ แซวแย่

ความเป็นระเบียบเรียบร้อยของเด็กๆ น่ารักจริงๆ

เพื่อนๆ ตามไปดูต่อได้ที่นี่เลยครับ http://picasaweb.google.co.th/wisdominside2/BZCsVG#

ประชาสัมพันธ์ครับ  จากโครงการ อบรม ในหลักสูตร 18 กาย ภายในเวลา 8 ชั่วโมง รุ่นที่ 19 วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2553 ตอนนี้ยังเปิดรับผู้เข้ารับการอบรมอีก 1 ท่านนะครับ ยังไงเพื่อนๆ ลองเข้าไปอ่านรายละเอียด แล้วรีบโทรไปจับจอง หรือลงทะเบียนได้ ที่นี่เลยครับ >>

ก่อนจบวันนี้ ผมมีภาพ ภาพหนึ่งมาฝากเพื่อนๆ ทุกคนด้วยหละครับ…

พร้อมหรือยัง ?

ไปดูกันเลยนะครับ….

มีอยู่วันหนึ่งผมได้ไปท่องเว็บแล้วก็ไปสะดุดเว็บเว็บหนึ่ง ซึ่งเป็นเพื่อนใน Twitter ของผมนั่นคือ น้องม่อน ผมได้เจอกับภาพๆ นี้ ซึ่งน้องเขาเขียนว่า “เก้าอี้ชีวิต” ดูแล้ว ก็ทำให้ปลงๆ กับชีิวิตดีเหมือนกันนะครับ

อ้างอิง : http://shuu.exteen.com/20100208/entry

ผลสุดท้าย จุดจบเราก็มีเหมือนๆ กันคือ ความตายนั่นเอง และสิ่งที่จะติดตัวเราไปก็คือ บุญและความดีที่เราได้ทำมาจะติดตัวเราไปข้ามภพข้ามชาติ ดังนั้น เริ่มทำความดีเสียแต่วันนี้นะครับ เพื่อนๆ เข้าไปปฏิญาณตนทำความดีกันหรือยัง? ถ้ายัง เข้าไปเขียนคำปฏิญาณเลยนะครับที่นี่  http://www.whiteoceansociety.com

เมื่อปฏิญาณแล้ว เราก็มาเริ่มหาเรื่อง…..กันทำความดีกันนะครับ

อย่าดูถูก ความดี แม้เพียงเล็กน้อย

ขอให้เพื่อนๆ ทุกๆ คนมีความสุขมากๆ นะครับ ไว้เจอกันใหม่ในบันทึกฉบับหน้าครับ สวัสดีครับ บ๊ายบายยย

]]> http://trainers.wisdominside.org/2010/02/18/%e0%b8%9c%e0%b8%a1%e0%b8%8a%e0%b8%ad%e0%b8%9a%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%9e%e0%b8%99%e0%b8%b5%e0%b9%89-%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%ad%e0%b8%b5%e0%b9%89%e0%b9%81%e0%b8%ab%e0%b9%88/feed/ 0 http://trainers.wisdominside.org/2010/02/17/%e0%b8%88%e0%b8%87%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b8%9c%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%94-%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%89%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%94-%e0%b9%81%e0%b8%a5/ http://trainers.wisdominside.org/2010/02/17/%e0%b8%88%e0%b8%87%e0%b8%97%e0%b8%b3%e0%b8%9c%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%94-%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%89%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%94-%e0%b9%81%e0%b8%a5/#comments Tue, 16 Feb 2010 17:02:39 +0000 saiparn http://trainers.wisdominside.org/?p=417 สวัสดีครับเพื่อนๆ ที่รักทุกคน

เป็นอย่างไรบ้างครับ หลังจากผ่านวันหยุดในช่วงตรุษจีนและเทศกาลแห่งความรัก ได้พาคนที่เรารักไปเที่ยวที่ไหนเอ่ย? ผมเองมีความสุขดีครับ เพราะผมได้อยู่ล้อมรอบกับคนที่ผมรัก ทั้ง พ่อแม่ และแฟน บางทีการที่เราได้อยู่กับคนที่เรารักนั้น ก็ไม่ได้ต้องใช้เงินมากมายอะไรเลยจริงไหมครับ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเงินไม่สำคัญนะครับ แต่มันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต

มีเรื่องสนุกๆ จะเล่าให้ฟังนะครับ เพื่อนๆ รู้ไหมว่า ผมขึ้นหน้าสือพิมพ์ในเครือของ The Nation เช่น คมชัดลึก เดอะเนชั่น เป็นต้น โดยขึ้นหน้า 1 วันวาเลนไทน์ เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า คุณสุทธิชัย หยุ่น ได้จัดให้ชาวทวิตเตอร์ หรือที่เรียกว่า “ทวีตภพ” ส่งรูปแห่งความรักมาที่เดอะเนชั่น ผมก็ถือโอกาสส่งไปร่วมสนุกด้วย แล้วเขาก็ลงรูปให้ด้วย เป็นรูปผมกับแฟนผมเอง ลองดูในหนังสือพิมพ์ด้านขวามือซิครับ เห็นรูปผมไหม 5555555+

เลยเอามาโม้กับเพื่อนๆ เลยว่า ผมได้ขึ้นหน้า 1 ด้วย ดีนะ ไม่ใช่ไปขึ้นแบบประกาศจับ หรือข่าวอาชญากรรม 555

เมื่อวันจันทร์ผมไม่ได้สอน แต่ก็ได้ไปเยี่ยมผู้มีพระคุณของผมคนนึง ที่แม่กลอง จังหวัดสมุทรสงคราม ที่ได้เคยให้งานผมทำตอนที่ผมยังละอ่อนอยู่ สำหรับผม ใครก็ตามที่ทำอะไรดีๆ ให้ผม ผมจะจำไปจนวันตายทีเดียว ถ้ามีโอกาส ต้องตอบแทนพระคุณให้ได้ พอไปเยี่ยมเสร็จก็ได้ไปคุยธรรมกับคุณหมอนิพนธ์ที่คลีนิคต่อ ถ้าเพื่อนๆ ตามผมใน twitter (http://twitter.com/wisdominside)  ก็คงได้รู้ข่าวความเคลื่อนไหวอยู่ว่าผมได้ทำอะไรบ้างนะครับ

จากการที่ได้คุยธรรมกันนั้น ก็ทำให้ได้ผมรู้จุดที่เราบกพร่องในการทำงาน และการวางตนที่ผ่านมา มานึกถึงก็คิดว่า “คุ้มค่า” ครับกับความผิดพลาดที่ได้ทำ

ผมเองก็เป็นมนุษย์ปุถุชนคนหนึ่งที่ทำผิดพลาดกันได้ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ต้องรู้จักสังเกตผล ถ้าผลไม่ได้อย่างทีเ่ราต้องการ แสดงว่าเกิดความผิดพลาดเกิดขึ้น และแน่นอนว่า ส่วนหนึ่งต้องมาจากตัวเรา อยากให้เพื่อนๆ มา Focus ที่ตัวเราเอง เพราะว่า เราสามารถที่จะเปลี่ยนตัวของเราได้ ถ้าเราไป Focus ที่สิ่งอื่น เช่น คนอื่น หรือสภาวแวดล้อม เราก็จะมีคำแก้ตัวให้กับตัวเองมากมาย และที่จะเสียหายตามมาก็คือ เราจะทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก

ดังนั้น เมื่อผิดแล้ว จงรีบสรุปบทเรียน และปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น แล้วจงไปหาอะไรที่ผิดๆ ทำอีก …

5555+ อย่าเพิ่งงงนะครับ จงไปทำในสิ่งที่คนอื่นยังไม่ทำ ไปสร้างสรรค์ และทดลองสิ่งใหม่ๆ ที่จะเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมต่อไป แต่ก็ต้องศึกษาให้ดีก่อน อย่าได้ทำผิดซ้ำกับที่คนอื่นได้ทำผิดพลาดมา ถ้าจะผิด จงผิดแบบไม่ซ้ำคนอื่น เป็นความผิดพลาดใหม่ๆ ที่ควรแก่การบอกต่อ ไว้สอนคนอื่นต่อไปครับ

พูดไปในการทำงานทางนี้ ผมเองเป็นเด็กที่สุดในกลุ่ม ผมได้มีโอกาสมาทำงานกับผู้ใหญ่หลายคน นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับผมมากครับ เคยมีคำสอนในหนังสือเล่มหนึ่งได้บอกไว้ว่า วัยอย่างผมนี่ เป็นวัยแห่งการทำผิดพลาด เพราะยังหนุ่มยังแน่น ถ้าพลาดไปคนก็ยังให้อภัย และมีแรงที่จะลุกขึ้นมาสู้ได้อีกหลายครั้ง  ดังนั้น ถ้าเพื่อนๆ คนไหนที่อยู่ในวัยอย่างผมนี่ ประมาณ 20-30 ปี นี่ คงรีบทำผิดพลาดเสียแต่ยังเด็กๆ นะครับ

มีสิ่งหนึ่งที่ผมอยากบอกทุกๆ คนว่า “ความคิดต่างได้ แต่ความเคารพต้องยังมี”

โดยเฉพาะกับคนที่มีบุญคุณกับเราด้วยแล้ว ต้องมีความเคารพ แต่ในการทำงานนั้น ความคิดเห็นในการดำเนินการต่างกันได้ ทดลองกันได้ ถ้าใช้ก็ทำไป ถ้าไม่ใช่ก็ปรับใหม่ มันก็แค่นั้นเอง

ปีนี้มีอะไรที่ดีๆ หลายอย่างเข้ามาในชีวิตผม มีหลายคนได้ออกไปจากชีวิต แต่ก็มีอีกหลายคนเข้ามาในชีวิต มันช่างเป็นเรื่องที่สนุกสนานเสียมากๆ เลยครับ อย่าลืมนะครับเพื่อนๆ เมื่อประตูบานหนึ่งได้ปิดตัวลง ประตูบานใหม่จะเปิดออกต้อนรับเรา

ความคิดจะเป็นตัวจำแนกสิ่งที่จะเข้ามาหาเรา ทั้งผู้คน สภาพแวดล้อม จะเปลี่ยนไปตามสิ่งที่เราได้คิดเอาไว้ นี่คือ กฏแห่งแรงดึงดูดนั่นเอง

ดังนั้น เพื่อนๆ ครับ ถ้าจะเปลี่ยนสิ่งแวดล้อม เปลี่ยนชะตากรรม แล้วสร้างชีวิตของเราึขึ้นมา สิ่งๆ เดี่ยวที่เราสามารถควบคุมบังคับบัญชาได้ก็คือ “ใจ” ของเรานั่นเองครับ ดังนั้นอย่าประมาทในชีวิตและสังขาร รีบฝึกใจ ปฏิบัติธรรม ค้นหาสัจธรรมของชีวิตเสียแต่วันนี้ เริ่มจากเล็กๆ ไปสู่สิ่งที่ใหญ่โตต่อไป

รักษาใจของเราให้ดีครับ แล้วใจดวงนี้แหละที่จะดึงดูดความสำเร็จมาหาเรา….

ก่อนจบ เพื่อนๆ เข้าไปตั้งเป้าหมายให้กับตนเองหรือยังครับ ถ้ายังขอเชิญเลยนะครับ ไปเขียนคำปฏิญาณเพื่อเปลี่ยนตนเองได้ใน “โครงการสังคมสีขาว” ที่  http://www.whiteoceansociety.com/register นะครับ

สู้ต่อไปครับ ผมขอเป็นกำลังใจให้กับทุกคน สู้กับชีวิตที่แสนสุขนี้ด้วยคนครับ ขอตัวไปนอนก่อนหละครับ ฝันดีนะครับทุกๆ คน ราตรีสวัสดิ์ครับ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากเพื่ือนๆ หลายๆ คน ผมถือว่า เรารู้จักกันแล้ว มีความเกี่ยวดองเป็นญาติกันอยู่แล้ว คือ ญาติทางธรรม นั่นเอง ต่อนะครับ กำลังใจที่ว่านี้มาจากหลายที่ด้วยกัน ทั้งในประเทศและต่างประเทศ  กำลังใจของท่าน เปรียบเสมือนน้ำอมฤทธิ์ชโลมใจของเราทุกคนที่ได้ออกไปสอน ออกไปเผยแพร่ และร่วมกันเผยแพร่ในช่องทางต่างๆ  อนุโมทนาด้วยครับ

วันนี้ผมกับครอบครัว และคุณเสรี ได้ไปสอนกันที่ โรงเรียนวัดท่าข้าม สำนักงานเขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร โดยไปสอนมาครึ่งวัน ผลการสอนได้ Update ไว้แล้ว คลิ๊กที่นี่เลยครับ >>

ดูแล้ว เพื่อนๆ สามารถอนุโมทนา หรือให้ความคิดเห็น ติชม ผ่านทางเว็บไซต์ หรือทาง Comment ใน Blog แห่งนี้ หรือ E-mail มาหาทางผมได้เลยนะครับ เรามายินดีในการทำความดีกันครับ

ในรูปคุณเสรี กำลังเข้าต่อวิชาเด็ก แบบตัวต่อตัว สุดยอด Basic ที่จำเป็นต้องทำครับ ผมกับครอบครัว ฝึกต่อวิชาอย่างนี้มาอย่างต่ำ 3 ปี!

1. สิ่งแรกที่ผมจะพูดถึงก่อนก็คือ มีคำถามมาถึงผมว่า “เรามีการติดตามผลการสอนนักเรียนที่เราได้ไปทำการสอนแล้วอย่างไร?”

ก่อนอื่นต้องขอบพระคุณสำหรับคำถามนะครับ ผมก็ขอเรียนว่า เราทำได้เท่าที่เราสามารถทำได้ครับ กล่าวคือ ทีมงานที่ได้ออกไปทำการสอนนี้ ตัวหลักๆ มี พ่อ แม่ และผม และตอนนี้ก็มีวิทยากรที่เริ่มมาถี่และบ่อยก็คือ คุณเสรี คุณวรุณรัตน์ และคุณอากมลพร ซึ่งถ้าว่างก็จะเดินทางมาร่วมสอนด้วยกัน ที่สำคัญคือ เราไม่ได้มีผลตอบแทนในรูปตัวเงินให้กับวิทยากรแต่อย่างใด แต่ล่ะท่านควักกระเป๋ามาเองทั้งนั้น ดังนี้แล้ว จากข้อจำกัดดังกล่าว จึงทำให้การสอนลำบากนิดหนึ่ง และการตามผลก็ลำบากด้วยเช่นกัน แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำเลย

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่คิดถึงประเด็นนี้ ซึ่งผมก็ได้หาทางแก้ไขไปตามที่สามารถทำได้ โดยที่มีบางโรงเรียนที่เห็นประโยชน์ เราก็ไปสอนซ้ำให้บ้าง เดือนล่ะครั้งบ้าง สองเดือนครั้งบ้าง ตามแต่โอกาสจะอำนวย แต่ Project ที่ผมจะดำเนินการต่อไปคือ การร่วมมือกับทางโรงเรียนและภาครัฐบาล ในโครงการสังคมสีขาว ดังที่ผมได้เล่าให้ฟังมาแล้ว ก็น่าจะช่วยตอบโจทย์นี้ได้บ้าง ตอนนี้กำลังดำเนินการอยู่ครับ ได้เรื่องได้ราวอย่างไร ผมจะค่อยๆ เล่าให้ฟังต่อไป

เอาหละครับมาถึงประเด็นที่สองกันดีกว่า

2. วันนี้ผมได้เกิดแนวคิด หรือเรียกว่า เกิดสำนึกก็ได้ว่า ที่ผ่านมาสิ่งที่ผมได้ทำผิดพลาดมาก็คือ การตำหนิติเตียนผู้อื่น ซึ่งไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อทั้งเราและเขาแต่อย่างใด…

เพื่อนๆ เป็นกันไหมครับ เมื่อเราไปอินกับอะไรเข้า ก็มักจะมองแคบ ไม่กว้าง พูดง่ายๆ ว่า ใจแคบนั่นเอง คิดว่า ของเราดีที่สุด ของคนอื่นไม่ดี หรือดี ก็ไม่สู้เรา ซึ่งผมยอมรัับว่า เป็น และเป็นมากด้วย โดยเฉพาะตอนแรกๆ เวลาเข้าไปในสำนักนี้ ที่นี่สุดยอดที่สุด บางทีทำให้เรามองที่อื่นแย่ไปเลยก็มี

ไอ้เจ้าความคิดนี้ ไม่เพียงไม่ก่อประโยชน์ให้แก่เราในระยะยาวแล้ว กลับส่งผลเสียอย่างมหาศาลต่องานด้วย คือ มีศัตรูเพิ่มมากขึ้น คำโบราณได้บอกไว้ว่า มีมิตรนับร้อยยังไม่พอ แต่มีศัตรูคนเดียว ก็เกินพอ ระยะนี้พอมีเหตุการณ์อะไรหลายๆ อย่างเข้ามาในชีวิต ก็ทำให้คิดได้ ทำให้ปล่อยวางได้มากยิ่งขึ้น เพราะบางอย่างที่เราคิดว่าดี สุโค๊ยยยย ที่สุดแล้ว พอนานๆ ไป สิ่งที่ไม่ดี ก็เริ่มผลุดขึ้นมา

สรุปก็คือ ตอนนี้ ผมก็จะมองแต่สิ่งที่ดีๆ ที่เพื่อนมนุษย์ด้วยกันทำ ไม่ว่าสำันักไหน? ทำอะไร ถ้าเป็นความดี ก็ทำไป ขออนุโมทนาด้วย

เพราะถ้าผมมีแรงอยู่ 100% ผมต้องเสียแรงไปกับการจับผิดที่อื่น เสีย 60-70% ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้เขามาคิดเหมือนเราได้ สู้เอากำลัง เอาแรงทั้งหมด มาทำประโยชน์เท่าที่เราจะทำได้ดีกว่า

พอคิดได้อย่างนี้ก็เกิดความสบายใจครับ เพื่อนๆ คิดว่าอย่างไรกันบ้าง?

วันนี้ผม tweet ไปว่า “จับดี เจอดี ได้ดี ดูดดี ดี ดีดีดี ดีดีดีดี มีแต่ดีเข้ามา” ซึ่งก็คือ เมื่อเราจับหาความดี เราก็จะเจอดี ซึ่งพอเจอ 1 แล้ว ความดีอีก 1 ก็ตามมา เป็น 2 เป็น 3 เป็น 4  เพราะเป็นไปตามกฎของ Attration law ว่า สิ่งที่เหมือนกันจะดึงดูดเข้าหากัน  และแน่นอนว่า ถ้าเราจับผิด ก็จะเจอแต่ผิด ผิด ผิด

ถึงเวลาที่เราจะมา “จับดี” กันแล้วนะครับ

มาถึงประเด็นสุุดท้ายที่จะมาคุยกันก็คือ

3. หลักวิชาจงยึดไว้ให้จงดี!

จำได้ไหมครับว่า คราวที่ผมผมได้บอกไว้ว่าอย่างไรบ้าง? ผมได้บอกไว้ว่า…

เราต้องแยกให้ออก ระหว่าง 1. หลักวิชาหรือเนื้อหาวิชาธรรมกาย และ 2. การบริหารจัดการการสอน การเผยแพร่ ฯลฯ

ถ้าเราแยก 2 ประเด็นง่ายๆ นี้ไม่ออกหละก็ ความผิดเพี้ยน ความผิดพลาด จะมาหาเราอย่างแน่นอน!

ถ้าเป็นการสอนวิชาธรรมกาย การสอนธรรมภาคปฏิบัติ จากประสบการณ์ที่ได้ทำมานี้ พบว่า มันจะมีกับดักขวางกั้นไว้เป็นจุดๆ ทั้งผู้สอน และผู้เรียน ซึ่งบางกับดัก ก็ได้ทำให้คนติดอยู่กับจุดนี้มาทั้งชีวิตก็มี รายละเอียดจะเอาไว้ว่าวันหลัง วันนี้ยกตัวอย่างง่ายก่อน ดังนี้

• สำหรับกรณีผู้เรียน :

กับดักแรก ถ้ายังไม่เป็นวิชา ยังไม่เห็นดวง อย่างเพิ่งไปอ่าน หรือเรียนวิชาชั้นสูง

กับดักต่อมา พอเห็นวิชาแล้ว ถ้าเห็นชัด ก็จะเจอปัญหาเรื่องของ “รู้ญาณทัสสนะ” ซึ่งอาจถูกหลอกรู้หลอกญาณได้

กับดักที่ต่อมา ถ้าผ่านมาได้ ก็จะติดตรงที่ความรู้ทางด้านวิชามีจำกัดอีก หรือถ้าความรู้ไม่จำกัด ก็เข้าประเภท รู้แต่ทำไม่ได้ เพราะอำนาจบารมีน้อยเกินไปก็มี

ฯลฯ

• สำหรับผู้สอน :

กับดักแรก สอนไม่ได้ผล กล่าวคือ ไม่สามารถสอนให้คนเข้าถึงดวงธรรม หรือกายธรรมได้เลย

กับดักต่อมา ถ้าสอนเบื้องต้นได้ ก็จะเจอกับปัญหาความเบื่อหน่ายในการฝึก ของผู้เรียนอันเนื่องจากจากหลายสาเหตุ เช่น ความไม่ชัดเจน ความเบื่อหน่าย ฯลฯ

สำหรับผู้สอนนั้น ผมพบว่า พอสามารถสอนได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลแล้ว ปัญหาที่พบต่อมาย่อมต้องเจอกับ การเบื่อหนายในการฝึกของผู้เรียนแน่นอน มาถึงจุดนี้แล้ว ท่านจะแก้อย่างไร?

ถ้าอยู่ดีๆ ให้ต่อวิชาชั้นสูงไปเลย โดยที่ Basic ยังไม่แน่น แต่ไปก็ล่ม และถ้ายิ่งต่อวิชาสูงไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งเสี่ยงต่อวิชาผิดเพี้ยนอีก ท่านจะแก้ไขอย่างไร?

ผมขอชี้ให้เห็นว่า ปัญหาที่แท้จริงอยู่ที่ ผู้เรียน ไม่รู้ถึงคุณค่าของการฝึก อันเนื่องมาจากความเชื่อและศรัทธายังไม่แน่นพอ เมื่อไม่ฝึกสม่ำเสมอ ผลก็ไม่เกิด เมื่อไม่เห็นผล กำลังใจก็จะลดลงเรื่อยๆ แล้วก็เบื่อไปโดยปริยาย

ดังนั้น ท่านในฐานะผู้สอน จะพิจารณาให้ดีกว่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่วิชานั้นพื้นฐานเกินไป หรือคิดว่าวิชายังไม่สูงพอ โดยมาก แค่เห็นดวงธรรม เดินวิชา 4 กายธรรมได้แล้ว ถ้าทำได้สม่ำเสมอทุกวัน ผลในทางที่ดีย่อมเกิดขึ้น ดังนั้น โจทย์ในที่นี่คือ ทำอย่างไร ให้ผู้เรียนเดินวิชาพื้นฐานได้ทุกวัน!

กล่าวง่ายๆ ก็คือ  ยาที่ให้ไปน่ะ ขนาดใช้ได้แล้ว แต่ปัญหาอยู่ที่คนไข้ ไม่ยอมกินยาสม่ำเสมอ ดังนั้น ต้องหาวิธีให้คนไข้กินยาสม่ำเสมอ ถ้าทำได้เมื่อนั้นก็เห็นผล

ดังนั้น ในทางการสอน เราก็ต้องมามุ่งปรับกันที่ส่วนที่ 2 คือ การบริหารจัดการในการสอน นั่นเอง โดยต้องมาหาทางคิดกุศโลบาย คิดเกม หรือกิจกรรม หรือโครงการอะไรก็ได้ที่ส่งเสริมให้ผู้เรียน ฝึกอย่างต่อเนื่องทุกวัน สม่ำเสมอ นั่นเอง ไม่ควรไปยุ่งกับตัวเนื้อหาวิชา

พูดง่ายๆ คือ ให้ปรับวิธีสอน ไม่ใช่ปรับวิชา

ที่ว่าปรับวิธีสอนนั่น ก็ได้แก่ ทำกิจกรรมกลุ่ม, หาการ์ตูนมาจูงใจ, ปรับให้เข้ากับการเรียนการสอน หรือหน้าที่การงาน เป็นต้น ผมไม่แนะนำให้ปรับวิชา โดย

—–> ตัวอย่างของการปรับที่วิชาก็คือ พอผู้เรียนเริ่มเห็นวิชาชัดแล้ว ก็พอให้ไปดูโน่นดูนี  หรือเดินวิชาโลดโผน หรืออะไรก็ตามที่ในตำราเบื้องต้นไม่ได้บอกไว้ เพราะสิ่งที่ผมได้กล่าวมานี้ ผู้เรียนสามารถทำได้อยู่แล้ว แต่แน่นอนว่า ผลในทางลบย่อมเกิดขึ้นโดยคาดไม่ถึงเลยทีเดียว เวลาคิดต้องคิดหลายๆ มุมมอง อย่าได้คิดแต่เพียงทางบวกฝ่ายเีดียว!

ไว้ผมจะค่อยๆ มาเล่าต่อนะครับว่า ที่ว่าปรับวิธีการสอนนั้น มีวิธีปรับอย่างไรได้บ้าง?

ไว้คราวต่อๆ ไป ผมจะมาเสนอว่า จะเรียนอย่างไรให้ยั้งยืน สอนวิชาธรรมกายอย่างไร เรียนอย่างไรให้มั่นคง ยั่งยืนนะครับ ติดตามต่อไป….

วันนี้ขอพอแค่นี้ก่อน ขอให้เพื่อนๆ ทุกคน มีความสุขกันถ้วนทั่วทุกคนเลยครับ สวัสดีครับ

วันนี้ผมได้ไปสอนมาที่ โรงเรียนวัดช่างเหล็ก เขตตลิ่งชัน กทม. มาครับ ก็เลยขอเอาบุญมาฝากทุกๆ คนด้วยนะครับ วันนี้ผมไม่ค่อยสบายนิดหน่อย อาจจะเนื่องมาจากที่นอนดึกไปนิดหนึ่ง เพราะต้องทำงานทางโลกของตัวเอง ตอนกลางวันออกมาสอนกับพ่อกับแม่ และกับวิทยากรที่ร่วมทีมด้วยกัน สำหรับภาพงานสอน เอามาให้ชมเพื่อจะได้เห็นภาพและอนุโมทนากันได้นะครับ ดูที่นี่ได้เลยครับ >>

วันนี้เพื่อนๆ ไปเข้าดูที่หน้าเว็บมาหรือเปล่าครับ เห็นอะไรเปลี่ยนแปลงบ้างไหม? ครับ วันนี้ผมได้ทำการ Update หน้าเว็บไซต์ของเว็บหลักของเรา โดยตอนนี้เราได้เข้าไปร่วมกับโครงการ White Ocean Society หรือ โครงการสังคมสีขาว ที่มีหลายหน่วยงานเข้าร่วมด้วย ซึ่งเราจะได้อาศัยพลังจากสังคม ทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชนทั่วไป ให้เข้ามาร่วมกันสร้างคุณธรรมให้เกิดขึ้นมาในจิตใจของคนในสังคม โดยในการเผยแพร่ที่ผมกับทีมงาน Wisdominside ได้ทำอยู่นี้ ก็เป็นการจุดประกายเล็กๆ ที่จะช่วยให้สังคมของเราน่าอยู่มากขึ้นได้ครับ

แล้วเพื่อนๆ คงสงสัยว่า เราได้ไปร่วมกับโครงการนี้ได้อย่างไร? ซึ่งที่มาที่ไปนั้น ก็เกิดจาก Twitter นั่นเอง ที่เป็นสื่อทำให้ผมได้ไปเจอกับ คุณดนัย จันทร์เจ้าฉาย ประธานเจ้าหน้าที่บริหารสำนักพิมพ์ดีเอ็มจี และ DC Consultant ซึ่งท่านก็ได้ออกรายการวิทยุในรายการ C.E.O. Vision ซึ่งผมก็ติดตามมาตลอด

ต่อมาไม่นานท่านก็ได้เสนอแนวคิดของการสร้างสังคมสีขาวขึ้นมา โดยใช้กลยุทธ์น่านน้ำสีขาว ซึ่งพอผมได้เข้าไปร่วมอบรม และศึกษา ก็พบว่า กิจกรรมและโครงการที่ผมกับครอบครัวและทีมงานได้ทำอยู่นี้ ก็เป็นการสร้างสังคมให้เป็นสีขาวอยู่แล้ว แต่ขาดการต่อเนื่องในการอบรม

โดยโครงการนี้ได้เข้ามาตอบโจทย์นี้ได้เป็นอย่างดี เพราะจะทำให้สังคม ซึ่งร่วมโดย ภาครัฐบาล ภาคเอกชน และภาคประชาชนทั่วไป ได้มีจิตสำนึกสาธารณะเพื่อสังคมส่วนรวมมากยิ่งขึ้น เมื่อเกิดความร่วมมือกัน สิ่งที่ผมกับครอบครัวได้ทำไปทุกวันนี้ ก็จะได้รับการสานต่อ ซึ่งแน่่นอนว่า ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไปครับ…

การสร้างจิตสำนึก การสร้างคนให้เป็นคนดี ไม่ใช่เรื่องที่ทำกันได้ง่ายๆ

ผมจะค่อยๆ เล่าให้ฟังเรื่อยๆ นะครับว่า การดำเนินการต่อไปของเราจะทำกันต่อไปอย่างไร…..

มาถึงเรื่องของงานเผยแพร่บ้างนะครับ เรื่องการทำความดีนี้ มักจะมีอุปสรรคอยู่เสมอ ซึ่งเป็นธรรมดา ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ ทุกอย่างต้องมีการแลกเปลี่ยนทั้งสิ้น ผมจึงอยากจะขอเป็นกำลังใจให้ักับผู้ที่กำลังจะทำความดี หรือจะทำอะไรก็ตามที่เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมและต่อตนเอง ว่า อะไรก็ตามที่เราคิด ไตร่ตรองว่าดีแล้ว ทำไปเถิดครับ อย่าไปฟังเสียงนกเสียงกา ถ้ามีคำวิจารย์ก็ขอให้ฟัง แล้วก็เลือกว่า คำวิจารย์นั้น มีประโยชน์หรือไม่? ถ้ามีก็นำไปแก้ไขปรับปรุง ถ้าไม่มีก็รับฟังไว้แล้วเดินหน้าทำหน้าที่ของเราต่อไป

ผมอยากจะบอกทุกท่านที่หวังดีไว้ว่า ผมนั้น น้อมรับฟังคำวิจารย์ของทุกท่านเสมอมา และขอบคุณในความหวังดีี่ให้กับผมด้วย แต่บางอย่างนั้น ผมก็จะเป็นต้องดำเนินการไปตามแนวทางที่ได้วางแผนไว้

ซึ่งแผนบางอย่าง เป็นสิ่งที่คุยตกลงกันแล้วในทีมงานทำงานของเรา บางทีคนนอกไม่ทราบ จึงอาจจะไม่เข้าใจถ้าไม่ได้เข้ามาร่วมงานกันจริงๆ

คำวิจารย์ทุกอย่างนั้น ผมเก็บรักษาอย่างดี ทุกคำ ทุกประโยคครับ

แ่ต่ก็ขอแนะกลับว่า การจะให้คำแนะนำ หรือวิจารย์นั้น ขอให้มีศิลปะนิดหนึ่ง ถ้อยทีถ้อยอาศัย ให้เกียรติซึ่งกันและกัน คิดถึงใจเขาใจเราด้วย เพราะเราทำงานโดยไม่มีเงินตอบแทน การรักษาน้ำใจกัน เป็นสิ่งที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง

ที่สำคัญบางท่านอาจจะเข้าใจว่า ผมอยากดัง ซึ่งก็ขอตอบว่า ผมเองก็อยากดัง และอยากให้งานที่ “เราทุกคนที่ทำกันมา” นั้น เป็นที่รู้จักแพร่หลาย  ดังในที่นี้คือ ความก้่าวหน้าของงาน ดังเพราะผลงาน ไม่ได้สร้างภาพ  และที่สำคัญอย่างยิ่งก็คือ ผมไม่ได้ทำคนเดียว ผมทำเป็นทีม เวลาที่ออกไปสอน ผมไปกับพ่อแม่ ไปเป็นทีม…

ถ้าท่านอยากจะวิจารย์งานสอน ก็ขอให้ไปคุยกับพ่อและแม่ผมได้เลยครับ ท่านบอกว่า ยินดีมาก :D

ทีมที่สุดยอดของผมก็คือ พ่อ แม่ ผม และวิทยากรที่เข้ามาร่วมทุกๆ ท่าน โดย แม่ (อ.พิมพ์วรัชญ์ ธนบรมัตถ์) ทำหน้าที่สอน พ่อ (อ.กรณ์ไพบูรณ์ ธนบรมัตถ์) ทำหน้าที่สอน และบันทึกผลการสอน ส่วนผม ทำเกี่ยวกับสื่อ และการประชาสัมพันธ์

โดยขอบเขตของวิชาที่สอนนั้น ไม่เกินหลักสูตร 18 กาย เพราะถ้าสูงกว่านี้ ก็จะส่งต่อให้ไปเรียนกับ คุณหมอนิพนธ์ หลงประดิษฐ์ ต่อไป การทำงานของเรามีความชัดเจนอย่างนี้

แล้วจะค่อยๆ เล่าให้เพื่อนๆ ฟังเรื่อยๆ ว่าเราำทำงานกันอย่างไร? นะครับ

ส่วนในเรื่องชีวิตส่วนตัวของผมนั้น ผมคิดว่าผมเปิดเผยที่สุดแล้ว ทุกอย่างเป็นของจริงหมด ทั้งรูปภาพ สื่อ VDO ทุกๆ อย่างนั้นท่านตามเช็คได้เลยว่า ผมทำอะไรอยู่ในแต่ล่ะวัน โดยผมใช้ Twitter เป็นเครื่องมือในการทำการประชาสัมพันธ์ และ update ทุกอย่างที่ำทำในแต่ล่ะวัน ถ้าอยากรู้ว่าผมเป็นอย่างไร กำลังทำอะไร ก็ที่นี่เลยครับ http://twitter.com/wisdominside

เรื่องการงานอาชีพทางโลกของผมนั้น ผมเองก็มีงานของผมทำและก็กำลังไปได้ดี เรื่องส่วนตัวผมเรื่องครอบครัวผม เรื่องของแฟนผม ผมออกเงินของผมเอง โดยที่ไม่ได้ไปยุ่งกับเงินส่วนที่เป็นกองทุนเผยแพร่เลย เงินที่เกี่ยวกับงานเผยแพร่ ก็ส่วนนั้น ผมไม่ยุ่ง

การทำงานก็ทำเท่าที่ทำได้ ทำไม่ไหวก็หยุด เรื่ืองก็ง่ายๆ แค่นี้เองครับ

ท่านทำได้ไหมล่ะ ทำงานโดยไม่ได้เงินตอบแทนมาเกือบ 10 ปี ออกไปมีแต่เสียเงิน มาคิดๆ ดูแล้ว สอนมาก็มาก ผลงานก็ประจักษ์แล้ว คงไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว คนมีปัญญาเขามองออกว่าอะไรเป็นอะไร?

แล้วจะค่อยๆ เล่าให้ฟังต่อไปนะครับ….

ห่างหายไปนานกับการ Update เว็บแห่งนี้ทั้งเว็บหลัก, Blog และอื่นๆ แต่ที่จริงผมไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ เพียงแต่ช่วงที่ผ่านมานั้นมีปัญหาเข้ามาบ้างตามประสาชาวโลก แต่เราก็ไม่ได้ละทิ้งการสอน การเผยแพร่แต่อย่างใด จากที่ทุกท่านจะเห็นว่า ผลการสอนที่เราำทำกันนั้น ยังคงเสถียร ไม่ตกต่ำลงแต่อย่างใดครับ

ระยะที่่ผ่านมา ผมเข้าไปศึกษาการใช้สื่อ Twitter ซึ่งก็ถือว่าเริ่มจะชำนาญพอสมควรแล้ว และสื่อนี้ต่อไปกำลังจะมาแรง เริ่มไม่กี่วันมานี้ บิลเกตต์ ก็เข้ามาใช้ twitter เช่นกัน

ชีวิตของผมกับครอบครัว ส่วนใหญ่นั้น อยู่กับงานเผยแพร่ ถ้าติดตามใน twitter ของผม ตาม timeline เรื่อย จะพบว่าผมทำอะไรบ้าง? เพราะผม Update ตลอดเวลา ขนาดอาบน้ำ ยังบอกเลย อิอิ

รายงานความก้าวหน้าการเผยแพร่

เอาหละ มาเล่ากันหน่อยดีไหมว่าที่ผ่านมามีความก้าวหน้าอะไรมากบ้าง?

1. ในเรื่องการเผยแพร่วิชาธรรมกาย ของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญนั้น ตอนนี้ Web Album ที่ผมใช้ใน Piccasa ได้เต็มอีกแล้ว ผมก็เลยต้องขยายเพิ่ม ตอนนี้มีรูปที่ถ่ายในการสอนหลายพันรูปแล้ว มากมายจริงๆ ครับ เพื่อนๆ สามารถไปดูผลการสอนของเราได้ตามนี้เลยครับ

• http://picasaweb.google.com/kayadham
• http://picasaweb.google.com/wisdominside
• http://picasaweb.google.com/wisdominside1
• http://picasaweb.google.com/wisdominside2

รูปต่างๆ เหล่านี้ การันตีผลการทำงานของเรามานานนับ 10 ปี ผลการสอนตอนนี้ กับนักเรียนที่ผ่านการสอนของเรามาแล้วก็เกือบ 1,000,000 คนแล้ว ทั่วไทย นี่ยังไม่รวมอัลบัมที่ไม่ได้เอาขึ้นอีกมากมาย

2. การเผยแพร่ผ่านทางสื่อต่างๆ โดยเฉพาะทาง New Media ซึ่งผมได้เปิดสื่อทางอินเตอร์เนตมากมาย ทั้ง Hi5, Facebook, twitter ฯลฯ แต่ซึ่งแต่ล่ะสื่อนั้น ต่างก็เป็น tools ที่ใช้ในวาระโอกาสต่างๆ กันออกไป แต่ละตัวมีข้อดีในตัวของมัน อยู่ที่ว่าจะเอามาใช้อย่างไร ซึ่งผมจะทยอยมาเขียนบอกเพื่อนๆ ต่อไปตามไปดูได้ที่นี่

• http://wisdominside.hi5.com
• http://www.facebook.com/wisdominside

แต่สื่อที่ตอนนี้ผมใช้มากที่สุดก็คือ twitter นั่นเอง โดยเพื่อนๆ สามารถไปเจอกับผมใน twitter ได้ที่ http://twitter.com/wisdominside ได้เลยครับ ท่านจะพบกับผมแทบจะ realtime เลยทีเดียว เพราะข้อมูลเกี่ยวกับการสอน และชีวิตส่วนตัวของผมว่าผมไปทำอะไร ที่ไหนอย่างไร ทั้งภาพ เสียง ครบครัน

ใครถนัดที่จะใช้สื่อไหน ก็ตามสะดวกเลยครับ มีจัดให้หมด

3. ผมได้มีโอกาสรู้จักคุณ ดนัย จันทร์เจ้าฉาย CEO ของ DMGBOOKS ฯลฯ และเป็นที่ปรึกษาของ พณฯ ท่านกรณ์ จาติกวนิช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ซึ่งเป็นผู้เขียนหนังสือ “กลยุทธ์น่านน้ำสีขาว” และได้มีการจัดทำโครงการ “สังคมสีขาว” และผลักดันให้เข้าสู่สังคมไทยและสังคมโลก ซึ่งรายละเอียดผมจะได้กล่าวต่อไปว่าเป็นอย่างไร ซึ่งผมรู้จักมาจากทาง Twitter นั่นเอง และเราก็ได้เข้าร่วมในโครงการสังคมสีขาวด้วยครับรายละเีอียดมาว่ากันต่อไป

คุณดนัย จันทร์เจ้าฉาย

4. เครื่องมือในการประชาสัมพันธ์ที่ชื่อว่า “Twitter” ทำให้ผมได้มีโอกาสพบปะกับสื่อมวลชนหลายๆ คน ในงาน meeting ของชาว twitter ที่ร้านกาแฟวาวี วันที่ 20 ธันวาคม 2552 ที่จัดโดย คุณสุทธิชัย หยุ่น  ลองมาดูรูปกันว่า ผมได้เจอกับใครบ้าง? เอ๊า ไปดูกันเลย…

คุณจอมขวัญ หลาวเพชร

คุณดนัย จันทร์เจ้าฉาย

คุณธันยวัชร์ ไชยตระกูลชัย นักการตลาด

คุณพาที สารสิน CEO นกแอร์

คุณภาวุธ พงษ์วิริยภานุ เจ้าของ Tarad.com

คุณปรเมศวร์ มินศิริ ผู้ก่อตั้ง  Sanook.com & Kapook.com

ท่าน ว วชิรเมธี และคุณสุทธิชัย หยุ่น

กับคุณอภิรักษ์ โกษะโยธิน อดีตผู้ว่าฯ กทม.

ด๊อกเตอร์ป๊อป นักเขียนชื่อดัง, พี่หมู ปูนซีเมนต์นครหลวง และคุณปานระพี ระพิพันธุ์

เพื่อนๆ สามารถไปดูรูปในงานนนี้ แบบเต็มๆ ได้ที่นี่ http://picasaweb.google.com/wisdominside1/Twitter202552#

และอีกมากมาย เดี่ยวไว้คราวหน้าจะเล่าให้ฟังในรายละเอียดต่อไปว่าเป็นอย่างไรบ้าง? นี่คือพลังของ Twitter นั่นเองครับ

ยังมีอีกมากเลยครับสำหรับความก้าวหน้าที่ผมไม่สามารถมา update ให้ทราบกัันทาง Website ได้ เพราะผมทำเว็บไซต์นี้กับคุณเจษฎา สุนันท์ชัย  ตอนนี้ยังขาดผู้ช่วยอีกมาก ใครช่วยอะไรได้ ลองติดต่อมาที่ผมนะครับ

สำหรับงานสอนก็ก้าวหน้าไปได้เรื่อยๆ ตอนนี้สอนไม่ทัน ไปสอนที่ไหน มักจะให้เราเข้าไปสอนซ้ำเสมอ

ซึ่งนี่ก็คือผลงานที่ไม่ต้องพูดอะไรมาก ว่า งานสอนงานเผยแพร่วิชาของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลแค่ไหน และไม่ต้องพูดถึงคำว่า “คุณภาพ”

เพราะถ้างานสอนไม่มีคุณภาพ ผลการตอบรับทั้งทางโลกและทางธรรมคงไม่มี ทางโลกคงไม่มีการสอนซ้ำ และทางธรรม ถ้าธาตุธรรมไม่เอาด้วย ก็คงทำให้การสอนไม่เกิดขึ้น

นี่คือความสำเร็จในระดับหนึ่งของการเผยแพร่ ซึ่งได้ทั้ง “คุณภาพ” และ “ปริมาณ” ซึ่งทั้งหมดนี้ได้รับการถ่ายทอดเทคนิคการสอนจากคุณลุงและคุณหมอนิพนธ์ หลงประดิษฐ์ ที่เป็นครูบาอาจารย์ของเรานั่นเองครับ

ทั้งนี้ทั้งนั้น การเผยแพร่นี้ สำเร็จได้ ไม่ใช่เพราะผมหรือใครเพียงไม่ีกี่คน แต่เพราะทุกคนที่มาร่วมกัน คนละไม้คนละมือ รู้หน้าที่ของตัวเอง รู้ความถนัด รู้หน้าที่ ทำให้งานเผยแพร่ RUN ต่อมาได้นานนับ 10 ปี ต่อจากนี้ผมก็จะคอย Update เว็บเรื่อยๆ ให้ทุกคนรับรู้ข่าวสารความก้าวหน้า

อยากย้ำเตือนเพื่อนๆ ที่ร่วมเผยแพร่ว่า อย่าลืมจุดยืนเราว่า หน้าที่สำคัญของเราคือ “การเผยแพร่วิชาธรรมกาย ของหลวงพ่อสด” ให้กว้างไกลออกไป ขอให้ทำงานที่คนอื่นทำไม่ได้ งานอื่นๆ ที่ทำได้ ถ้าไม่ใช่จุดแข็งของเราก็ให้คนอื่นเข้าทำไป แต่ถึงที่สุดแล้ว อะไรที่ทำแล้วดี ทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเถิดครับ เป็นกุศลทั้งนั้น

และที่สำคัญ อยากเชิญชวนให้เข้ามาร่วมเปลี่ยนแปลงสังคมของเราให้ก้าวหน้าต่อไปกันครับ

ระลึกถึงทุกๆ คนเสมอครับ

สวัสดีครับทุกๆ ท่าน บทความครั้งนี้เป็นบทความแรกหลังจากที่ผมได้ปรับเปลี่ยน Blog แห่งนี้ ให้เป็นในรูปแบบ magazine หรือนิตยสาร Online ซึ่งทำตอนแรกก็กะว่าจะใช้ Blog นี้เป็นที่บันทึกแนวคิด ประสบการณ์ และพูดคุยแลกเปลี่ยน idea และ life style ของผม ของวิทยากร ให้ทุกๆ ท่านได้รู้กัน ว่าเราไปทำอะไรกันมาบ้าง

ผมใช้เวลาหลายวันในการเตรียมการปรับเปลี่ยนรูปแบบเว็บนี้ ทำให้ไม่ได้ update blog แห่งนี้มาเสียนานทีเดียว ประกอบกับที่ผมต้องออกไปสอนทุกวัน และงานยุ่งมากๆ ซึ่งบางทีการที่โหมงานหนักมากๆ นี้ ก็ส่งผลให้เกิดไม่สบายขึ้นมา แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้วหละครับ

แล้วก็อย่าลืม ติดตามความเคลื่อนไหว การสอนแบบสดๆ ได้ทาง twitter (http://twitter.com/wisdominside) ที่ผมได้บอกไว้นะครับ ถ้าผมติด notebook ไป แล้วมีอินเตอร์เนตให้ใช้ ผมก็จะ update สถานการณ์ให้ทราบกันครับ

เอาล่ะครับ วันนี้ผมจะมาคุยกับทุกท่านในส่วนที่เกี่ยวกับงานสอนวิชาธรรมกาย ซึ่งทางผมกับครอบครัวและทีมงานได้ทำกันมากว่า 10 ปีมาแล้ว โดยประเด็นที่จะคุยกันก็คือ ทำไมการสอนของทีมงานเรา จึงทำกันได้อย่างมากมาย โดยมีคนเข้าถึงธรรมกาย (ในระดับต่างๆ กัน) มากมายเช่นนนี้ แล้วถ้าสอนกันมากมายเช่นนี้ จะรักษาคุณภาพในการสอนได้อย่างไร?

เรื่องของคำว่า “คุณภาพ” และ “ปริมาณ” นี้ ผมเองได้รับคำวิจารย์มาจากหลายๆ ท่านที่มีความตั้งใจอยากจะให้มีการเผยแพร่ความรู้ในวิชาธรรมกายได้อย่างถูกต้อง ซึ่งก็ได้วิพากษ์วิจารย์ถึงการสอนไปต่างๆ นานานั้น ผมเองก็รับฟัง และได้นำมาพิจารณา ซึ่งพบว่า ในบางส่วนของเป็นประโยชน์ตามที่ผู้หวังดีได้บอกไว้ แต่บางส่วนนั้น ผมเองก็ต้องขอเล่าให้ฟังไว้ เพื่อให้ทุกท่าน ได้ทราบกันว่า คุณภาพมาจากปริมาณได้อย่างไร โดยผมสรุปออกมาได้โดยคำง่ายๆ ว่า

พื้นฐานคือสิ่งที่สำคัญที่สุด (Basic is the Best)

ทุกอย่างที่ทำมานี้ ล้วนมาจากพื้นฐานทั้งสิ้น แต่ก็มีข้อเสียอย่างหนึ่งในการฝึกพื้นฐานคือ “ความเบื่อหน่าย” ที่ทำให้เรามองข้ามทักษะพื้นฐานที่สำคัญต่างๆ นี้

โดยที่การสอนจะได้ผลนั้น พื้นฐานสำคัญมาจาก “การต่อวิชาตัวต่อตัว” โดยเฉพาะการต่อวิชาจากดวงธรรมให้เห็นกายธรรมเบื้องต้น นั่นเอง

ผมกับครอบครัวนั้น ได้เริ่มสอนที่แม่กลอง กับ นายแพทย์นิพนธ์ หลงประดิษฐ์ โดยท่านได้เป็นเหมือนกับครูอาจารย์ ญาติผู้ใหญ่ เพื่อน และหลายๆ อย่างให้กับผมและทีมงาน ถ้าไม่มีท่านแล้ว ผมกับทีมงานคงไม่สามารถมีวันนี้ขึ้นได้ โดยในยุคการสอนสมัยนั้น ผมได้ติดตามคุณหมอไปสอนเกือบทุกแห่ง ตอนนั้นสอนกันที่จังหวัดสมุทรสงคราม ราชบุรี เพชรบุรี กาญจนบุรี โดยบางโรงเรียนมีโรงเรียนทั้งโรงเพียงแค่ 10 คนก็มี เราก็ไปกัน

ผมกับครอบครัวไปต่อวิชาตัวต่อตัว โดยทำหน้าที่ของวิทยากรตรี คือ ทำหน้าที่ในการเจาะจากดวงธรรมให้เกิดเป็นกายธรรมพระโสดา ขนาดหน้าตัก 5 วา สูง 5 วา ผมทำอย่างนี้มาตลอด 3 ปี ต่อวิชาทีละคน ทีละสองคน สามคน เป็นกลุ่มบ้าง จนรู้ถึงปฏิกิริยาของคนที่เป็นธรรมกายว่าเป็นอย่างไร

ขอเรียนให้ทราบก่อนว่า ผมทำอย่างนี้เกือบทุกวัน ตลอด 3 ปี ไม่ได้ขาด ถามว่า เบื่อไหม ก็ตอบว่า “เบื่อ” แต่ก็ต้องทำ เพราะดูแล้วไม่เห็นมีอะไร? ต่อว่า แม่ผม (อ.พิมพ์วรัชญ์ ธนบรมัตถ์) ก็ได้เริ่มออกมาเปิดโรงเรียนหาสอนเองใน กทม. โดยเริ่มจาก ร.ร.เทพสิรินทร์ กทม. และ มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต ตอนนั้นยังเป็นสถาบันราชภัฎสวนดุสิตอยู่ ก็จะเป็นต้องออกมาช่วยงานสอนทางครอบครัว แต่ก็ยังไปไป มามากับทางคุณหมออยู่

พอเริ่มออกมาสอนเอง เราก็เริ่มมาจากสอนทีล่ะห้อง ห้องล่ะ 30 – 40 คน สอนกันทั้งวัน ทำอย่างนี้มาเป็นปี แล้วถึงค่อยเพิ่มจำนวนมาสอนในห้องประชุมทีละ่ไม่เกิน 200 คน สอนโรงเรียนหนึ่งก็ทั้งวัน สอนกันมาหลายปี จนเมื่อการสอนดำเนินมาถึงจุดหนึ่ง จนสามารถสรุปบทเรียน เทคนิค และทักษะต่างๆ จนลงตัว ถึงได้สอนกันแบบกลุ่มใหญ่ๆ ทีล่ะ 500 – 1,000 คนได้ นี่คือที่มาที่ไปของพัฒนาการในการจัดการเรียนการสอนของเราครับ และการสอนนี้มีทั้งการสอนประจำ สอนแบบฝึกอบรมเป็นครั้งคราว สรุปคือ ทุกรูปแบบ ซึ่งทำกันมาจากวันนั้นจนถึงวันนี้ รวมสอนไปกว่า 1,000,000 คน ในระยะเวลา 10 ปีนี้ครับ

และผลที่เกิดจากการสอนที่มากมายเช่นนี้ รวมถึงการทำงานเป็นทีม โดยใช้ความถนัดของแต่ล่ะคนเข้ามาผสมผสานกันในงานสอน ความค่อยเป็นค่อยไปของพัฒนาการการสอน โดยมีหลักวิชาการรองรับ ทั้งศาสตร์ทางวิชาธรรมกาย ศึกษาศาสตร์ และความรู้อื่นๆ ประกอบมากมาย ผ่านการทดลอง ทดสอบมานาน จนมาถึงบัดนี้ ผมพยายามที่จะนำความรู้และทักษะแฝงเร้นหรือศัพท์ทาง KM ใช้ว่า Tacid Knowledge ซึ่งเป็นสิ่งที่อธิบายยาก สอนยาก ให้ออกมาเป็นความรู้ที่จับต้องได้ และนำไปใช้ได้จริง

นี่คือที่มาที่ไปคร่าวๆ ซึ่งในรายละเอียดแต่ล่ะส่วน ผมจะค่อยๆ คุยให้ฟังต่อในโอกาสต่อๆ ไปนะครับ

และจากประสบการณ์การสอนที่ผ่านมานี้ สามารถสรุปประสบการณ์ต่างๆ ได้เป็น “มาตรฐาน” ของการสอนได้ในระดับหนึ่ง มาตรฐานนี้ก็คือ ในระหว่างที่ฝึกภาคปฏิบัติ ต้องทำอย่างไร มีวิธีการอยู่ ซึ่งถ้าทำได้ตามมาตรฐานนี้แล้ว ผู้ได้รับการฝึกในรอบนั้นๆ ต้องเห็นธรรมได้ไม่่ต่ำกว่า 80% ขึ้นไป อย่างนี้เป็นต้น

แต่การสอนในภาคปฏิบัติแม้ว่าจะได้ผลในระดับหนึ่งแล้ว แต่ส่ิงที่ยังต้องพัฒนาต่อไปอีกก็คือ จะทำอย่างไรให้ผู้ได้รับการฝึกเห็นคุณค่าของวิชาธรรมกายและนำไปประยุกต์ให้เข้ากับหน้าที่การงาน หรือประโยชน์ของผู้ได้รับการฝึกได้

สรุปออกมาง่ายๆ ก็คือ ปัญหา ณ ยุคปัจจุบันนี้ไม่ได้อยู่ที่ว่า “ไก่ไม่ได้พลอย หรือหาพลอยไม่ได้” แต่อยู่ที่ “ทำอย่างไร? ให้ไก่รู้ค่าของพลอย” นั่นก็คือ ปัญหาตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่คนไม่เห็นธรรม หรือเข้าถึงวิชาธรรมกายไม่ได้ แต่ปัญหาอยู่ที่ “ทำอย่างไร ให้คนเห็นค่า และนำวิชาธรรมกายไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน” มากกว่า

นี่คือความยากและท้าทายที่ต้องช่วยกันพัฒนาต่อไปครับ

คำว่า “คุณภาพ” นั้น ตอนนี้ผ่านในส่วนของวิชาธรรมกาย กล่าวคือ ผู้ได้รับการฝึก สามารถเห็น หรือเข้าถึงวิชาได้ถูกต้อง  นี่คือคุณภาพของการฝึก แต่คุณภาพที่ขาดไปนั้น คือในส่วนของการนำไปประยุกต์นั่นเองที่ขาดไป

แต่ในเบื้องต้นนั้น เมื่อพิจารณาจากทรัพยากรที่จำกัดแล้ว คุณภาพในส่วนของวิชาธรรมกาย ผ่านก็ถือว่าใช้ได้แล้วในระดับหนึ่งตามความคิดผม

และต่อจากนี้ไป ผมจะเขียนประสบการณ์การสอน และนำเทคนิคกลวิธีในการสอนภาคสนาม  มาถ่ายทอดไว้ ณ blog แห่งนี้ ไว้ให้สำหรับท่านวิทยากร หรือท่านที่อยากจะสรา้งบารมีโดยการสอนวิชาธรรมกาย ที่เป็นบารมีใหญ่ บุญใหญ่ ให้ได้ทราบวิธีการที่ถูกต้อง อย่างรวดเร็ว ไม่ต้องเสียเวลาไปลองผิดลองถูกเป็นสิบๆ ปี และจงรีบต่อยอดวิธีการต่างๆ ที่เราได้บอกไว้นี้ เพื่อใ้ห้วิชาธรรมกายนั้น คงอยู่และขยายก้าวไกลออกไปเป็นสำคัญครับ

แต่ข้อเตือนใจที่อยากบอกไว้ก่อนก็คือ ทุกอย่างนั้นไม่ง่าย และล้วนต้องอาศัยเวลาในการเรียนรู้ ฝึก และเพาะบ่มทั้งสิ้น ผมและทีมงานไม่ใช่ผู้วิเศษที่สามารถเนรมิต หรือเสกให้ท่านสามารถบรรลุธรรมชั้นสูงได้ในระยะเวลาสั้นๆ ได้

ดังนั้น จงอย่าดูแคลนงานง่ายๆ น่าเบื่อ อาทิ การต่ิอวิชาเบื้องต้น ซึ่งไม่ใช้ทำเพียง 5-10 ครั้งก็ทำไ้ด้ชำนาญแล้ว จงคิดไว้เสมอว่า “มันมีอะไรมากกว่าที่ท่านคิด”

และ…

ถ้าท่านอยากสอนได้ผล ทำน้อยแต่ได้ผลมาก ขอใ้ห้ศึกษาอยากผู้รู้ ให้เจนจัดในความรู้และทักษะต่างๆ โดยเฉพาะ “ทักษะพื้นฐานในการเข้าต่อวิชา” ให้ดี  แล้วจงนำจุดแข็งของท่านไปเสริม เติมเต็มกับจุดแข็งของท่านอื่น ในระบบทีม เข้าใจ จริงใจ และให้อภัย แล้วจะทำให้การสอน การเผยแพร่ ดำเนินไปได้อย่างกว้าไกล โดยได้ทั้ง “คุณภาพ” และ “ปริมาณ” ครับ

คนในโลกนี้มีมากมาย แต่ครูที่จะสอนวิชาธรรมกายมีเพียงเสี้ยว ถ้าอยากสร้างบารมีแล้ว วิธีการมีอยู่ตรงหน้า จะไปลองผิดลองถูกในสิ่งที่คนอื่นได้ทำมาแล้วทำไม? เสียเวลา เสียพลังงาน จงรีบเรียนจากความผิดพลาดของผม กับวิทยากรที่ได้ผ่านงานมาอย่างโชกโชคแล้วเถิดครับ

แล้วท่านจะรู้ด้วยตัวท่านเองว่า ท่านสามารถใช้เวลาที่มี่ค่าของท่านอันน้อยนิด มาสร้างบารมีในบทบาทของฆราวาสผู้ครองเรือนได้อย่างมากมาย โดยได้ทั้ง “คุณภาพ” และ “ปริมาณ” ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ทั้งหมดนี้การันตีด้วยประสบการณ์การสอนดังที่ผมได้กล่าวมาให้ท่านได้ฟังครับ

ขออาราธนาบารมีของธรรมภาคขาวทุกพระองค์ ขอให้ทุกท่านมีความสุขและประสบความสำเร็จในการสร้างบารมีตามที่ท่านปรารถนาทุกประการครับ สวัสดีครับ

You are what you think: คุณคือสิ่งที่คุณคิด!

สวัสดีครับทุกๆ คน วันนี้ผมกับทีมงานได้มาสอนกันที่ ร.ร.บางยี่ขันธ์วิทยาคม สำนักงานเขตบางพลัด กทม. ตั้งอยู่บนถนนจรัญสนิทวงศ์ ซอยทางเข้าเยื้องๆ กับบ้านของท่านบรรหาร ศิลปอาชาครับ วันนี้เดินทางมาตอนเช้า มีรถติดหน้าบ้านท่านบรรหารมาก ไ่ม่ทราบว่ามีงานอะไรกัน ยังดีที่มาเช้าครับ เลยมาที่โรงเรียนได้ทันเวลาพอดีื วันนี้ทางโรงเรียนให้นักเรียนบางส่วนเดินทางไปทำกิจกรรมในงานสัปดาห์วิทยาศาสตร์กันครับ และก็ได้แบ่งนักเรียนส่วนที่ไม่ได้ไป ให้มาร่วมกิจกรรมกับเรา ซึ่งท่านสามารถดูรูปบรรยากาศในการสอนได้ในเว็บนี้ ซึ่งเราจะ Update เกือบทุกวันอยู่แล้วครับ

สำหรับผมเองเพิ่งจะหายจากป่วย ก็เป็นหวัดธรรมดา ไม่ได้เป็นหวัดสายพันธ์ใหม่หรอกนะครับ อาจจะเกิดมาจากที่ผมพักผ่อนน้อย นอนดึก ตื่นเช้าก็ได้ ช่วงหลังมานี้พักผ่อนน้อยจริงๆ เพราะช่วงกลางวันออกไปสอน กลับมาทำงาน กว่าจะได้นอนก็ดึกดื่นเลยทีเดียว จากที่ร่างกายอ่อนเพลียสะสมมานาน พอถึงจุดหนึ่งก็รับไม่ไหวเป็นธรรมดา ผมก็เลยต้องหาโอกาสได้พักบ้างครับ ทุกๆ ท่านก็ต้องรักษาสุขภาพด้วยนะครับ จะได้มีแรงในการทำงาน และสร้างบุญบารมีให้กับตัวเองได้นานๆ

วันนี้ผมนึกถึงความคิดถึงคำที่ว่า “คุณคือสิ่งที่คุณคิด” คล้ายๆ กับคำว่า คุณคือสิ่งที่คุณทานเข้าไป นั่นเอง ความหมายไม่ต้องตีความก็คือ คิดอย่างไร ก็เป็นอย่างนั้น นั่นเอง

ในกระบวนการทางจิตนั้น ถ้าเริ่มมาจากการที่เรารับสิ่งเร้าต่างๆ ผ่านเข้ามาทางประสาทสัมผัสต่างๆ ทั้ง 6 ด้วยกัน เมื่อรับเข้ามาแล้ว ก็ต้องผ่านกระบวนการตีความของใจอีก เนื้อหาส่วนนี้ ท่านสามารถหาอ่านได้จากหนังสือมรรคผลพิสดาร ภาคที่ 1 ได้นะครับ ในหนังสือเล่มนี้ได้อธิบายไว้แล้วว่าการทำงานของใจนี้มีกระบวนการอย่างไร?

มาต่อกันนะครับ เมื่อสิ่งเร้าต่างๆ ผ่านกระบวนการตีความของใจแล้ว ซึ่งจะตีความอย่างไรนั้น แต่ล่ะคนก็แตกต่างกันไปตามอินทรีย์ หรือองค์ประกอบต่างๆ ของแต่ล่ะคน ซึ่งจะตีความแล้วสิ่งนั้นก็จะเกิดเป็นภาพในใจที่จะสั่งการให้ร่างกายภายนอกได้แสดงพฤติกรรมต่างๆ ออกไป และเมื่อได้แสดงพฤติกรรมนั้นๆ ออกไปบ่อยครั้งเข้า ภายนอกเราก็จะเรียกว่า “นิสัย” ถ้าบ่อยมากขึ้นไปอีกก้จะเรียกว่า “สันดาน” นั่นเอง นี่คือสิ่งเรียกภายนอก ถ้าเป็นนิสัยภายในนั้น เราเรียกกันว่า “รอยใจ” นั่นเอง

ดังนั้น ปัจจัยที่ทำให้เราสามารถควบคุมจิตใจได้เต็มที่นั่นก็คือ การคุมใจของเรานั่นเอง โดยการเปลี่ยน “รอยใจ” ของเราให้เป็นไปในสิ่งที่เราต้องการ ตอนนี้เรารู้แล้วว่า ถ้าจะเปลี่ยนนิสัย หรือชะตากรรมของเรา เราสามารถเปลี่ยนได้ที่ใจ

แต่

เราจะมีกำลังใจพอที่จะสู้กับแรงต้าน หรือรอยใจทางลบ ซึ่งส่งผลต่อนิสัยของเราได้หรือไม่

ท่านต้องสร้างความแข็งแกร่งให้เกิดกับจิตใจโดยการฝึกใจ และสร้างบารมีเพิ่มขึ้นนั่นเอง แล้วท่าน แล้วท่านจะสามารถเลือกและกำหนดชะตาชีวิตของท่านได้ ด้วยตัวของท่านเอง

ถ้าท่านได้อ่านหนังสือที่สอนเกี่ยวกับความสำเร็จทั้งหลาย หนึ่งในนั้นที่ผมแนะนำก็คือ หนังสือที่เขียนโดย นโปเลียน ฮิลย์ ที่ชื่อว่า The Law of success หรือหนังสือแนวพัฒนาตัวเองทั้งหลายนั้น ต่างก็สอนกันว่า ให้เราคิดถึงความสำเร็จที่เราต้องการไว้เสมอๆ แล้วสิ่งนั้นก็จะค่อยๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาตามที่เราต้องการ ซึ่งผมเองก็ได้ทดลองและได้มากับตัวเอง

โดยที่ผมจะคิดถึงสิ่งที่ผมต้องการขึ้นมา แล้วทำภาพนั้นให้ชัดเจนในใจ วันแล้ววันเล่า ไม่นานสิ่งต่างๆ ที่คิด ก็จะค่อยๆ เริ่มแปรสภาพของของจริงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ขอยกตัวอย่างของผมเอง ในตอนนี้ที่ผมเรียนอยู่ในมหวิทยาลัยนั้น ผมเข้าที่รามคำแหง และเลือกที่จะเรียนด้วยตัวเอง ผมไม่ชอบอยู่ในกรอบ แต่ผมมีหลักมีจุดยืนของตัวเอง ตอนนั้นผมอยู่ ปี 1 ผมได้มีโอกาสมาร่วมงานสอน และก็ได้ออกไปสอนกับพ่อแม่มาตลอดตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้แทบไม่ได้ขาด ไปสอนจนกระทั่งหลายๆ คนเป็นห่วงว่า จะเรียนไม่จบ

ตอนนั้นผมคิดว่า ผมสามารถทำได้ และจะให้ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้วย แต่ตอนนั้นคิดเล่นๆ ไม่ได้จริงจังอะไร (แค่คิดเล่นๆ เท่านั้นนะครับ) แต่ลึกๆ เชื่ออยู่ตลอดเวลา

ผมก็สอนไปช่วงกลางวัน กลางคืนกลับมาอ่านหนังสือ จัดเวลาไปเข้า lab ที่มหาวิทยาลัยบ้าง จัดเวลาไปสอบ บริหารเวลาอย่างดีทีเดียว ซึ่งผลก็คือ ผมมีเกรตเฉลี่ยในระดับเกีียรตินิยมอันดับหนึ่งพอดี นี่คือความอัศจรรย์ใจที่เกิดขึ้นอย่างไม่น่าเป็นไปได้สำหรับผม

ผมเชื่อว่า ทั้งหมดนี้ส่วนหนึ่งก็น่าจะเกิดจากอำนาจบารมีที่ผมได้สร้างไว้ และจากการฝึกใจ หรือเดินวิชาตามแนววิชาธรรมกาย ของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ นั่นเองที่เป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยผลักดันความสำเร็จต่างๆ เหล่านี้เข้ามาในชีวิตได้

ดังนั้น ศึกษาเถิดครับ ทุกอย่างนั้นเป็นของจริงที่ผมและทีมงานและคนอีกหลายๆ คนที่ได้เรียนรู้สัมผัสมาแล้วประสบความสำเร็จมานับต่อนับแล้ว

ไม่เพียงแต่ทางโลกนะครับ ทางธรรมก็จะเจริญไปด้วยโดยที่ท่านไม่รู้ตัวทีเีดียว ดังนั้น

หากท่านอยากเรียนได้ประสบความสำเร็จ

หากท่านอยากให้หน้าที่การงานราบรื่น

หากท่านอยากให้มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง

หากท่านอยาก………….

โปรดอย่าได้ลืมการฝึกใจของเราให้เกิดกำลัง เกิดอิทธิฤทธิ์ เกิดเป็นธาตุสำเร็จ เพราะกายกับใจนั้น สัมพันธ์กัน แยกจากกันไม่ได้ อย่ามุ่งทางโลก หาความสุขทางโลกจนเพลินและละเลยกับการฝึกใจ เพราะนี่คือเหตุของผลทั้งปวง

คนถูกบังคับด้วย “ใจ” คุมใจได้ คุมคนได้ คุมคนได้ คุมทุกสิ่งทุกอย่างได้หมด

นี่คือสิ่งที่ผมคิดได้สำหรับวันนี้ครับ ขอให้ทุกท่านมีความสุขและประสบความสำเร็๋จตามที่ท่านปรารถนาไว้ทุกประการ เจอกันใหม่คราวหน้า สวัสดีครับทุกคน :D

สวัสดีเพื่อนๆ ในธรรมทุึกท่านเลยครับ วันนี้วันจันทร์และผมกับทีมงานก็กำลังทำงานสอนอยู่ที่ ร.ร.วัดกระจับพินิจ สำนักงานเขตธนบุรี กทม. ครับ แต่เมื่อเช้ามานี้รถติดมากๆ  เป็นธรรมดาของเช้าวันจันทร์ของชีวิตชาวกรุงครับ ระยะทางเพียงแค่ 20 กิโลเมตรกว่าๆ ใช้เวลาไปกว่าชั่วโมงทีเดียว

ส่วนในวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมได้ไปสอนน้องคนหนึ่งที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญครับ ก็ทำได้ในระดับหนึ่ง ที่เหลือก็ขึ้นอยุ่กับความเอาจริงเอาจัง ของน้องเค้าแล้วหละครับว่า ต้องการที่จะเอาวิชาไปแค่ไหน แต่จากการที่ได้พูดคุยกันกับน้องเค้านั้น มีประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจที่ผมอยากจะเล่าให้ทุกๆ ท่านได้ฟัง เพื่อเป็นการ Share ข้อมูลกัน โดยผมจะเสนอในมุมมองของผมนะครับ

โดยประเด็นที่ต้องการนำเสนอนั้นก็คือ ในขณะที่คุยโทรศัพท์กันนั้น ผมได้ถามน้องเค้าไปว่า เรียนอยู่ชั้นไหน? ซึ่งน้องเค้าก็ตอบกลับมาว่า “ทำไมพี่ไม่ลองเอาธรรมกายดูเอาล่ะว่า เรียนอยู่ชั้นไหน?” ซึ่งคำตอบนี้อาจจะต้องการรู้จริงๆ หรือเพียงต้องการเย้าเล่นก็เป็นไปได้ ทำให้ผมนึกถึงผู้คนที่ผ่านเข้ามาในแวดวงของการศึกษาธรรมกายว่า มักที่จะใช้เกณฑ์ตัวนี้เป็นตัวชี้วัดว่า คนไหนเป็นธรรมกายได้แก่่กล้าจริง

ซึ่งก็ถูกในระดับหนึ่งครับ แต่ไม่ทั้งหมด

เพราะว่า “เป็นธรรมกายเหมือนกัน แ่ต่ไม่เหมือนกัน” นั่นเอง ครูของเราได้บอกไว้ว่า จะหาคนที่เก่งรอบด้านเหมือนกับหลวงพ่อวัดปากน้ำนั้น หายากยิ่งนัก

เอาล่ะครับ ลองมาดูประเด็นของคำว่า “เป็นธรรมกาย ความเหมือนที่แตกต่าง” นั้น หมายถึงอะไร?

จำได้ไหมครับว่า ที่ผ่านมา ผมได้บอกไว้ว่า วิชาธรรมกายนั้น คือ เครื่องมือที่จะนำไปสู่การค้นพบสิ่งต่างๆ อันได้แก่ ความรู้เร้นลับอันจะนำไปสู่การดับทุกข์ ภัย โรค ต่างๆ นั่นเอง คำว่า “เครื่องมือ” นั้น ถ้าคิดตามประสาเรา โดยใช้สามัญสำนึกก็มีหลากหลาย เปรียบเหมือนทหาร ก็มีหลากหลายเหล่านั้่นเอง

ทักษะพื้นฐานของทหารนั้น ต้องสามารถยิงปืนได้ มีทักษะทางการรบต่างๆ แต่แยกเหล่าออกไปตามความถนัด และหน้าที่ของแต่ล่ะคน เช่น หทารราบ ทหารอากาศ ทหารเรือ เป็นต้น

การเป็นธรรมกายนั้น ก็เหมือนกัน คือ โดยพื้นฐานแล้ว ต้องสามารถแก้ทุกข์ ภัยโรคได้ในระดับหนึ่ง แต่ความสามารถเฉพาะตน เช่น ญาณทัสสนะ อิทธิฤทธิ์ต่างๆ ความสามารถในการสอน ฯลฯ นั้น แตกต่างกันไปแต่ล่ะคน เท่าที่ผมเจอมานั้น บางคนเป็นธรรมกาย เห็นวิชาชัด แต่ทำวิชาแก้โรคไม่ได้ สอนก็ไม่ค่อยได้ แต่บางคนเห็นวิชาไม่ชัด แต่กลับสอนได้ผลดีอย่างน่าอัศจรรย์ หรือบางคน เห็นวิชาไม่ชัด สอนก็ไม่เก่ง แต่กลับสามารถมีฤทธิ์ในทางแก้โรคได้ อย่างนี้ก็มี

ในทัสสนะของผมนั้น ไม่มีแบบไหนดีกว่าแบบไหน คงไม่มีใครบอกนะครับว่า คนเก่งเลขนั้น เก่งกว่านที่เก่งกีฬา

เพราะคนเรานั้น ล้วนแต่เก่ง และมีจุดเด่นไปคนล่ะแบบ

และการที่จะสามารถมองให้ออกว่าใครนั้นเ่ด่นไปทางไหนได้นั้น ต้องอาศัยความใจกว้างและยอมรับในความสามารถของแต่ล่ะคน ซึ่งก็เป็นสิ่งที่เราๆ ท่านๆ ต่างก็รู้กันอยู่แล้ว และก็รู้กันดีอีกว่า เรื่องอย่างนี้ พูดง่าย ทำยาก

ดังนั้น ขอโยงความไปถึงคนที่เป็นธรรมกาย เป็นวิชา หรืออยู่ในระหว่างการศึกษาเรียนรู้ ก็ขอให้เปิดใจกว้างในการที่จะยอมรับคนอื่น ที่แตกต่างจากเรา มองให้ออกว่า เรา เขา มีจุดเด่นจุดด้อยทางใด เอาจุดเด่่นเราเข้าช่วยเขา แล้วเขาก็จะเอาจุดเด่นของเขามาเติมเต็มจุดด้อยของเรา  ทำกันเป็นทีมได้อย่างนี้ งานการอะไรก็ประสบความสำเร็จได้ด้วยดีครับ ตัวอย่างเช่น

บางคนเห็นวิชาชัด บางคนสอนเก่ง บางคนมีเหตุมีผล บางคนมีอำนาจบารมี เพียงแค่เดินมา คนก็เกรงอกเกรงใจ ถ้ามาร่วมกันทำความดี หรือสร้า้งบารมีร่วมกัน ก็สามารถทำให้งานสร้างบารมีนั้นสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

และสำหรับผู้ที่ยังไม่เป็นวิชานั้น ก็อย่าได้มองง่ายๆ เพียงมุมเดียวว่า คนที่เป็นธรรมกายต้องเห็นเท่านั้น เพราะว่าถึงแม้ท่านจะไม่เห็น หรือเห็นไม่ชัด ท่านก็สามารถศึกษา เรียน และใช้วิชาธรรมกายให้เป็นประโยชน์กับตัวของท่านได้

หาตัวเองให้เจอซิครับว่า ท่านเด่นไปในทางไหน ถึงท่านไม่เห็น ท่านอาจจะสามารถทำความเข้าใจกับวิชาธรรมกายได้ ก็เป็นไปได้ ถ้าท่านรู้ว่า่ท่านเด่นทางนี้ ก็จงอ่านตำราให้จบทุกหลักสูตร แล้วสร้างบารมีประกอบควบคู่ไปด้วย ไม่นานจากที่ไม่เห็นก็จะเริ่มเห็น และจากที่เห็นเลือนๆ รางๆ ก็จะเริ่มชัดขึ้นอย่างแน่นอน

ดังนั้น จับประเด็น จับจุดสำคัญให้ได้ว่า เรามาศึกษาวิชาธรรมกายทำไม?

จงหาความรู้ ควบคู่ไปกับการสร้างบารมีเรื่อยไป ไม่นานความเห็นหรือญาณทัสสนะและความสำเร็ต่างๆ ก็จะค่อยๆ ตามมาเป็นเงาตามตัวนั่นเอง

และขอบอกไว้ว่า ทุกอย่างไม่มีอะไรง่าย ต้องใช้เวลา แต่วิธีการที่เหมาะสม จะช่วยย่นระยะเวลาไปได้มากทีเดียว

สำหรับฉบับนี้ขอเพียงเท่านี้ก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่ในฉบับต่อไปครับ ขอให้ทุกท่านมีความสุขมากๆ และประสบความสำเร็จในการเรียนและศึกษาวิชาธรรมกายทุกคนเลยครับ สวัสดีครับ

สวัสดีครับเพื่อนในธรรมทุกๆ คน

ขณะนี้ผมได้ร่วมทำงานสอนอยู่ที่ ร.ร. บัวแก้วเกษร อ.ลาดหลุมแก้ว จ.ปทุมธานี อยู่ครับ ร.ร.นี้มีจุดที่ไม่สะดวกในเรื่องของสื่อการเรียนการสอน นั่นคือ เครื่องฉาย Projector ที่มองไม่ค่อยชัด ทำให้การสอนไม่สนุกได้ถึงใจเท่าไหร่ ส่วนเมื่อวานนี้ได้ไปสอนกันที่จังหวัดสระบุรี ในอำเภอเสาไห้ และอำเภอเมือง

โดยที่ผมได้บอกไว้ใน Twitter ว่า คำว่า “เสาไห้” นี้มีตำนานที่มาที่ไป ซึ่งผมได้รับฟังมาจากท่านรองของ ร.ร.อนุบาลเสาไห้ครับ โดยตำนานที่ว่าต่อๆ กันมานี้ก็คือ คำว่า “เสาไห้” นั้น มาจากคำเต็มๆ ว่า “เสาร้องไห้” นั่นเอง โดยเสาที่ร้องไห้นี้ก็เพราะตำนานว่าไว้ 2 แบบด้วยกัน ตำนานหนึ่งว่าไว้ว่า เสาต้นนี้เป็นเสาที่ทางการตัดไปเพื่อไปทำเสาหลักเมืองที่กรุงเทพฯ แต่ว่า ไม่ผ่านการคัดเลือกเนื่องจากปลายของเสาต้นนี้ไม่ตรง และอีกตำนานหนึ่งว่าไว้ว่า เสาต้นนี้ไปให้ทางการคัดเลือกไม่ทัน จึงทำให้เสาต้นนี้ลอยน้ำมาที่ อำเภอนี้ และได้ไปเขาฝันคนคนหนึ่งที่ อำเภอนี้ให้ไปเอาขึ้นมาไว้ที่ี่วัดสูง นี่จึงกลายมาเป็นตำนานของ อำเภอเสาไห้ นั่นเองครับ

เล่าสู่กันสนุกๆ ครับ เพราะเราสอนไปเที่ยวไป ได้ความรู้ ได้รู้ตำนานของท้องถิ่นนั้นๆ เพิ่มเติมก็มาเล่าสู่กันฟังครับ

สำหรับวันนี้ผมก็จะมาคุยกับทุกคนในเรื่องของ วิธีการเรียนรู้วิชาธรรมกาย ที่จะทำให้การเรียน การศึกษาเป็นไปได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยหนึ่งในนั้น คือ วิธีการเรียนคู่ขนานสองทางระหว่าง การมุ่งหาความรู้ และการเพิ่มเติมเสริมบารมีของเราเอง ควบคู่กันไป ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่ง ที่ต้องทำเช่นนี้

ในส่วนของ “การหาความรู้” ทางวิชาธรรมกายนั้น เราจะสามารถเรียนรู้ได้จาก ตำรา หนังสือวิชาธรรมกายทุกหลักสูตรของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญที่ได้ทำเอาไว้ และจากประสบการณ์ภาคปฏิบัติ ซึ่งต้องนำมาสรุปมาเป็นองค์ความรู้ต่อไป

ในส่วนของ “บารมี” นั้น ถ้าเปรียบก็เหมือนกับ กำลัง ประสบการณ์ หรือถ้าว่ากันทางโลกก็คือ “เงิน” ซึ่งจะทำให้เรามีความสามารถที่จะทำสิ่งต่างๆ ให้เกิดขึ้นได้

ผมจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพง่ายๆ ก็คือ ผมจะเปรียบการศึกษาวิชาธรรมกาย ให้เหมือนกับการเดินทาง โดยเริ่มจาก ถ้าเราจะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง สมมุติว่าไปลำปาง (ไปเชียงใหม่เบื่อแล้ว ไปลำปางบ้าง)

ลองคิดตามผมโดยใช้สามัญสำนึกธรรมดาๆ กันนะครับ

เอาล่ะครับ “เป้าหมาย” นี้ก็เกิดจากการ “อธิษฐานบารมี” นั่นเอง การอธิษฐานหรือการตั้งเป้าหมายนั้น เกิดจากอะไรครับ? ก็เกิดจากความรู้นั่นเอง ว่า รู้ถึงไหน ก็ไปได้ถึงนั่น รู้ถึงลำปาง ก็ไปถึงลำปาง รู้ถึงเชียงใหม่ก็ไปได้ถึงเชียงใหม่ หรือว่า รู้แค่หน้าบ้านเราเอง ก็ไปได้แค่หน้าบ้านเรา ทั้งนี้ทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับ “ความรู้” นั่นเอง

เมื่อรู้แล้ว การจะไปถึงที่หมายได้นั้น ก็ต้องมาเลือกพาหนะสำหรับการเดินทาง บางคนมีบารมีมาก ก็มีรถไป บางคนบารมีน้อย ก็ต้องนั่งรถไฟไป หรือเดินไป นี่คือ บารมี ซึ่งจะทำให้การเดินทางนั้น สามารถไปได้ถึงจุดหมายปลายทางที่เราต้องการ

ถ้ามีรถส่วนตัว เราก็จำเป็นต้องมีน้ำมัน และมีความรู้และทักษะในการควบคุมรถอีกด้วย

นอกจากนี้ื ในระหว่างการเดินทางก็ต้องเจอกับปัญหา อุปสรรคต่างๆ มากมาย ซึ่งถ้าเรามีการเตรียมพร้อมมาอย่างดีแล้ว การเดินทางก็จะเป็นไปได้ง่ายดายมากขึ้น

ซึ่งถ้าเรามีทั้ง ความรู้ และ บารมีแล้ว การเดินทางของเราก็จะสามารถไปถึงที่หมายได้อย่างตลอดรอดฝั่ง ตามความปรารถนา หรือจุดหมายที่เราได้ตั้งไว้ในใจแล้วนั่นเอง

การเดินทางก็ต้องใช้วิธีนี้ การศึกษาวิชาธรรมกายก็ต้องใช้วิธีนี้เช่นเดียวกันครับ แต่เวลาที่เรียน เราต่างก็เจออุปสรรคนานาประการ และศึกษาแบบไม่เป็นองค์รวม ศึกษาแบบตาบอดคลำช้าง ศึกษาแบบมองภาพมุมเดียว เช่น

การหาความรู้ทางวิชานั้น โดยมากเรามักที่จะศึกษาแบบมุ่งหลับตา หาความรู้ทางละเอียดอย่างเดียว ซึ่งผมไม่ได้บอกว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ผิด แน่นอนว่า ความรู้ที่เกิดจากการปฏิบัตินั้น ย่อมต้องหา และเกิดขึ้นแก่เราในขณะที่ฝึกแน่นอน แต่ว่า!!

ขอให้ท่านฉุกคิดขึ้นมาก่อนว่า การเรียนมีขั้นมีตอน ก่อนการทดลองทางวิทยาศาสตร์ เราก็ต้องศึกษาทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ต่างๆ ก่อนทดลอง ก่อนการเดินทาง เราก็ต้องศึกษาเส้นทาง อ่านแผนที่ หาความรู้จากคนรอบข้างก่อนว่า จะเดินทางไปเส้นไหนดี เส้นไหนจะปลอดภัย เส้นไหนควรหลีกเลี่ยง

แต่!

ในขณะที่เราเรียนวิชาธรรมกาย เรากลับละเลยขั้นตอนนี้ไป โดยมุ่งนั่งหลับตาอย่างเดียว โดยไม่ยอมศึกษาจากทฤษฎี หรือจากผู้ที่เคยผ่านการเดินทางมาแล้วก่อน ทำให้เราต้องเสียเวลาในการลองผิดลองถูกไปนาน เป็นการเรียนรู้ที่ไม่มีประสิทธิภาพ

ในเบื้องต้นนี้ผมจึงขอแนะนำให้ทุกท่านที่อยากศึกษาวิชาธรรมกายให้ได้ทั้งประสิทธิภาพและประสิทธิผล โปรดได้อ่านตำราของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็นแนวทางก่อน อ่านให้ถ้วนทั่ว ตีความให้แตก ไม่เข้าใจประเด็นไหนให้ถาม ไม่ใ่ช่คิดเองเออเอง อ่านแล้วทดลองฝึกดูซิว่า เป็นไปตามที่หลวงพ่อท่านบอกไว้หรือไม่? อย่างไร? เพราะอะไร? จนเจนจัดดีแล้ว เมื่อนั่น ท่านก็พร้อมที่จะออกเดินทางไป เพื่อหาความร้ใหม่ๆ ต่อได้แล้ว

นี่คือมุมมองในด้านความรู้ แ่ต่ถ้าท่านละเลยการสร้างบารมีล่ะก็ แสดงว่า ท่านไม่มีศักยภาพที่เพียงพอจะย่อยความรู้ที่หลวงพ่อท่านได้สอนไว้ได้อย่างชัดเจน ถูกต้อง

ท่านอย่าลืมว่า บารมีของท่าน กับของหลวงพ่อ หรือครูบาอาจารย์ของท่านนั้นต่างกัน

เมื่อบารมีต่างกัน การจะมองอะไร การจะแยกย่อย วิเคราะห์อะไร ก็ย่อมต่างกันไปด้วย ถ้าเปรียบเหมือนกับท่านมีกล้องจุลทรรศน์กำลังขยาย 10 เท่า ส่งดูเชื้อโรค ต่อให้ท่านส่องให้ตาย ส่องทั้งปี ก็มองไม่เห็น แต่ทำไมหลวงพ่อท่านมองเห็น เพราะท่านมีกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน กำลังขยายเป็นพันๆ เป็นหมื่นๆ เท่า นั่นเอง ทำให้ท่านสามารถมองเห็นเชื้อโรค และหาทางกำจัดออกไปได้

นี้เป็นเพราะว่า ท่านมีบารมี หรือก็คือ มีเครื่องมือที่ดีกว่าเรานั่นเอง

ที่ว่ามานี้ ท่านเห็นความเกี่ยวเนื่อง สัมพันธ์ของ “ความรู้” และ “บารมี” แล้วใช่ไหมครับ ว่าท่านจำเป็นต้องสร้าง 2 อย่างนี้ไปควบคู่กันเสมอไป

และการสร้างบารมีก็เปรียบเหมือนกับการหาเงิน นั่นเอง ก็มีวิธีการหา มีกลยุทธ์ในการหา ที่ต้องใช้ความรู้มาประกอบอีก ซึ่งผมจะมาเล่าให้ทุกๆ ท่านได้ฟังในโอกาสต่อๆ ไปครับ

แนะนำให้เป็นรูปธรรมหน่อยก็คือ ให้ท่านอ่านหนังสือของหลวงพ่อสด ให้จบทุกหลักสูตร ถ้าไม่เข้าใจ ขอให้อ่านในรูปแบบขยายความ โดยในเว็บแห่งนี้ได้มีหนังสือให้ท่านได้ศึกษาทุกเล่มแล้ว และ้ในระหว่างนี้จงหาทางสร้างบารมีควบคู่ไปด้วยครับ

และถ้ามีโอกาส ถ้าทางเราได้จัดอบรม ก็มาฝึกกัน หรือมาสอบถามพูดคุยกันในเว็บบอร์ดก็ได้ครับ เรายินดีเสมอที่จะช่วยให้ท่านประสบความสำเร็จตามที่ท่านต้องการ

สรุปนะครับ!

ดังนั้น ความรู้ก็ต้องหา บารมีก็ต้องสร้าง คู่กันเสมอไปครับ แล้วท่านจะประสบความสำเร็จในการศึกษาวิชาธรรมกายอย่างแน่นอนครับ

ขอให้ทุกท่านมีความสุข และประสบความสำเร็จในวิชาธรรมกายตามที่ท่านปรารถนาทุกคนเลยนะครับ

สำหรับวันนี้แค่นี้ก่อนนะครับ สวัสดีครับ

สวัสดีครับทุกๆ คน

ตอนนี้ผมอยู่ที่พิษณุโลกครับ ผมพาแม่ไปหายายที่สวรรคโลกแล้วก็มาทำธุระที่พิษณุโลก ตอนนี้กำลังทำงานอยู่ พอมีเวลาบ้างก็เลยมาขีดๆ เขียนๆ ความรู้สึกนึกคิดต่างๆ ลงใน Blog แห่งนี้ให้กับทุกๆ ท่านได้รับทราบกันบ้าง

ห่างไปหลายวันเลยนะครับ ที่ผมไม่ได้เข้ามาเขียนบันทึก ณ ที่นี่ แต่ถึงจะไม่ได้เขียน Blog ผมก็หาเวลาที่จะ Update ข่าวสารทาง Twitter อยุ่เสมอๆ ดังจากที่ทุกท่านจะได้รู้อยู่แล้ว ถ้าได้เข้ามาดูนะครับ เสียดายว่าตอนนี้ผมยังไม่มี Smart Phone ที่จะสามารถต่อเนตได้บ่อยครั้งเท่าที่ต้องการ ทำให้การ Update ก็อาจจะช้าไปบ้าง แต่ก็ไม่เป็นไรครับ ค่อยเป็นค่อยไป

จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา 2-3 วันที่ผ่านมา ถ้าท่านติดตามทาง Twitter ก็คงเจอกับเหตุการณ์ที่ผมได้บอกไว้ว่า วันอาทิตย์ที่ผ่านมาที่ผมไปจุฬาและเบรกรถมีปัญหา และก็ผ่านมาได้ แต่ก็ลำบากยากเย็นพอสมควรทีเดียว จากเหตุการณ์นี้ก็เป็นบทเรียนให้ผม และอีกหลายๆ ท่านที่ขับรถว่า อย่าประมาท ผมโชคดีที่เบรกไม่ได้มีปัญหาตอนออกไปต่างจังหวัด แต่ถึงอย่างนั้น ในกรุงเทพแถวๆ มหาวิยาลัยจุฬาลงกรณ์ ก็หาอู่รถยากมากๆ ยิ่งเป็นวันอาทิตย์ด้วยแล้ว ยิ่งยากไปใหญ่ ดังนั้นนะครับ ถ้าขณะที่ขับรถแล้ว เกิดมีสัญญาณผิดปกติอะไรเกิดขึ้น เช่น มีเสียงดังก๊อกๆ ที่ล้อ หรือที่ไหนก็ตาม ให้รีบนำรถไปตรวจ อย่าผลัดวันประกันพรุ่งนะครับ

ตอนนี้รถที่ผมใช้อยู่นี้ ผมใช้ Toyata รุ่น 3 ห่วง อยู่ เป็นรถเก่าครับ แต่ถึงภายนอกจะเก่า แต่เครื่องและระบบต่างๆ ตอนนี้ก็แก้ไขไปเกือบจะทุกระบบแล้ว ไม่ว่าจะเป็น ระบบสายไฟ เครื่อง ครัช ช่วงล่าง ยาง เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาก็จัดการระบบเบรกไป เหลือแต่สีครับ แต่ผมชอบโทรมๆ อย่างนี้แหละครับ คลาสสิกดี หายากนะครับสีเก่าๆ อย่างนี้ ต้องใช้เวลาถึงจะทำได้อย่างนี้ได้ครับ ภายนอกเ่ก่า แต่เครื่องแรงนะครับ  55555+

วันนี้ผมนั่งทำงานอยู่ ก็มีความคิดหนึ่งที่แว๊บเข้ามา เกี่ยวกับการที่เรานั้นลงมาเกิด ผนวกกับที่ไม่กี่วันมานี้ ผมได้สนทนากับคุณหมอนิพนธ์ใน Twitter ซึ่งท่านเองก็ทันสมัยไม่ใช่เล่น และชอบที่จะลองทุกอย่างใหม่ๆ อยู่เสมอเลยครับ ผมมีทุกวันนี้ได้ มีความคิดในทางวิชาธรรมกาย และไอเดียในการใช้ชีวิตได้ ก็เพราะคุณหมอนิพนธ์ ท่านนี้แหละครับ

วันนั้นท่านบอกว่า “มนุษย์เรานั้นก็เหมือนหุ่น ซึ่งต่างก็ถูกชัก โดยฉากหลัง”

ซึ่งถ้าเราได้ศึกษาวิชาธรรมกายมาบ้างแล้วจะเข้าใจว่า ประโยคนี้หมายความถึงอะไร…

แต่ไม่เป็นไรครับ ถ้าท่านไม่เข้าใจ ผมอยากให้ท่านได้อ่านบทความของ หลวงปู่ชั้ว โอภาโส ผู้เป็นญาติของ หลวงพ่อ สด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ที่ท่านได้เขียนบทความ (เขียนหรือเทศน์ ไม่แน่ใจครับ) ไว้ืชื่อว่า “ธาตุธรรม 3 ฝ่าย” ครับ ซึ่งเมื่อท่านอ่านได้แล้วท่านจะเข้าใจได้เลยว่า คำว่า “หุ่น” , “ฉากหลัง” ฯลฯ อะไรทำนองนี้คืออะไร?  ถ้าท่านอยากอ่าน เชิญไป Download โดยคลิ๊กที่นี่ครับ

ผมจะค่อยๆ นำมาเล่าสู่ให้ฟังกันต่อไป แต่โดยคร่าวๆ นั้น เนื้อหาก็จะกล่าวไว้ว่า ตัวเรานั้น ถูกปกครองโดย 3 ภาคด้วยกัน ได้แก่ ภาคพระ ภาคมาร และภาคกลางๆ หรือ ภาคดี ภาคชั่ว และภาคกลางๆ ไม่ดีไม่ชั่ว ธาตุธรรม 3 ฝ่ายนี้ต่างมาแย่งปกครองใจของเราตลอดเวลา และนี้ก็ทำให้เราสามารถตอบคำถามไ้ด้ว่า ทำไมบางทีเราถึงรู้สึกดี พูดดี คิดดี ทำดี แต่บางวัน เราหงุดหงิดทั้งวัน อารมณ์ไม่ดีอย่างไม่มีเหตุผล ฯลฯ

วิชาธรรมกาย ได้อธิบายไว้ว่า การที่เราเกิดสภาพใจไปตามลักษณะใดนั้น ก็เป็นเพราะว่า เราถูกปกครองใจของเรา โดยธาตุธรรมทั้ง 3 ฝ่ายนั่นเอง

คำที่ว่า “มนุษย์เป็นหุ่น” นั้น ก็ด้วยประการนี้ แต่คนทั่วไป ที่ไม่เข้าใจและไม่รู้ในศาสตร์นี้ จึงไม่สามารถมองได้ลึกลงไปถึงระดับจิตใจนี้ได้ มองได้ก็แต่เพียงผิวเผิน เพียงแค่ภายนอก เช่น นาย ก เข้ามาด่าว่าเรา ถ้าเป็นคนทั่วไป ก็จะมองว่า นาย ก มาด่าเรา และเราก็จะโกรธ แต่ถ้าเป็นคนที่ได้ศึกษาวิชาธรรมกายมา ก็จะพอเข้าใจในระดับหนึ่งว่า ที่นาย ก มาด่าเราเช่นนี้ย่อมเกิดจากเหตุภายในที่ได้บังคับให้นาย ก ต้องแสดงพฤติกรรมลักษณะเช่นนี้ออกมา เป็นต้น

และแน่นอนว่า เราต่างก็เป็นมนุษย์ปุถุชน ซึ่งเต็มไปด้วยกิเลสมากมาย เราถูกกระทำเช่นนี้ก็ย่อมเกิดอารมณ์ เกิดความโกรธ ความแค้น เป็นธรรมดา

แต่ถ้าเราสามารถเข้าใจเช่นนี้ได้แล้ว ประโยชน์หนึ่งที่เราจะได้ก็คือ เราจะเข้าใจว่า สาเหตุที่เกิดขึ้น เป็นเพราะไม่ใช่เพราะนาย ก แต่เป็นเพราะ “ฉากหลัง” ที่มาบังคับให้นาย ก ต้องทำต่างหากที่เป็นเหตุ และต้องดับเหตุนั้นให้ได้ โดยใช้ความรู้ทางวิชาธรรมกายมาเป็นเครื่องมือในการดับนั้นนั่นเอง

อย่าลืมนะครับว่า “รู้” ก็เรื่องหนึ่ง แต่จะทำได้หรือไม่ได้นั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรู้อย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับ “บารมี” ที่ท่านสร้างไว้ด้วย

ผมเล่าเรื่องให้ฟังท่านๆ ฟังเพื่อกระตุกต่อมฮา  55555+

ผมต้องการจะกระตุ้นให้ท่านมีความอยากที่จะศึกษาวิชาธรรมกาย ซึ่งเป็นเนื้อหาวิชา ที่หลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ได้สอนเอาไว้นั่นเองครับ

เอาล่ะครับ  เมื่อเรารู้แล้วว่า มนุษย์เป็นเพียงแค่หุ่น คนไม่ว่าใครก็ตาม ต่างก็เป็นไปตามลักษณะนี้ทุกคน แม้ผมเองก็ไม่ยกเว้น ดังนั้น ถ้าใครทำไม่ดีกับเรา ก็จงให้อภัยเขาเถิดครับ เพราะในช่วงที่เขาได้ทำแย่ๆ กับเรานั้น เขาไม่ได้ถูกปกครองด้วยภาคพระเสียแล้ว พอภาคมารได้หลุดไปจากใจเขาแล้ว เพื่อนคนนั้น ก็กลับมาเป็นเพื่อนคนเดิม เกิดสำนึก ถ้าเราผูกโกรธไว้ ก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรขึ้น ทั้งกับตัวเรา และตัวคนอื่นเขาด้วย

พลังงานของคนเรามีจำกัดครับ เวลาในโลกนี้ก็มีจำกัด ถ้าเรามัวแต่ใช้พลังงาน และเวลาไปในทางที่ไม่มีประโยชน์ ก็จะไม่เกิดผลดีอันใดกับตัวเรา

ท่านรู้สึกไหม เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิด เวลาที่ผมไปสอนตามโรงเรียน เห็นนักเรียนเล่นกีฬา วิ่งไล่กัน บางที ผมยังรู้สึกเลยว่า เหมือนเราเองเพิ่งวิ่งไล่กันมาเมื่อวานนี้เอง นึกแล้วก็ใจหาย

ดังนั้น ขออย่าได้ประมาทในชีวิตครับ

เขียนไปเขียนมาเริ่มหิืวข้าวแล้วครับ ก่อนจะจบบันทึกฉบับนี้ เมื่อวันก่อนนี้ ผมได้ใช้ Google Map มาใช้ในการตั้งเป้าหมายในการสอนธรรมให้ได้ทุกจังหวัดในประเทศไทยก่อนครับ

โดยโรงเรียนหรือสถานศึกษา หรือองค์กรใดที่ทีมงานเราได้ไปสอนแล้วก็จะถูก Mark ไว้ในแผนที่นี้ ซึ่งเมื่อทำออกมาดูแล้วก้ปลื้มใจ และเกิดกำลังใจที่จะทำความดีเรื่อยๆ ไปครับ ลองติดตามได้ในกระทู้นี้ก็แล้วกันนะครับ คลิ๊กที่นี่ได้เลยครับ

เอาล่ะครับสำหรับวันนี้ขอยุติเพียงแค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะครับ อย่าลืมว่า ทุกอย่างอธิบายด้วยวิชาธรรมกายได้ และเวลามองคน ขอให้มองให้ทะลุไปยังระดับของ “ฉากหลัง” ครับ ผมเองก็กำลังพยายามอยู่ มีสิ่งใดให้ผมรับใช้ได้ก็ขอให้บอกมาครับ

สำหรับวันนี้แค่นี้ก่อนนะครับ ขอให้ทุกท่านมีความสุขครับ สวัสดีครับ