เล่าสู่กันฟังก่อนนะครับว่า ช่วงนี้เป็นอย่างไรกันบ้าง? ช่วงนี้ก็เริ่มเข้าสู่ช่วงปิดเทอมแล้ว งานสอนช่วงนี้ไม่มี แต่จะมีก็ได้งานสอนบุคคลทั่วไป อย่างเช่น การอบรมหลักสูตร 18 กาย ใน 8 ชั่วโมง ที่จะจัด ณ วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ สถานที่ก็คือ “บ้านภัทรมณี” หมู่บ้านเสริมมิตร ถนนนวมินทร์ 68 ซ.8-7 แขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร ท่านใดที่อยากทบทวนวิชา หรืออยากจะฝึก เชิญสมัครและ อ่านเพิ่มเติม>>

ช่วงนี้ผมก็ทำงานทางโลกเต็มเวลา งานของผมเป็นงานการทำ E-Marketing ซึ่งมีอุปกรณ์ก็คือ คอมพิวเตอร์  อินเตอร์เนต และหัวสมอง ซึ่งสามารถย้ายไปทำงานที่ไหนก็ได้ ทำให้สะดวกในการทำงาน ซึ่งผมชอบการทำงานในลักษณะนี้มากที่สุด และก็เป็นเป้าหมายหนึ่งที่ผมได้หวังเอาไว้ และก็เป็นความจริง นี่คือ สิ่งที่เราเลือกได้ครับ ชีวิตเรามีเวลานิดเดียวเองครับ ผมชอบชีวิตที่อิสระ ที่สามารถทำอะไรก็ได้ที่เราอยากจะทำ  และผมก็เลือกที่จะทำตามที่ผมต้องการ แม้ว่าจะเป็นเส้นทางที่คนทั่วๆ ไปไม่่ค่อยได้เดินกัน แม้จะเหงาบ้าง แต่เชื่อว่า ในระยะยาวแล้ว คุ้มค่าครับ

ก่อนอื่นผมขอยกเอาคติธรรมของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ จากหนังสือ “คติธรรม คตินิยม การดำเนินชีวิตของหลวงพ่อวัดปากน้ำ” มาให้เพื่อนๆ ได้อ่านกัน เชิญอ่านกันเลยนะครับ

2. ให้บริจาคทานเรื่อยไป ให้บำรุงปัญญาเขาเรื่อยไป

“อยู่ที่ไหน ให้ทานบริจาคเรื่อยไป ไม่ทำอะไรก็สอนหนังสือ สงเคราะห์กุลบุตร”

นี่คือคำสอนของหลวงพ่อ ความหมายก็ชัดอยู่ในตัวแล้ว ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ใด ให้ทำหน้าที่เป็นผู้ให้เสมอไป ผู้รับก็ยินดี ผู้ให้ก็สบายใจ หลวงพ่อท่านมีลาภมาก ไม่ว่าท่านจะไปอยู่ที่ไหน มักจะมีผู้คนเอาสิ่งของมาถวาย ท่านรับแล้วท่านก็ให้ต่อ ท่านบอกว่าเจ้าของทานเขาได้บุญ 2 ต่อ

อีกเรื่องหนึ่งก็คือ ถ้าว่าง คือ ไม่มีงานทำ หลวงพ่อจะสอนหนังสือเด็ก ๆ ท่านบอกว่า ได้ปัญญาบารมี สมัยที่หลวงพ่อเป็นพระลูกวัด หลวงพ่อเอากุฏิของหลวงพ่อเป็นโรงเรียน พอพระนักเรียนกลับ หลวงพ่อก็ใช้เป็นที่นอน ขึ้นชื่อว่าการศึกษาแล้ว หลวงพ่อให้ทั้งนั้น จะเอาอะไรขอให้บอก ไม่มีค่าจ้างครู หลวงพ่อจัดหา ไม่มีครู หลวงพ่อไปเป็นครูให้ เมื่อได้เป็นเจ้าอาวาสวัดปากน้ำใหม่ ๆ สมัยนั้นยังไม่มีโรงเรียนประถมศึกษา หลวงพ่อตั้งโรงเรียนของวัดขึ้น ให้ประชาชนส่งลูกหลายมาเรียนฟรี หลวงพ่อรับเป็นเจ้าภาพค่าจ้างครู ต่อมารัฐบาลประกาศใช้พระราชบัญญัติประถมศึกษา รัฐบาลเข้ามารับกิจการโรงเรียนไป หลวงพ่อก็เลยหมดภาระแต่วันนั้น

เรื่องนี้ เป็นประวัติที่งดงามที่สุด คงไม่ได้ยินได้ฟังที่ไหนอีกแล้ว วิสัยของโพธิสัตว์ก็อย่างนี้ ไม่อยู่เฉยทำประโยชน์เรื่อยไป อย่างเราทำไม่ได้ เพราะเราไม่ได้เป็นโพธิสัตว์ เราจะยอมเอากุฏิของเราไปเป็นโรงเรียนหรือ แน่นอนเราไม่ยอม เพราะเราก็ต้องการความสบายส่วนตัว ไม่ว่าใคร ไม่ยอมทั้งนั้น

ที่ได้ยกมาให้เพื่อนๆ ได้อ่านกันนี้ถือว่า เล็กน้อย บางท่านอาจจะได้อ่านแล้ว ยังไงก็ถือว่าเป็นการทบทวนความรู้ของเราให้แน่นยิ่งขึ้นนะครับ

เพื่อนๆ จะเห็นว่า ในสมัยของหลวงพ่อ หลวงพ่อใช้กุฎิของท่าน เป็นโรงเรียน เป็นห้องเรียน เอาไว้สอนหนังสือ แม้ว่าไม่มีโรงเรียน หลวงพ่อก็หามาได้ ไม่จำเป็นต้องทำให้ใหญ่โตแต่ประการใด หรือไม่ต้องรอให้พร้อมก่อน หลวงพ่อท่าน ทำเท่าที่มี มีแค่ไหนก็ทำแค่นั้น แต่ก็ทำ เมื่อทำ ก็คือเริ่มก้าวเดิน เมื่อก้าวที่หนึ่งได้เริ่ม ก้าวต่อๆ ไปก็จะตามมา

ปัญหาของเราส่วนมากก็คือ ไม่ยอมก้าวสักที

เมื่อไม่มีก้าวที่หนึ่ง ก็ย่อมไม่มีก้าวที่สอง

ดังนั้น การเริ่มต้น เป็นสิ่งที่ทำได้ยาก แต่เมื่อได้เริ่มแล้ว อะไรต่างๆ ก็จะตามมาเอง ไม่ต้องรอให้พร้อมก่อน มีแค่ไหน ก็ทำแค่นั้น ทำอย่างพอเพียง อย่าทำเกินตัว

ผมขอยกตัวอย่างของ คุณอา “ศักดิ์” เจ้าของบ้าน ภัทรมณี ที่ได้เอาบ้านของตัวท่านเองมาเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม แม้ว่า จะสามารถได้ในปริมาณน้อย แต่ก็ได้ทำอย่างสม่ำเสมอทุกเดือน ติดต่อกันมาหลายเดือนแล้ว สร้างคนให้เป็นวิชาธรรมกาย ในระดับ 18 กายกันมากมาย

ท่านใช้บ้านของท่าน เป็นแหล่งเพาะบ่ม เป็นแหล่งสร้างโพธิสัตว์ได้มากมาย ถือว่า ท่านได้เดินตามคำสอนของพลวงพ่อวัดปากน้ำ และไม่ใช่เพียงแต่พูดเท่านั้น แต่ท่านยังได้ทำอีกด้วย

นี่แหละครับ “มีแค่ไหน ก็ทำแค่นั้น”

ไม่ต้องรอให้มีบ้านใหญ่โต หรือไม่ต้องรอให้มีคนมาก่อน หรือไม่ต้องรอให้ ฯลฯ มีแ่ค่ไหน ก็ทำแค่นั้น ดีกว่าอยู่เฉยๆ

เพื่อนๆ เห็นโอกาสในการสร้างบารมีไหมครับว่ามันมีมากมายเหลือเกิน ลองมาคิดต่อซิว่า เราจะสร้างบารมี หรือ ทำความดีอะไรได้บ้าง?

บางทีไม่ต้องมาก แค่คิดดีเพิ่มขึ้นวันล่ะครั้ง ก็ถือว่า เป็นการทำความดี แล้วหละครับ

ขอยกเอาคำกล่าวที่คุณดนัย จันทร์เจ้าฉายได้กล่าวบ่อยๆ ว่า “อย่าดูถูกความดี แม้เพียงเล็กน้อย”

ขอให้เพื่อนๆ มีความสุขทุกคนครับ ไว้เจอกันใหม่ในบันทึุกฉบับต่อไป สวัสดีครับ

ห่างหายไปนานกับการเขียนบันทึก วันนี้วันหยุด ก็เลยแว๊บเข้ามาคุยสู่กันฟังถึงข่าวคราวที่เราได้ทำกันมากครับ

สำหรับงานสอน ก็มีตามปกติ ตอนนีก็ใกล้จะปิดเทอมแล้ว งานสอนก็คงจะลดลงบ้าง แต่ก็จะมาเพิ่มมากอีกทีก็ตอนที่เปิดเทอมน่ะครับ

วันนี้ผมมีบทความเกี่ยวกับเรื่องของมิตร หรือที่เราเรียกว่า “เพื่อน” ไม่ว่าจะเป็นในทางโลก หรือในทางธรรมก็ดี ว่า ที่ว่า มิตรแท้นั้น มีลักษณะอย่างไร และมิตรเทียมนั้น มีลักษณะอย่างไร มาให้เืพื่อนได้ ได้อ่านกัน ท่านใดที่รู้อยู่แล้ว ก็ถือว่า เป็นการทบทวนความรู้เดิมกันนะครับ เพราะว่า ความรู้บางอย่าง เราก็มักจะมองข้ามไป ทั้งๆ ที่ มีความลึกซึ้งของมันอยู่ เอาหละครับ มาดูกันว่า มิตรแท้ กับมิตรเทียมนั้น เป็นอย่างไร

มิตรปฏิรูปก์ หรือ มิตรเทียม ๔

(คน เทียมมิตร, คนที่พึงทราบว่า เป็นศัตรูผู้มาในร่างของมิตร – false friends; foes in the guise of friends)

๑. คนปอกลอก คนขนเอาของเพื่อนไปถ่ายเดียว (อัญญทัตถุหร – the out-and-out robber) มีลักษณะ ๔ คือ

๑) คิดเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว
๒) ยอมเสียน้อย โดยหวังจะเอามาก
๓) ตัวมีภัย จึงมาช่วยทำกิจของเพื่อน
๔) คบเพื่อน เพราะเห็นแก่ผลประโยชน์

a) He appropriates his friend’s possessions.
b) Giving little, he expects a lot in return.
c) He gives a helping hand only when he himself is in danger.
d) He makes friends with others only for his own interests.

๒. คนดีแต่พูด (วจีบรม – the man who pays lip-service) มีลักษณะ ๔ คือ

๑) ดีแต่ยกของหมดแล้วมาปราศรัย
๒) ดีแต่อ้างของยังไม่มีมาปราศรัย
๓) สงเคราะห์ด้วยสิ่งหาประโยชน์มิได้
๔) เมื่อเพื่อนมีกิจ อ้างแต่เหตุขัดข้อง

a) He speaks you fair about the past.
b) He speaks you fair about the future
c) He tries to gain your favor by empty sayings.
d) When tries to gain your favor by empty sayings.

๓. คนหัวประจบ (อนุปปิยภาณี – the flatterer) มีลักษณะ ๔ คือ

๑) จะทำชั่วก็เออออ
๒) จะทำดีก็เออออ
๓) ต่อหน้าสรรเสริญ
๔) ลับหลังนินทา

a) He consents to your doing wrong.
b) He consents to your doing right.
c) He sings your praises to your face.
d) He runs your down behind your back.

๔. คนชวนฉิบหาย (อปายสหาย – the leader to destruction) มี ลักษณะ ๔ คือ

๑) คอยเป็นเพื่อนดื่มน้ำเมา
๒) คอยเป็นเพื่อนเที่ยวกลางคืน
๓) คอยเป็นเพื่อนเที่ยวดูการเล่น
๔) คอยเป็นเพื่อนไปเล่นการพนัน

a) He is your companion when you indulge in drinking.
b) He is your companion when you roam the streets at unseemly hours.
c) He is your companion when you frequent shows and fairs.
d) He is your companion when you indulge in gambling.
D.III.185. ที.ปา.๑๑/๑๘๖/๑๙๙.

สุหทมิตร หรือ มิตรแท้ ๔

(มิตรมีใจดี, มิตรที่จริงใจ – true friends; true-hearted friends)

๑. มิตรอุปการะ (อุปการกะ – the helper) มีลักษณะ ๔ คือ

๑) เพื่อนประมาท ช่วยรักษาเพื่อน
๒) เพื่อนประมาท ช่วยรักษาทรัพย์สินของเพื่อน
๓) เมื่อมีภัย เป็นที่พึ่งพำนักได้
๔) มีกิจจำเป็น ช่วยออกทรัพย์ให้เกินกว่าที่ออกปาก

a) He guards you when you are off your guard.
b) He guards your property when you are off your guard.
c) He is a refuge to you when you are in danger.
d) He provides a double supply of what you may ask in time of need.

๒. มิตรร่วมสุขร่วมทุกข์ (สมานสุขทุกข์ – the man who is the same in weal and woe) มีลักษณะ ๔ คือ

๑) บอกความลับแก่เพื่อน
๒) ปิดความลับของเพื่อน
๓) มีภัยอันตราย ไม่ละทิ้ง
๔) แม้ชีวิตก็สละให้ได้

a) He tells you his secrets.
b) He keeps secret your secrets.
c) He does not forsake you in your troubles.
d) He can even die for your sake.

๓. มิตรแนะประโยชน์ (อัตถักขายี – the man who gives good counsel) มีลักษณะ ๔ คือ

๑) จะทำชั่วเสียหาย คอยห้ามปรามไว้
๒) คอยแนะนำให้ตั้งอยู่ในความดี
๓) ให้ได้ฟังได้รู้สิ่งที่ไม่เคยได้รู้ได้ฟัง
๔) บอกทางสุขทางสวรรค์ให้

a) He keeps you back from evil.
b) He encourages you to do good.
c) He informs you of what you have not heard.
d) He shows you the way to heaven.

๔. มิตรมีน้ำใจ (อนุกัมปกะ มิตรมีความรักใคร่ หรือมิตรผู้รักใคร่เอ็นดู – the man who sympathizes) มีลักษณะ ๔ คือ

๑) เพื่อนมีทุกข์ พลอยไม่สบายใจ (ทุกข์ ทุกข์ด้วย)
๒) เพื่อนมีสุข พลอยแช่มชื่นยินดี (สุข สุขด้วย)
๓) เขาติเตียนเพื่อน ช่วยยับยั้งแก้ให้
๔) เขาสรรเสริญเพื่อน ช่วยพูดเสริมสนับสนุน

a) He does not rejoice over your misfortunes.
b) He rejoices in your good fortune.
c) He protests against anyone who speaks ill of you.
d) He admires those who speak well of you.

D.III.187. ที.ปา.๑๑/๑๙๒/๒๐๑.

เมื่อได้อ่านดูแล้ว ก็อย่าดูแคลน ลองหันมามองดูคนรอบข้างที่เราคบอยู่ซิว่า เข้าข่ายข้อไหนกันบ้าง?

ลองคิดดูซิว่า “ถ้าหากเราตกต่ำจนถึงขีดสุดแล้ว เพื่อนที่เรายังคบอยู่ด้วยทุกวันนี้ เขายังจะ… ยืนอยู่กับเราหรือไม่?”

เพื่อนแท้ เพื่อนตาย และเพื่อนกิน ดูง่ายๆ จากที่ว่า ถ้าเราตกต่ำเมื่อใด ใครที่ยังอยู่กับเรา ยังคงยืนให้กำลังใจเรา แม้จะช่วยอะไรเราไม่ได้ คอยพูดคุยปลอบประโลมเรา พยายามจะช่วยเหลือเรา แม้ว่าตอนนั้น เราจะไม่มีอะไรจะให้เขาเลยก็ตาม นั่นแหละ “เพื่อนแท้”

แต่การที่คนคนนั้น จะแสดงตัวว่า เขาเป็นเื่พื่อนที่แท้ หรือเพื่อนเทียม ก็ต่อเมื่อเราไม่มีผลประโยชน์อะไรให้กับเขาแล้วเท่านั้น ซึ่งพอถึงจุดนั้น เราก็มักที่จะล้มแล้วลุกไม่ขึ้นซะก่อน

และที่สำคัญ ใครที่เราเห็นว่า มันเป็นเพื่อนของเรา แทนที่มันจะช่วยเรา มันกลับมาซ้ำเติม เราอีก อย่างนี้ก็มี… ซึ่งมันเจ็บแสบพิลึก ใครที่เคยเจอหรือประสบกับคนประเภทนี้ คงจะทราบความรู้สึกที่ผมได้พยายามถ่ายทอดอยู่ ณ เวลานี้เป็นอย่างดี

แนะนำว่า ใครที่ยังไม่เคยเจอ ขอให้ลองเจอสักครั้ง ท่านจะพบสัจธรรมของชีวิตเลยทีเดียว 555555+

****** และกับคนที่ยังไม่เคยเจอนะครับ ขอให้เพื่อนๆ ลองพิจารณาตามเกณฑ์ต่างๆ ที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงสอนไว้ให้ดีก่อนอันดับแรก และพยายามสังเกตการกระทำของคนคนนั้น กับคนอื่น โดยเฉพาะกับคนที่เขาไม่มีผลประโยชน์ด้วย แล้วจงพิจารณาให้ดี ต้องอาศัยระยะเวลานานๆ อย่างที่โบราณได้ว่าไว้ว่า “ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คนนั่นเอง”

และที่สำคัญ สำหรับคนที่ เนรคุณ อกตัญญู นั้น ก็ให้หลีกให้ไกลเลยทีเดียวครับ คนประเภทนี้ ยิ่งกว่า “งูพิษ” พอมีจังหวะ ก็จะเลื้อยมาฉกเราได้ทุกเมื่อ อย่าได้เห็นแก่ว่า คนคนนั้น มาทำคุณประโยชน์ให้เรา หรือพูดจาดี ให้ระวังคนพูดหวาน พูดเพราะให้ดี โบราณว่าไว้ ปากหวาน ก้นเปรี้ยว! นั้น มักจะเป็นจริงตามที่ว่าไว้

พยายามที่จะมองโลกตามความเป็นจริง อย่าดี หรือร้ายจนเกินไป แล้วจะมองออกว่า อะไรเป็นอะไร?

สุดท้ายนี้ของบอกกับเพื่อนๆ ว่า คนเรานั้น ต่างอุดมไปด้วยกิเลสสารพัด การจะไว้วางใจคน ว่าว่าคนไหนก็ตาม จงวางใจเป็นกลางไว้ อย่าได้รักมาก หรือเกลียดมาก คนเราเปลี่ยนแปลงได้กลับไปกลับมา ง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ วันนี้ดีกับเรา พรุ่งนี้อาจจะหันมาแทงเราอย่างเลือดเย็นก็ได้

เมื่อท่านเผชิญกับเหตุการณ์อย่างนี้ ถ้าไม่มีกำลังใจที่ดี ถ้าไม่ได้รับการฝึกจิตมาอย่างดี ท่านก็อาจจะล้มแบบไม่ลุกเลยก็ได้ ผมจึงบอกแล้วบอกอีกว่า อย่าประมาทในชีวิต!

เราเรียนมาทั้งปี ก็เพื่อสอบเพียงครั้งเดียว ฉันใด เราฝึกใจมาเป็นปีๆ ก็เพื่อที่จะต้องเตรียมไว้สำหรับการสอบปัญหาชีวิต ที่จะเข้ามาในรูปแบบต่างๆ ฉันนั้น ถ้าสอบได้ ชีวิตท่านจะยกระดับ แต่ถ้าสอบตก อย่างมากก็แค่ตาย

มาฝึกใจกันเถิดครับ วันล่ะนิด ล่ะหน่อย เตรียมไว้สำหรับข้างหน้า ชีวิตก็เหมือนการขับรถแหละครับ ถ้าเราไม่ไปชนเขา เขาก็มาชนเราจนได้ ที่สำคัญคือ ต้องเตรียมตัว ระวัง และไม่ประมาทในการใช้ชีวิตครับ

ขอให้เพื่อนๆ มีความสุขกันทุกคนเลยครับ ไว้เจอกันใหม่ฉบับหน้า สวัสดีครับ

วันนี้ผมมาแต่หัวค่ำเลย ว่าจะมาเขียนบันทึกก่อน แล้วค่อยทำงานต่อ วันนี้ไปสอนที่  ร.ร. วัดแจงร้อน สำนักงานเขตราษฎร์บูรณะ กทม. – 9 กุมภาพันธ์ 2553 มาครับ เพื่อนๆ สามารถเข้าไปดูรูปภาพบรรยากาศการสอนตามลิงค์ที่ให้ไว้ได้เลยนะครับ :D

วันนี้อยากจะพูดถึงเรื่องของ “รู้ญาณ” กันดีกว่า

สำหรับคนที่อยู่ในวงการการศึกษาธรรม คงรู้จักคำว่า “รู้ญาณ” กันดี โดยเฉพาะในหมู่คนที่ศึกษาวิชาธรรมกาย ย่อมมีความต้องการที่จะ “เห็น” ภายในด้วยกันแทบทั้งสิ้น ซึ่งการ “เห็น” นี้ ก็คือ รู้ญาณนั่นเองครับ

แต่เพื่อนๆ รู้ไหมว่า “รู้ญาณ” นั้น มีหลากหลายรูปแบบ ไม่ได้มีแต่ “เห็น” อย่างเดียว รู้ญาณดังกล่าว อาจจะมาในรูปแบบของ ความรู้สึก เสียง สัมผัส ฯลฯ ที่เราจะรู้ได้ด้วยตัวเอง

โลกภายนอก กับ โลกภายใน นั้น ดูๆ ไปแล้ว ก็ไม่ต่างกันมากเท่าไรหรอกครับ

โลกภายนอก เรามีตา หู จมูก ลิ้น กาย คอยรับสิ่งกระทบต่างๆ โลกในส่วนละเอียด หรือโลกภายใน ก็ไม่ต่างกัน เพราะ กายเนื้อเรามีอายตนะอะไร กายละเอียดก็มีเช่นเดียวกัน แต่จะมีความสามารถ และศักยภาพที่ต่างกันออกไป

ผมถามเพื่อนๆ ต่อว่า ถ้าเพื่อนๆ เห็นสิ่งข้างนอก เพื่อนๆ เชื่อสิ่งที่เห็นหรือเปล่าว่าเป็นของจริง ถ้าเจอคน มาพูดดีด้วย จะเชื่อเลยไหม? แน่นอนว่า เพื่อนๆ ก็คงไม่เชื่อใช่ไหมครับ

แต่พอปฏิบัติทางใจ ไปเจอสิ่งต่างในทางละเอียด เช่น ไปเจอกับเรื่องราวต่างๆ ไปเจอคน ฯลฯ เรากลับเชื่ออย่างไม่พิจารณาเลย นี่คือ กับดักสำคัญของคนที่ศึกษาวิชาธรรมกายครับ

สิ่งที่เห็นภายใน ตรวจสอบกันลำบาก เพราะหาคนที่ตัดสินถูกจริงๆ นั้นยาก บางคนเห็นไปคนล่ะอย่าง ดังนั้น อย่าไปคิดมาก

เห็นอะไรในขณะที่ทำสมาธิล่ะก็ ฟังหูไว้หูไว้เสมอ ถ้าอยากรู้ ก็ลองตรวจสอบก็ครูบาอาจารย์ แต่ก็อย่าเพิ่งเชื่อ รับฟังไว้ก่อน

สำคัญกว่าันั้น คือ การทำวิชา หรือฝึกสมาธิ ตามขั้นตอนหรือที่เราเรียกว่า เดินวิชา ตามที่ตำราได้บอกเป็น Roadmap ไว้ให้ดี อะไรที่พาให้ออกนอกเส้นทาง ก็อย่าเพิ่งไปซุกซนดู

อ่ะ ตัวอย่างหน่อยล่ะกันครับ

สมมุติว่า ถ้าตำราบอกให้ พอเดินวิชาจากกายมนุษย์เข้าหากายมนุษย์ละเอียด เพื่อนๆ ก็จะต้องเห็นกายมนุษย์ล่ะเอียด ของเรา ตามลักษณะที่ตำราไว้ว่าไว้ ไม่ใช่พอเดินวิชามาถึงจุดนี้กลับไปเห็น ญาติเรา หรือตัวเลข 55555+ พอเข้าใจไหมครับ

จุดประสงค์ของการเดินวิชาประจำวันของเราก็คือ ทำความสะอาดใจของเราให้สะอาด ให้สว่างใส เพื่อจะได้เป็นเครื่องมือในการสร้างบารมี และศึกษาธรรมต่อไป อย่าเพิ่งซุกซนไปเห็นโน่นเห็นนี่เลย เดี่ยวกิเลสจะพาให้หลงไป เข้ารกเข้าพง

ผู้ใหญ่ยังพอทำเนา ถ้าเป็นเด็กระวังจะเสียเด็ก ดังนั้น สำหรับเด็กควรควบคุมให้ดีๆ ให้เดินวิชาตามที่ตำรากำหนดไปเรื่อยๆ ก่อน พอโต มีวิจารณญาณมากขึ้น แล้วเหตุผลต่างๆ ก็จะตามมาเอง….

ก่อนจบวันนี้ ผมขอประชาสัมพันธ์นะครับ ถ้าเพื่อนๆ อยากรู้หลักในการฝึกวิชาธรรมกาย หรือการฝึกใจล่ะก็ ถ้าท่านอยู่ กทม. หรือจัดหวัดใกล้เคียง ขอเชิญมาร่วมฝึกวิชาธรรมกายในหลักสูตร 18 กายกันครับ รุ่นนี้ก็รุ่นที่ 19 แล้ว งานนี้จัดสบายๆ เป็นกันเองครับ รายละเอียด อ่านเพิ่มเติม >>

รับจำนวนจำกัดนะครับ ผมยินดีตอบคำถามทุกคำถามที่ท่านอยากทราบจริงๆ และเท่าที่ผมจะรู้ ไม่มีกั๊ก

อย่าลืมนะครับ จะทำอะไรขอให้จับหลักให้ได้ ให้รู้เป้าหมาย รู้วิธีการที่เหมาะสมกับเรา และทำทุกอย่างด้วยความพอเพียง การเรียนก็จะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอนครับ ขอให้เพื่อนๆ มีความสุขมากๆ ทุกๆ คนเลยนะครับ สวัสดีครับ บ๊าย บายยย

ต้องขอบคุณมาสำหรับความเห็นที่ส่งมาทั้งทางอีเมล์และทาง Blog เช่ยเคย ซึ่งบางท่านก็ได้ติหนิการทำงานของเราที่บางครั้งไปกระทบกระทั่งกัน ซึ่งผมขอเรียนว่า ในคือสิ่งที่เราทำในอดีต ซึ่งขอเล่าให้ฟังนิดหนึ่งว่า ในการออกไปสอนนั้น ก็เกิดมาจากการที่เราส่วนในวิชาของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำภาษีเจริญ และต่างก็ได้มาเจอเนื้อหาวิชาที่ท่านได้สอนไว้ และทางครูบาอาจารย์ก็ได้บอกให้ออกไปสอน ไปเผยแพร่กัน โดยผลที่เราจะได้การที่เราออกไปสอนนนี้ก็คือ บารมี นั่นเอง

คนที่มารวมกันนั้น ต่างก็มีจิตใจดี มีความปรารถนาดี ที่จะออกไปสอนวิชา ทำให้วิชาธรรมกาย ของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ได้กว้างไกลออกไป และแน่นอนว่า แต่ล่ะคนต่างก็มีวิธีการเผยแพร่ที่แตกต่างกันออกไป บางคนก็บู๊ หน่อย บางคนก็ประนีประนอม

ซึ่งบางความเห็นของวิทยากรบางท่านนั้น ผมถือว่า เป็นความเห็นของแต่ล่ะคนที่สามารถแสดงออกมาได้ ซึ่งท่านก็ได้ไปแสดงไว้ใน Blog ส่วนตัวของท่าน ซึ่งหากท่านใดมีความเห็นที่ไม่ตรงกัน หรือคิดว่าไม่ถูก หรือจะอะไรก็ตาม ก็สามารถไปแสดงความคิดเห็นได้ตาม Blog หรือแหล่งที่ท่านพบได้

แต่สิ่งที่ผมได้บอกออกมาใน Blog แห่งนี้ให้กับเพื่อนๆ ทุกท่านได้ทราบก็คือว่า ผมคิดว่า ที่ผ่านมานั้น วัตถุประสงค์เรา้ต้องการเผยแพร่วิชา ศักยภาพของเราเท่าที่ทำได้ก็มีเพียงเท่านี้ การไปทะเลาะเบาะแว้งกันนั้น หรือการไปโต้เถียงกันนั้น บางท่านก็ดูว่ามีประโยชน์ แต่ผมมีความคิดว่า ถึงมี ก็มีน้อย สู้เอากำลัง เอาแรงไปทำสิ่งที่เราสามารถทำได้จะดีกว่า เห็นว่าอะไรที่ขาดไป เราก็ไปเติม ผมว่าแค่นี้ก็หมดแรงที่จะทำแล้วหละครับ

อีกเหตุผลหนึ่งที่ผมออกมาเขียนประกาศไว้ก่อนก็คือ มีวิทยากรบางท่านที่มีความคิดเห็นในการเผยแพร่ที่ต่างออกไป ซึ่งท่านก็มีสิทธิที่จะทำเช่นนั้น แต่ผมมองผลกระทบของการทำว่า ไม่ได้เกิดผลดีต่อการทำงานที่เรากำลังทำอยู่ ผมจึงต้องมาประกาศให้ทราบก่อนว่า เราไม่ได้ทำงานด้วยกันแล้ว ดังจากที่ท่านจะเห็นได้จากในเว็บบอร์ดว่า ผมได้ทำการลบข้อความที่ท่านเหล่านั้น ออกไปจากระบบแล้ว

ผมเห็นด้วยกับการเสนอความจริงที่เรารู้ออกมาให้สาะารณชนได้รับทราบ แต่ผมไม่เห็นด้วยกันการไปโต้แย้งกัน ซึ่งจะก่อให้เกิดความบาดหมางกัน ซึ่งเราต่างก็ศึกษาธรรม เราน่าที่จะมีความสุขกันมากกว่านี้ นี่คือความเห็นส่วนตัว

สิ่งที่เรากำลังทำตอนนี้

ผมก็ได้รายงานให้ได้ทราบเป็นระยะๆ อยู่แล้ว ดังจากที่ทุกท่านได้เห็นอยู่ทุกวันนี้ คือ ถ้าผมไปทำงานสอน ผมจะ update ไว้ในเว็บ บางทีถ้าติดงานมาก อาจจะอัพเดทช้าหน่อย แต่อัพเดททุกครั้ง ทุกโรงเรียน ท่านสามารถตามเข้าไปดูผลงานได้ อันนี้เป็นที่ประจักษ์

ชีวิตส่วนตัวของผมกับครอบครัวนั้น ผมก็ได้เล่าสู่กันฟังฉันเพื่อนกันทั้งใน Blog แห่งนี้ และใน Twitter อยู่แล้ว หากท่านใดมีอะไรสงสัย ตามไปดูได้ว่า แต่ล่ะวันๆ ผมทำอะไรบ้าง? เพราะมไ่ว่าผมจะอ่านหนังสือ ผมก็จะใช้ Twitter เป็นสมุดจดบันทึก ได้แบ่งปันความรู้ไปยังเพื่อนๆ ที่ตาม Follow ผมอีกมากมาย นี่ยังไม่รวมใน Hi5 และ facebook อีกที่ได้ทราบข่าวคราว ความเคลื่อนไหวของผม

เล่ากิจวัตรประจำวันของผมให้ฟังนิดหนึ่งนะครับ

ช่วงนี้สุขภาพผมไม่ค่อยดีเท่าไร อาจจะเนื่องมาจากการโหมทำงานมากเกินไปนิด เพราะผมใช้เวลานอนแต่ล่ะวันประมาณ 3-4 ชั่วโมง โดยตอนเช้าถึงเที่ยงหรือถ้ามีสอนทั้งวันก็ถึงเย็น ผมกับครอบครัวต้องออกไปทำงานสอน ตามสถานศึกษาและองค์กรต่างๆ พอกลับมาผมต้องมา Update เว็บ Wisdominside ต้องมาเขียน Blog  ต้องมา Upload รูปภาพขึ้นในเว็บต่างๆ 3-4 เว็บ จากนั้น ก็เริ่มทำงานของตัวเอง งานของผมเป็นทางเกี่ยวกับ E-Marketing ซึ่งผมก็จะทำงานของผมต่อไปจนถึงประมาณตี 2 – ตี3 แล้วก็นอน ตื่นมาอีกทีเช้า ก็ดำเนินกิจกรรมลักษณะนี้ พอถึงวันหยุด ผมก็ต้องเดินทางขึ้นไปที่พิษณุโลก ไปหาแฟนผม เสาร์-อาทิตย์ ระหว่างนี้ก็เอา Netbook ไปทำงานด้วย วันอาทิตย์ก็นั่งรถทัวร์กลับมาถึงเช้ามืดวันจันทร์ ถึงบ้านตี 5 แล้วก็ออกไปสอน นี่คือสิ่งที่ผมทำอยู่ทุกวันนี้

สำหรับการเดินวิชา ว่างก็เดิน ว่างก็ทำไป เป็นปกติอยู่แล้ว

สิ่งที่ผมอยากให้เป็นก็คือ ผมกับครอบครัวสามารถออกไปสอนได้เรื่อยๆ มีกำลังไปสอนเท่าที่ทำได้ ไปสอนที่ไหนแล้วเขาไม่ต่อต้านมากนัก ชีวิตทางโลกก็ขอให้พอมีพอกิน มีความสุข แ่ค่นี้ก็พอแล้ว

สิ่งที่ผมจะทำต่อไปก็คือ….

เราจะพยายามขยายงานสอนออกไปเรื่อยๆ ให้ผู้คนได้

1. รู้จักวิชาของหลวงพ่อสดวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ว่าท่านสอนอะไร? ให้ได้รู้จักตำราที่หลวงพ่อได้ทำไว้ว่ามีอะไรบ้าง?
2. รู้จักนำเอาวิชาที่หลวงพ่อสด เอาไปใช้ในชีวิตประจำวันได้จริงๆ

แค่นี้ ก็ทำทั้งชีวิตก็ไม่ไหวแล้วหละครับ คงไม่มีเวลาไปโต้เถียงกับคนอื่น สายปฏิบัติอื่น หรือสำนักอื่นว่าของข้าดี ของแกผิด หรืออะไรก็ตามแต่อีกแล้ว

อีกอย่างผมไม่ใช่พระ ผมไม่ได้แบมือขอเงินใคร ต่อไปรายได้จากงานที่ผมทำ ส่วนใหญ่ก็จะเอาไว้ทำโครงการที่ผมได้รายงานเพื่อนๆ ไว้นี่แหละครับ ใครไม่ให้ก็ไม่เป็นไร หรือใครจะให้ก็รับไว้เป็นกองทุนเผยแพร่ต่อไป

งานใดๆ ที่ผมจะทำต่อไป ไม่ว่าจะเป็น E-marketing หรือใดๆ ก็ตาม ผมถือว่า ผมทำธุรกิจเพื่อสังคม คือรายได้ส่วนหนึ่งนั้น เอาไปใช้ในโครงการนี้ แต่ผมไม่ได้มาหาเงินจากงานสอน งานเผยแพร่ โถ่เพื่อนๆ ครับ ผมกับครอบครัวสอนมา 10 ปีแล้ว ถ้ามาเอาผลประโยชน์ทางนี้ ผมรวยไปนานแล้ว …

แล้วอย่ามาคาดหวังว่าผมจะหมดกิเลสหรือเป็นผู้วิเศษรู้โน่นรู้นี้ไปทั้งหมด ผมเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ที่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการก็เท่านั้นเอง ดังนั้น เห็นผมว่าเป็นเหมือน พี่ เหมือนน้อง เหมือนญาติ แนะนำ ตักเตือนกันได้ตามสมควร ผมเคารพทุกความเห็น แต่ก็ขอให้เคารพในการตัดสินใจด้วย เพราะผมไม่ได้ตัดสินใจคนเดียว แต่มีผู้ใหญ่คอยให้คำแนะนำอยู่อย่างใกล้ชิด

ที่พูดมานี้ พูดไ้ด้ เพราะทำมาแล้ว ไม่ได้พูดลอยๆ ผลงานก็อย่างที่เห็น ไม่ได้เรียกร้อง เพียงแค่เล่าสู่กันฟังครับ และจะมาเล่าให้ฟังต่อไปเรื่อยๆ อย่าลืม มีอะไรแนะนำกันมานะครับ

ตอนนี้ผมอยู่ที่พิษณุโลก กำลังเครียร์งานที่ทำค้างมาจากวันศุกร์และวันเสาร์ ถ้าใครที่ตาม twitter ผมอยู่จะรู้ว่าวันศุกร์ผมเป็นอะไรบ้าง?

วันศุกร์ผมกับครอบครัวไปสอนที่ โรงเรียนประชาบำรุง สำนักงานเขตหนองแขม กทม. วันนี้มีสอนทั้งหมด 5 ชั่วโมงด้วยกัน มีคุณเสรีไปร่วมสอนด้วย ต่อไปจะมีการถ่ายวีดีโอบรรยากาศงานสอนแต่ล่ะครั้ง และจะ upload ขึ้นใน Youtube ให้เพื่อนๆ ทุกคนได้ชมกันด้วย ถ้าเป็นเด็กๆ ผมคาดหวังว่า วีดีโอเหล่านี้จะสามารถช่วยในการฝึกได้เป็นอย่างดี ลองติดตามนะครับ ผมจะพยายามผลักดันให้เกิดขึ้นมาให้ได้ แล้วจะรายงานผลให้ทราบต่อไป

วันศุกร์ที่ผ่านมานั้น พอถึงตอนเที่ยงๆ ผมก็ไข้ขึ้นมาอย่างกระทันหัน ขึ้นสูงจนหนาวสั่น เวียนหัวไปหมด ตอนแรกคิดว่าจะไปนอนรอที่รถแล้ว แต่ัยังไงก็ขอให้งานสอนดำเนินไปจนจบเสียก่อน ก็เลยอดทนกัดฟันทนไปก่อน นั่งในห้องไม่ได้ เพราะมันเย็น เขาเปิดแอร์ ก็เลยต้องไปนั่งในห้องน้ำก่อน เป็นส่วนตัวดี ถามว่า ทำไมต้องไปนั่งในห้องน้ำ ก็เพราะสภาพผมตอนนั้นแย่มาก ตัวสั้นสั่นไปหมด หน้าซีด นิ่งอยู่ในห้องแอร์ยิ่งไปกันใหญ่ จะไปนั่งข้างนอกก็ดูไม่ดี เพราะนักเรียนกำลังทำกิจกรรมอยู่ เลยตัดสินใจไปนั่งในห้องน้ำแทน โชคดีจริงๆครับ ห้องน้ำสะอาด 5555+

พอส่งพ่อแม่เสร็จผมก็ออกเดินทางไปพิษณุโลกเลย ซึ่งเป็นการเดินทางที่แสนจะทรมานมากๆ เพราะตอนเย็นๆ ผมทานยาเข้าไป ไข้เลยลด ก็เลยคิดว่าน่าจะหายแล้ว ก็เลยออกเดินทาง นั่งรถเมล์ไปหมดชิต ใช้เวลาประมาณ 3ชั่วโมงกว่าๆ เพราะรถติดมากๆ  แล้วต่อรถทัวร์ไปอีก 4 ชั่วโมง ไข้ดันมาขึ้นตอนก่อนจะขึ้นรถทัวร์อีกรอบ งานเข้าล่ะซิ รถทัวร์แอร์เย็นสุดๆ พอขึ้นปั๊บผมก็ห่มผ้า หลับไปเลยแต่ก็หลับไม่สนิทเพราะมันหนาว และคลื่นไส้ นับว่าเป็นการเดินทางที่ทรมาณมากเที่ยวหนึ่งในชีวิตเลย แต่แล้วมันก็ผ่านมาได้ครับ ดีใจจัง

ตอนนี้ผมขึ้นมาพิษณุโลกมาหาแฟนผม ซึ่งเขาเสาร์อาทิตย์นี้เขาไปช่วยงานอาจารย์ วันเสาร์ผมหลับทั้งวัน พอถึงเช้าวันอาทิตย์ผมก็มาืทำงานต่อ เพราะเริ่มมีแรงแล้ว ตอนนี้ก็คงต้องขอเครียร์งานที่คั้งค้างไว้ก่อนครับ ขอเล่าสู่กันฟังตามประสามนุษย์ปุถุชนนะครับ แก่ เจ็บ ตายเป็นเรื่องธรรมดา

มีสิ่งหนึ่งที่อยากบอกเพื่อนๆ ทุกๆ คนว่า อีกไม่นานจะประกาศนโยบายการเผยแพร่ใหม่ ซึ่งที่ผ่านมาผมคิดว่าเราทำผิดพลาดมาก สิ่งนั้นก็คือ ต่อไปนี้ การเผยแพร่ที่ทางกลุ่มผมทำ คือ Wisdominside.org และทีมงานในเครือข่ายทั้งหมดจะดำเนินการทำนี้ จะไม่มีการว่า ตำหนิ กลุ่มการเผยแพร่อื่น สำนักปฏิบัติ สำนักเผยแพร่ อื่นๆ อย่างเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นวัดธรรมกาย วัดหลวงพ่อสด ฯลฯ หรือสายปฏิบัติอื่นๆ อาทิ ยุบหนอพองหนอ สติปัฎฐาน ฯลฯ

ดังนั้น ถ้าหากท่านใด พบว่า มีบางกลุ่มได้เผยแพร่วิชาธรรมกายของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ รวมทั้งที่เคยร่วมทำงานอยุ่ในกลุ่มเรา ซึ่งตอนนี้ได้ออกไปทำการสอนเองแล้ว ได้เผยแพร่ในทางที่ไปตำหนิ ดูหมิ่น กระทบกระเทียบ หรือใดๆ ก็ตามในทางที่เข้าทำนองยกตนข่มท่านหละก็ ก็ขอแจ้งให้ทราบไว้ ณ ที่นี้เลยว่า “ท่านเหล่านั้นไม่เกี่ยวกับการดูแลของเว็บไซต์เราอย่างเด็ดขาดครับ”

การทำงาน ผู้ทำย่อมต้องมีผิดพลาดเป็นของธรรมดา ถ้าที่ผ่านมาทางกลุ่มของเราได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดประการใด ต้องขออโหสิกรรมมา ณ ที่นี้ด้วยครับ และเราก็จะทำในสิ่งที่ถูกต้องมากขึ้นเรื่อยๆ เท่าที่จะทำได้ โดยเป็นส่วนหนึ่งเล็กๆ ที่ทำให้สังคมของเราดีขึ้นครับ

สำหรับวันนี้แค่นี้ก่อนนะครับ ขอทำงานก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่ในบันทึกหน้า สวัสดีครับ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากเพื่ือนๆ หลายๆ คน ผมถือว่า เรารู้จักกันแล้ว มีความเกี่ยวดองเป็นญาติกันอยู่แล้ว คือ ญาติทางธรรม นั่นเอง ต่อนะครับ กำลังใจที่ว่านี้มาจากหลายที่ด้วยกัน ทั้งในประเทศและต่างประเทศ  กำลังใจของท่าน เปรียบเสมือนน้ำอมฤทธิ์ชโลมใจของเราทุกคนที่ได้ออกไปสอน ออกไปเผยแพร่ และร่วมกันเผยแพร่ในช่องทางต่างๆ  อนุโมทนาด้วยครับ

วันนี้ผมกับครอบครัว และคุณเสรี ได้ไปสอนกันที่ โรงเรียนวัดท่าข้าม สำนักงานเขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร โดยไปสอนมาครึ่งวัน ผลการสอนได้ Update ไว้แล้ว คลิ๊กที่นี่เลยครับ >>

ดูแล้ว เพื่อนๆ สามารถอนุโมทนา หรือให้ความคิดเห็น ติชม ผ่านทางเว็บไซต์ หรือทาง Comment ใน Blog แห่งนี้ หรือ E-mail มาหาทางผมได้เลยนะครับ เรามายินดีในการทำความดีกันครับ

ในรูปคุณเสรี กำลังเข้าต่อวิชาเด็ก แบบตัวต่อตัว สุดยอด Basic ที่จำเป็นต้องทำครับ ผมกับครอบครัว ฝึกต่อวิชาอย่างนี้มาอย่างต่ำ 3 ปี!

1. สิ่งแรกที่ผมจะพูดถึงก่อนก็คือ มีคำถามมาถึงผมว่า “เรามีการติดตามผลการสอนนักเรียนที่เราได้ไปทำการสอนแล้วอย่างไร?”

ก่อนอื่นต้องขอบพระคุณสำหรับคำถามนะครับ ผมก็ขอเรียนว่า เราทำได้เท่าที่เราสามารถทำได้ครับ กล่าวคือ ทีมงานที่ได้ออกไปทำการสอนนี้ ตัวหลักๆ มี พ่อ แม่ และผม และตอนนี้ก็มีวิทยากรที่เริ่มมาถี่และบ่อยก็คือ คุณเสรี คุณวรุณรัตน์ และคุณอากมลพร ซึ่งถ้าว่างก็จะเดินทางมาร่วมสอนด้วยกัน ที่สำคัญคือ เราไม่ได้มีผลตอบแทนในรูปตัวเงินให้กับวิทยากรแต่อย่างใด แต่ล่ะท่านควักกระเป๋ามาเองทั้งนั้น ดังนี้แล้ว จากข้อจำกัดดังกล่าว จึงทำให้การสอนลำบากนิดหนึ่ง และการตามผลก็ลำบากด้วยเช่นกัน แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำเลย

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่คิดถึงประเด็นนี้ ซึ่งผมก็ได้หาทางแก้ไขไปตามที่สามารถทำได้ โดยที่มีบางโรงเรียนที่เห็นประโยชน์ เราก็ไปสอนซ้ำให้บ้าง เดือนล่ะครั้งบ้าง สองเดือนครั้งบ้าง ตามแต่โอกาสจะอำนวย แต่ Project ที่ผมจะดำเนินการต่อไปคือ การร่วมมือกับทางโรงเรียนและภาครัฐบาล ในโครงการสังคมสีขาว ดังที่ผมได้เล่าให้ฟังมาแล้ว ก็น่าจะช่วยตอบโจทย์นี้ได้บ้าง ตอนนี้กำลังดำเนินการอยู่ครับ ได้เรื่องได้ราวอย่างไร ผมจะค่อยๆ เล่าให้ฟังต่อไป

เอาหละครับมาถึงประเด็นที่สองกันดีกว่า

2. วันนี้ผมได้เกิดแนวคิด หรือเรียกว่า เกิดสำนึกก็ได้ว่า ที่ผ่านมาสิ่งที่ผมได้ทำผิดพลาดมาก็คือ การตำหนิติเตียนผู้อื่น ซึ่งไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อทั้งเราและเขาแต่อย่างใด…

เพื่อนๆ เป็นกันไหมครับ เมื่อเราไปอินกับอะไรเข้า ก็มักจะมองแคบ ไม่กว้าง พูดง่ายๆ ว่า ใจแคบนั่นเอง คิดว่า ของเราดีที่สุด ของคนอื่นไม่ดี หรือดี ก็ไม่สู้เรา ซึ่งผมยอมรัับว่า เป็น และเป็นมากด้วย โดยเฉพาะตอนแรกๆ เวลาเข้าไปในสำนักนี้ ที่นี่สุดยอดที่สุด บางทีทำให้เรามองที่อื่นแย่ไปเลยก็มี

ไอ้เจ้าความคิดนี้ ไม่เพียงไม่ก่อประโยชน์ให้แก่เราในระยะยาวแล้ว กลับส่งผลเสียอย่างมหาศาลต่องานด้วย คือ มีศัตรูเพิ่มมากขึ้น คำโบราณได้บอกไว้ว่า มีมิตรนับร้อยยังไม่พอ แต่มีศัตรูคนเดียว ก็เกินพอ ระยะนี้พอมีเหตุการณ์อะไรหลายๆ อย่างเข้ามาในชีวิต ก็ทำให้คิดได้ ทำให้ปล่อยวางได้มากยิ่งขึ้น เพราะบางอย่างที่เราคิดว่าดี สุโค๊ยยยย ที่สุดแล้ว พอนานๆ ไป สิ่งที่ไม่ดี ก็เริ่มผลุดขึ้นมา

สรุปก็คือ ตอนนี้ ผมก็จะมองแต่สิ่งที่ดีๆ ที่เพื่อนมนุษย์ด้วยกันทำ ไม่ว่าสำันักไหน? ทำอะไร ถ้าเป็นความดี ก็ทำไป ขออนุโมทนาด้วย

เพราะถ้าผมมีแรงอยู่ 100% ผมต้องเสียแรงไปกับการจับผิดที่อื่น เสีย 60-70% ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้เขามาคิดเหมือนเราได้ สู้เอากำลัง เอาแรงทั้งหมด มาทำประโยชน์เท่าที่เราจะทำได้ดีกว่า

พอคิดได้อย่างนี้ก็เกิดความสบายใจครับ เพื่อนๆ คิดว่าอย่างไรกันบ้าง?

วันนี้ผม tweet ไปว่า “จับดี เจอดี ได้ดี ดูดดี ดี ดีดีดี ดีดีดีดี มีแต่ดีเข้ามา” ซึ่งก็คือ เมื่อเราจับหาความดี เราก็จะเจอดี ซึ่งพอเจอ 1 แล้ว ความดีอีก 1 ก็ตามมา เป็น 2 เป็น 3 เป็น 4  เพราะเป็นไปตามกฎของ Attration law ว่า สิ่งที่เหมือนกันจะดึงดูดเข้าหากัน  และแน่นอนว่า ถ้าเราจับผิด ก็จะเจอแต่ผิด ผิด ผิด

ถึงเวลาที่เราจะมา “จับดี” กันแล้วนะครับ

มาถึงประเด็นสุุดท้ายที่จะมาคุยกันก็คือ

3. หลักวิชาจงยึดไว้ให้จงดี!

จำได้ไหมครับว่า คราวที่ผมผมได้บอกไว้ว่าอย่างไรบ้าง? ผมได้บอกไว้ว่า…

เราต้องแยกให้ออก ระหว่าง 1. หลักวิชาหรือเนื้อหาวิชาธรรมกาย และ 2. การบริหารจัดการการสอน การเผยแพร่ ฯลฯ

ถ้าเราแยก 2 ประเด็นง่ายๆ นี้ไม่ออกหละก็ ความผิดเพี้ยน ความผิดพลาด จะมาหาเราอย่างแน่นอน!

ถ้าเป็นการสอนวิชาธรรมกาย การสอนธรรมภาคปฏิบัติ จากประสบการณ์ที่ได้ทำมานี้ พบว่า มันจะมีกับดักขวางกั้นไว้เป็นจุดๆ ทั้งผู้สอน และผู้เรียน ซึ่งบางกับดัก ก็ได้ทำให้คนติดอยู่กับจุดนี้มาทั้งชีวิตก็มี รายละเอียดจะเอาไว้ว่าวันหลัง วันนี้ยกตัวอย่างง่ายก่อน ดังนี้

• สำหรับกรณีผู้เรียน :

กับดักแรก ถ้ายังไม่เป็นวิชา ยังไม่เห็นดวง อย่างเพิ่งไปอ่าน หรือเรียนวิชาชั้นสูง

กับดักต่อมา พอเห็นวิชาแล้ว ถ้าเห็นชัด ก็จะเจอปัญหาเรื่องของ “รู้ญาณทัสสนะ” ซึ่งอาจถูกหลอกรู้หลอกญาณได้

กับดักที่ต่อมา ถ้าผ่านมาได้ ก็จะติดตรงที่ความรู้ทางด้านวิชามีจำกัดอีก หรือถ้าความรู้ไม่จำกัด ก็เข้าประเภท รู้แต่ทำไม่ได้ เพราะอำนาจบารมีน้อยเกินไปก็มี

ฯลฯ

• สำหรับผู้สอน :

กับดักแรก สอนไม่ได้ผล กล่าวคือ ไม่สามารถสอนให้คนเข้าถึงดวงธรรม หรือกายธรรมได้เลย

กับดักต่อมา ถ้าสอนเบื้องต้นได้ ก็จะเจอกับปัญหาความเบื่อหน่ายในการฝึก ของผู้เรียนอันเนื่องจากจากหลายสาเหตุ เช่น ความไม่ชัดเจน ความเบื่อหน่าย ฯลฯ

สำหรับผู้สอนนั้น ผมพบว่า พอสามารถสอนได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลแล้ว ปัญหาที่พบต่อมาย่อมต้องเจอกับ การเบื่อหนายในการฝึกของผู้เรียนแน่นอน มาถึงจุดนี้แล้ว ท่านจะแก้อย่างไร?

ถ้าอยู่ดีๆ ให้ต่อวิชาชั้นสูงไปเลย โดยที่ Basic ยังไม่แน่น แต่ไปก็ล่ม และถ้ายิ่งต่อวิชาสูงไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งเสี่ยงต่อวิชาผิดเพี้ยนอีก ท่านจะแก้ไขอย่างไร?

ผมขอชี้ให้เห็นว่า ปัญหาที่แท้จริงอยู่ที่ ผู้เรียน ไม่รู้ถึงคุณค่าของการฝึก อันเนื่องมาจากความเชื่อและศรัทธายังไม่แน่นพอ เมื่อไม่ฝึกสม่ำเสมอ ผลก็ไม่เกิด เมื่อไม่เห็นผล กำลังใจก็จะลดลงเรื่อยๆ แล้วก็เบื่อไปโดยปริยาย

ดังนั้น ท่านในฐานะผู้สอน จะพิจารณาให้ดีกว่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่วิชานั้นพื้นฐานเกินไป หรือคิดว่าวิชายังไม่สูงพอ โดยมาก แค่เห็นดวงธรรม เดินวิชา 4 กายธรรมได้แล้ว ถ้าทำได้สม่ำเสมอทุกวัน ผลในทางที่ดีย่อมเกิดขึ้น ดังนั้น โจทย์ในที่นี่คือ ทำอย่างไร ให้ผู้เรียนเดินวิชาพื้นฐานได้ทุกวัน!

กล่าวง่ายๆ ก็คือ  ยาที่ให้ไปน่ะ ขนาดใช้ได้แล้ว แต่ปัญหาอยู่ที่คนไข้ ไม่ยอมกินยาสม่ำเสมอ ดังนั้น ต้องหาวิธีให้คนไข้กินยาสม่ำเสมอ ถ้าทำได้เมื่อนั้นก็เห็นผล

ดังนั้น ในทางการสอน เราก็ต้องมามุ่งปรับกันที่ส่วนที่ 2 คือ การบริหารจัดการในการสอน นั่นเอง โดยต้องมาหาทางคิดกุศโลบาย คิดเกม หรือกิจกรรม หรือโครงการอะไรก็ได้ที่ส่งเสริมให้ผู้เรียน ฝึกอย่างต่อเนื่องทุกวัน สม่ำเสมอ นั่นเอง ไม่ควรไปยุ่งกับตัวเนื้อหาวิชา

พูดง่ายๆ คือ ให้ปรับวิธีสอน ไม่ใช่ปรับวิชา

ที่ว่าปรับวิธีสอนนั่น ก็ได้แก่ ทำกิจกรรมกลุ่ม, หาการ์ตูนมาจูงใจ, ปรับให้เข้ากับการเรียนการสอน หรือหน้าที่การงาน เป็นต้น ผมไม่แนะนำให้ปรับวิชา โดย

—–> ตัวอย่างของการปรับที่วิชาก็คือ พอผู้เรียนเริ่มเห็นวิชาชัดแล้ว ก็พอให้ไปดูโน่นดูนี  หรือเดินวิชาโลดโผน หรืออะไรก็ตามที่ในตำราเบื้องต้นไม่ได้บอกไว้ เพราะสิ่งที่ผมได้กล่าวมานี้ ผู้เรียนสามารถทำได้อยู่แล้ว แต่แน่นอนว่า ผลในทางลบย่อมเกิดขึ้นโดยคาดไม่ถึงเลยทีเดียว เวลาคิดต้องคิดหลายๆ มุมมอง อย่าได้คิดแต่เพียงทางบวกฝ่ายเีดียว!

ไว้ผมจะค่อยๆ มาเล่าต่อนะครับว่า ที่ว่าปรับวิธีการสอนนั้น มีวิธีปรับอย่างไรได้บ้าง?

ไว้คราวต่อๆ ไป ผมจะมาเสนอว่า จะเรียนอย่างไรให้ยั้งยืน สอนวิชาธรรมกายอย่างไร เรียนอย่างไรให้มั่นคง ยั่งยืนนะครับ ติดตามต่อไป….

วันนี้ขอพอแค่นี้ก่อน ขอให้เพื่อนๆ ทุกคน มีความสุขกันถ้วนทั่วทุกคนเลยครับ สวัสดีครับ

ห่างหายไปนานกับการ Update เว็บแห่งนี้ทั้งเว็บหลัก, Blog และอื่นๆ แต่ที่จริงผมไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ เพียงแต่ช่วงที่ผ่านมานั้นมีปัญหาเข้ามาบ้างตามประสาชาวโลก แต่เราก็ไม่ได้ละทิ้งการสอน การเผยแพร่แต่อย่างใด จากที่ทุกท่านจะเห็นว่า ผลการสอนที่เราำทำกันนั้น ยังคงเสถียร ไม่ตกต่ำลงแต่อย่างใดครับ

ระยะที่่ผ่านมา ผมเข้าไปศึกษาการใช้สื่อ Twitter ซึ่งก็ถือว่าเริ่มจะชำนาญพอสมควรแล้ว และสื่อนี้ต่อไปกำลังจะมาแรง เริ่มไม่กี่วันมานี้ บิลเกตต์ ก็เข้ามาใช้ twitter เช่นกัน

ชีวิตของผมกับครอบครัว ส่วนใหญ่นั้น อยู่กับงานเผยแพร่ ถ้าติดตามใน twitter ของผม ตาม timeline เรื่อย จะพบว่าผมทำอะไรบ้าง? เพราะผม Update ตลอดเวลา ขนาดอาบน้ำ ยังบอกเลย อิอิ

รายงานความก้าวหน้าการเผยแพร่

เอาหละ มาเล่ากันหน่อยดีไหมว่าที่ผ่านมามีความก้าวหน้าอะไรมากบ้าง?

1. ในเรื่องการเผยแพร่วิชาธรรมกาย ของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญนั้น ตอนนี้ Web Album ที่ผมใช้ใน Piccasa ได้เต็มอีกแล้ว ผมก็เลยต้องขยายเพิ่ม ตอนนี้มีรูปที่ถ่ายในการสอนหลายพันรูปแล้ว มากมายจริงๆ ครับ เพื่อนๆ สามารถไปดูผลการสอนของเราได้ตามนี้เลยครับ

• http://picasaweb.google.com/kayadham
• http://picasaweb.google.com/wisdominside
• http://picasaweb.google.com/wisdominside1
• http://picasaweb.google.com/wisdominside2

รูปต่างๆ เหล่านี้ การันตีผลการทำงานของเรามานานนับ 10 ปี ผลการสอนตอนนี้ กับนักเรียนที่ผ่านการสอนของเรามาแล้วก็เกือบ 1,000,000 คนแล้ว ทั่วไทย นี่ยังไม่รวมอัลบัมที่ไม่ได้เอาขึ้นอีกมากมาย

2. การเผยแพร่ผ่านทางสื่อต่างๆ โดยเฉพาะทาง New Media ซึ่งผมได้เปิดสื่อทางอินเตอร์เนตมากมาย ทั้ง Hi5, Facebook, twitter ฯลฯ แต่ซึ่งแต่ล่ะสื่อนั้น ต่างก็เป็น tools ที่ใช้ในวาระโอกาสต่างๆ กันออกไป แต่ละตัวมีข้อดีในตัวของมัน อยู่ที่ว่าจะเอามาใช้อย่างไร ซึ่งผมจะทยอยมาเขียนบอกเพื่อนๆ ต่อไปตามไปดูได้ที่นี่

• http://wisdominside.hi5.com
• http://www.facebook.com/wisdominside

แต่สื่อที่ตอนนี้ผมใช้มากที่สุดก็คือ twitter นั่นเอง โดยเพื่อนๆ สามารถไปเจอกับผมใน twitter ได้ที่ http://twitter.com/wisdominside ได้เลยครับ ท่านจะพบกับผมแทบจะ realtime เลยทีเดียว เพราะข้อมูลเกี่ยวกับการสอน และชีวิตส่วนตัวของผมว่าผมไปทำอะไร ที่ไหนอย่างไร ทั้งภาพ เสียง ครบครัน

ใครถนัดที่จะใช้สื่อไหน ก็ตามสะดวกเลยครับ มีจัดให้หมด

3. ผมได้มีโอกาสรู้จักคุณ ดนัย จันทร์เจ้าฉาย CEO ของ DMGBOOKS ฯลฯ และเป็นที่ปรึกษาของ พณฯ ท่านกรณ์ จาติกวนิช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ซึ่งเป็นผู้เขียนหนังสือ “กลยุทธ์น่านน้ำสีขาว” และได้มีการจัดทำโครงการ “สังคมสีขาว” และผลักดันให้เข้าสู่สังคมไทยและสังคมโลก ซึ่งรายละเอียดผมจะได้กล่าวต่อไปว่าเป็นอย่างไร ซึ่งผมรู้จักมาจากทาง Twitter นั่นเอง และเราก็ได้เข้าร่วมในโครงการสังคมสีขาวด้วยครับรายละเีอียดมาว่ากันต่อไป

คุณดนัย จันทร์เจ้าฉาย

4. เครื่องมือในการประชาสัมพันธ์ที่ชื่อว่า “Twitter” ทำให้ผมได้มีโอกาสพบปะกับสื่อมวลชนหลายๆ คน ในงาน meeting ของชาว twitter ที่ร้านกาแฟวาวี วันที่ 20 ธันวาคม 2552 ที่จัดโดย คุณสุทธิชัย หยุ่น  ลองมาดูรูปกันว่า ผมได้เจอกับใครบ้าง? เอ๊า ไปดูกันเลย…

คุณจอมขวัญ หลาวเพชร

คุณดนัย จันทร์เจ้าฉาย

คุณธันยวัชร์ ไชยตระกูลชัย นักการตลาด

คุณพาที สารสิน CEO นกแอร์

คุณภาวุธ พงษ์วิริยภานุ เจ้าของ Tarad.com

คุณปรเมศวร์ มินศิริ ผู้ก่อตั้ง  Sanook.com & Kapook.com

ท่าน ว วชิรเมธี และคุณสุทธิชัย หยุ่น

กับคุณอภิรักษ์ โกษะโยธิน อดีตผู้ว่าฯ กทม.

ด๊อกเตอร์ป๊อป นักเขียนชื่อดัง, พี่หมู ปูนซีเมนต์นครหลวง และคุณปานระพี ระพิพันธุ์

เพื่อนๆ สามารถไปดูรูปในงานนนี้ แบบเต็มๆ ได้ที่นี่ http://picasaweb.google.com/wisdominside1/Twitter202552#

และอีกมากมาย เดี่ยวไว้คราวหน้าจะเล่าให้ฟังในรายละเอียดต่อไปว่าเป็นอย่างไรบ้าง? นี่คือพลังของ Twitter นั่นเองครับ

ยังมีอีกมากเลยครับสำหรับความก้าวหน้าที่ผมไม่สามารถมา update ให้ทราบกัันทาง Website ได้ เพราะผมทำเว็บไซต์นี้กับคุณเจษฎา สุนันท์ชัย  ตอนนี้ยังขาดผู้ช่วยอีกมาก ใครช่วยอะไรได้ ลองติดต่อมาที่ผมนะครับ

สำหรับงานสอนก็ก้าวหน้าไปได้เรื่อยๆ ตอนนี้สอนไม่ทัน ไปสอนที่ไหน มักจะให้เราเข้าไปสอนซ้ำเสมอ

ซึ่งนี่ก็คือผลงานที่ไม่ต้องพูดอะไรมาก ว่า งานสอนงานเผยแพร่วิชาของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลแค่ไหน และไม่ต้องพูดถึงคำว่า “คุณภาพ”

เพราะถ้างานสอนไม่มีคุณภาพ ผลการตอบรับทั้งทางโลกและทางธรรมคงไม่มี ทางโลกคงไม่มีการสอนซ้ำ และทางธรรม ถ้าธาตุธรรมไม่เอาด้วย ก็คงทำให้การสอนไม่เกิดขึ้น

นี่คือความสำเร็จในระดับหนึ่งของการเผยแพร่ ซึ่งได้ทั้ง “คุณภาพ” และ “ปริมาณ” ซึ่งทั้งหมดนี้ได้รับการถ่ายทอดเทคนิคการสอนจากคุณลุงและคุณหมอนิพนธ์ หลงประดิษฐ์ ที่เป็นครูบาอาจารย์ของเรานั่นเองครับ

ทั้งนี้ทั้งนั้น การเผยแพร่นี้ สำเร็จได้ ไม่ใช่เพราะผมหรือใครเพียงไม่ีกี่คน แต่เพราะทุกคนที่มาร่วมกัน คนละไม้คนละมือ รู้หน้าที่ของตัวเอง รู้ความถนัด รู้หน้าที่ ทำให้งานเผยแพร่ RUN ต่อมาได้นานนับ 10 ปี ต่อจากนี้ผมก็จะคอย Update เว็บเรื่อยๆ ให้ทุกคนรับรู้ข่าวสารความก้าวหน้า

อยากย้ำเตือนเพื่อนๆ ที่ร่วมเผยแพร่ว่า อย่าลืมจุดยืนเราว่า หน้าที่สำคัญของเราคือ “การเผยแพร่วิชาธรรมกาย ของหลวงพ่อสด” ให้กว้างไกลออกไป ขอให้ทำงานที่คนอื่นทำไม่ได้ งานอื่นๆ ที่ทำได้ ถ้าไม่ใช่จุดแข็งของเราก็ให้คนอื่นเข้าทำไป แต่ถึงที่สุดแล้ว อะไรที่ทำแล้วดี ทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเถิดครับ เป็นกุศลทั้งนั้น

และที่สำคัญ อยากเชิญชวนให้เข้ามาร่วมเปลี่ยนแปลงสังคมของเราให้ก้าวหน้าต่อไปกันครับ

ระลึกถึงทุกๆ คนเสมอครับ

You are what you think: คุณคือสิ่งที่คุณคิด!

สวัสดีครับทุกๆ คน วันนี้ผมกับทีมงานได้มาสอนกันที่ ร.ร.บางยี่ขันธ์วิทยาคม สำนักงานเขตบางพลัด กทม. ตั้งอยู่บนถนนจรัญสนิทวงศ์ ซอยทางเข้าเยื้องๆ กับบ้านของท่านบรรหาร ศิลปอาชาครับ วันนี้เดินทางมาตอนเช้า มีรถติดหน้าบ้านท่านบรรหารมาก ไ่ม่ทราบว่ามีงานอะไรกัน ยังดีที่มาเช้าครับ เลยมาที่โรงเรียนได้ทันเวลาพอดีื วันนี้ทางโรงเรียนให้นักเรียนบางส่วนเดินทางไปทำกิจกรรมในงานสัปดาห์วิทยาศาสตร์กันครับ และก็ได้แบ่งนักเรียนส่วนที่ไม่ได้ไป ให้มาร่วมกิจกรรมกับเรา ซึ่งท่านสามารถดูรูปบรรยากาศในการสอนได้ในเว็บนี้ ซึ่งเราจะ Update เกือบทุกวันอยู่แล้วครับ

สำหรับผมเองเพิ่งจะหายจากป่วย ก็เป็นหวัดธรรมดา ไม่ได้เป็นหวัดสายพันธ์ใหม่หรอกนะครับ อาจจะเกิดมาจากที่ผมพักผ่อนน้อย นอนดึก ตื่นเช้าก็ได้ ช่วงหลังมานี้พักผ่อนน้อยจริงๆ เพราะช่วงกลางวันออกไปสอน กลับมาทำงาน กว่าจะได้นอนก็ดึกดื่นเลยทีเดียว จากที่ร่างกายอ่อนเพลียสะสมมานาน พอถึงจุดหนึ่งก็รับไม่ไหวเป็นธรรมดา ผมก็เลยต้องหาโอกาสได้พักบ้างครับ ทุกๆ ท่านก็ต้องรักษาสุขภาพด้วยนะครับ จะได้มีแรงในการทำงาน และสร้างบุญบารมีให้กับตัวเองได้นานๆ

วันนี้ผมนึกถึงความคิดถึงคำที่ว่า “คุณคือสิ่งที่คุณคิด” คล้ายๆ กับคำว่า คุณคือสิ่งที่คุณทานเข้าไป นั่นเอง ความหมายไม่ต้องตีความก็คือ คิดอย่างไร ก็เป็นอย่างนั้น นั่นเอง

ในกระบวนการทางจิตนั้น ถ้าเริ่มมาจากการที่เรารับสิ่งเร้าต่างๆ ผ่านเข้ามาทางประสาทสัมผัสต่างๆ ทั้ง 6 ด้วยกัน เมื่อรับเข้ามาแล้ว ก็ต้องผ่านกระบวนการตีความของใจอีก เนื้อหาส่วนนี้ ท่านสามารถหาอ่านได้จากหนังสือมรรคผลพิสดาร ภาคที่ 1 ได้นะครับ ในหนังสือเล่มนี้ได้อธิบายไว้แล้วว่าการทำงานของใจนี้มีกระบวนการอย่างไร?

มาต่อกันนะครับ เมื่อสิ่งเร้าต่างๆ ผ่านกระบวนการตีความของใจแล้ว ซึ่งจะตีความอย่างไรนั้น แต่ล่ะคนก็แตกต่างกันไปตามอินทรีย์ หรือองค์ประกอบต่างๆ ของแต่ล่ะคน ซึ่งจะตีความแล้วสิ่งนั้นก็จะเกิดเป็นภาพในใจที่จะสั่งการให้ร่างกายภายนอกได้แสดงพฤติกรรมต่างๆ ออกไป และเมื่อได้แสดงพฤติกรรมนั้นๆ ออกไปบ่อยครั้งเข้า ภายนอกเราก็จะเรียกว่า “นิสัย” ถ้าบ่อยมากขึ้นไปอีกก้จะเรียกว่า “สันดาน” นั่นเอง นี่คือสิ่งเรียกภายนอก ถ้าเป็นนิสัยภายในนั้น เราเรียกกันว่า “รอยใจ” นั่นเอง

ดังนั้น ปัจจัยที่ทำให้เราสามารถควบคุมจิตใจได้เต็มที่นั่นก็คือ การคุมใจของเรานั่นเอง โดยการเปลี่ยน “รอยใจ” ของเราให้เป็นไปในสิ่งที่เราต้องการ ตอนนี้เรารู้แล้วว่า ถ้าจะเปลี่ยนนิสัย หรือชะตากรรมของเรา เราสามารถเปลี่ยนได้ที่ใจ

แต่

เราจะมีกำลังใจพอที่จะสู้กับแรงต้าน หรือรอยใจทางลบ ซึ่งส่งผลต่อนิสัยของเราได้หรือไม่

ท่านต้องสร้างความแข็งแกร่งให้เกิดกับจิตใจโดยการฝึกใจ และสร้างบารมีเพิ่มขึ้นนั่นเอง แล้วท่าน แล้วท่านจะสามารถเลือกและกำหนดชะตาชีวิตของท่านได้ ด้วยตัวของท่านเอง

ถ้าท่านได้อ่านหนังสือที่สอนเกี่ยวกับความสำเร็จทั้งหลาย หนึ่งในนั้นที่ผมแนะนำก็คือ หนังสือที่เขียนโดย นโปเลียน ฮิลย์ ที่ชื่อว่า The Law of success หรือหนังสือแนวพัฒนาตัวเองทั้งหลายนั้น ต่างก็สอนกันว่า ให้เราคิดถึงความสำเร็จที่เราต้องการไว้เสมอๆ แล้วสิ่งนั้นก็จะค่อยๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาตามที่เราต้องการ ซึ่งผมเองก็ได้ทดลองและได้มากับตัวเอง

โดยที่ผมจะคิดถึงสิ่งที่ผมต้องการขึ้นมา แล้วทำภาพนั้นให้ชัดเจนในใจ วันแล้ววันเล่า ไม่นานสิ่งต่างๆ ที่คิด ก็จะค่อยๆ เริ่มแปรสภาพของของจริงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ขอยกตัวอย่างของผมเอง ในตอนนี้ที่ผมเรียนอยู่ในมหวิทยาลัยนั้น ผมเข้าที่รามคำแหง และเลือกที่จะเรียนด้วยตัวเอง ผมไม่ชอบอยู่ในกรอบ แต่ผมมีหลักมีจุดยืนของตัวเอง ตอนนั้นผมอยู่ ปี 1 ผมได้มีโอกาสมาร่วมงานสอน และก็ได้ออกไปสอนกับพ่อแม่มาตลอดตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้แทบไม่ได้ขาด ไปสอนจนกระทั่งหลายๆ คนเป็นห่วงว่า จะเรียนไม่จบ

ตอนนั้นผมคิดว่า ผมสามารถทำได้ และจะให้ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้วย แต่ตอนนั้นคิดเล่นๆ ไม่ได้จริงจังอะไร (แค่คิดเล่นๆ เท่านั้นนะครับ) แต่ลึกๆ เชื่ออยู่ตลอดเวลา

ผมก็สอนไปช่วงกลางวัน กลางคืนกลับมาอ่านหนังสือ จัดเวลาไปเข้า lab ที่มหาวิทยาลัยบ้าง จัดเวลาไปสอบ บริหารเวลาอย่างดีทีเดียว ซึ่งผลก็คือ ผมมีเกรตเฉลี่ยในระดับเกีียรตินิยมอันดับหนึ่งพอดี นี่คือความอัศจรรย์ใจที่เกิดขึ้นอย่างไม่น่าเป็นไปได้สำหรับผม

ผมเชื่อว่า ทั้งหมดนี้ส่วนหนึ่งก็น่าจะเกิดจากอำนาจบารมีที่ผมได้สร้างไว้ และจากการฝึกใจ หรือเดินวิชาตามแนววิชาธรรมกาย ของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ นั่นเองที่เป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยผลักดันความสำเร็จต่างๆ เหล่านี้เข้ามาในชีวิตได้

ดังนั้น ศึกษาเถิดครับ ทุกอย่างนั้นเป็นของจริงที่ผมและทีมงานและคนอีกหลายๆ คนที่ได้เรียนรู้สัมผัสมาแล้วประสบความสำเร็จมานับต่อนับแล้ว

ไม่เพียงแต่ทางโลกนะครับ ทางธรรมก็จะเจริญไปด้วยโดยที่ท่านไม่รู้ตัวทีเีดียว ดังนั้น

หากท่านอยากเรียนได้ประสบความสำเร็จ

หากท่านอยากให้หน้าที่การงานราบรื่น

หากท่านอยากให้มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง

หากท่านอยาก………….

โปรดอย่าได้ลืมการฝึกใจของเราให้เกิดกำลัง เกิดอิทธิฤทธิ์ เกิดเป็นธาตุสำเร็จ เพราะกายกับใจนั้น สัมพันธ์กัน แยกจากกันไม่ได้ อย่ามุ่งทางโลก หาความสุขทางโลกจนเพลินและละเลยกับการฝึกใจ เพราะนี่คือเหตุของผลทั้งปวง

คนถูกบังคับด้วย “ใจ” คุมใจได้ คุมคนได้ คุมคนได้ คุมทุกสิ่งทุกอย่างได้หมด

นี่คือสิ่งที่ผมคิดได้สำหรับวันนี้ครับ ขอให้ทุกท่านมีความสุขและประสบความสำเร็๋จตามที่ท่านปรารถนาไว้ทุกประการ เจอกันใหม่คราวหน้า สวัสดีครับทุกคน :D

สวัสดีเพื่อนๆ ในธรรมทุึกท่านเลยครับ วันนี้วันจันทร์และผมกับทีมงานก็กำลังทำงานสอนอยู่ที่ ร.ร.วัดกระจับพินิจ สำนักงานเขตธนบุรี กทม. ครับ แต่เมื่อเช้ามานี้รถติดมากๆ  เป็นธรรมดาของเช้าวันจันทร์ของชีวิตชาวกรุงครับ ระยะทางเพียงแค่ 20 กิโลเมตรกว่าๆ ใช้เวลาไปกว่าชั่วโมงทีเดียว

ส่วนในวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมได้ไปสอนน้องคนหนึ่งที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญครับ ก็ทำได้ในระดับหนึ่ง ที่เหลือก็ขึ้นอยุ่กับความเอาจริงเอาจัง ของน้องเค้าแล้วหละครับว่า ต้องการที่จะเอาวิชาไปแค่ไหน แต่จากการที่ได้พูดคุยกันกับน้องเค้านั้น มีประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจที่ผมอยากจะเล่าให้ทุกๆ ท่านได้ฟัง เพื่อเป็นการ Share ข้อมูลกัน โดยผมจะเสนอในมุมมองของผมนะครับ

โดยประเด็นที่ต้องการนำเสนอนั้นก็คือ ในขณะที่คุยโทรศัพท์กันนั้น ผมได้ถามน้องเค้าไปว่า เรียนอยู่ชั้นไหน? ซึ่งน้องเค้าก็ตอบกลับมาว่า “ทำไมพี่ไม่ลองเอาธรรมกายดูเอาล่ะว่า เรียนอยู่ชั้นไหน?” ซึ่งคำตอบนี้อาจจะต้องการรู้จริงๆ หรือเพียงต้องการเย้าเล่นก็เป็นไปได้ ทำให้ผมนึกถึงผู้คนที่ผ่านเข้ามาในแวดวงของการศึกษาธรรมกายว่า มักที่จะใช้เกณฑ์ตัวนี้เป็นตัวชี้วัดว่า คนไหนเป็นธรรมกายได้แก่่กล้าจริง

ซึ่งก็ถูกในระดับหนึ่งครับ แต่ไม่ทั้งหมด

เพราะว่า “เป็นธรรมกายเหมือนกัน แ่ต่ไม่เหมือนกัน” นั่นเอง ครูของเราได้บอกไว้ว่า จะหาคนที่เก่งรอบด้านเหมือนกับหลวงพ่อวัดปากน้ำนั้น หายากยิ่งนัก

เอาล่ะครับ ลองมาดูประเด็นของคำว่า “เป็นธรรมกาย ความเหมือนที่แตกต่าง” นั้น หมายถึงอะไร?

จำได้ไหมครับว่า ที่ผ่านมา ผมได้บอกไว้ว่า วิชาธรรมกายนั้น คือ เครื่องมือที่จะนำไปสู่การค้นพบสิ่งต่างๆ อันได้แก่ ความรู้เร้นลับอันจะนำไปสู่การดับทุกข์ ภัย โรค ต่างๆ นั่นเอง คำว่า “เครื่องมือ” นั้น ถ้าคิดตามประสาเรา โดยใช้สามัญสำนึกก็มีหลากหลาย เปรียบเหมือนทหาร ก็มีหลากหลายเหล่านั้่นเอง

ทักษะพื้นฐานของทหารนั้น ต้องสามารถยิงปืนได้ มีทักษะทางการรบต่างๆ แต่แยกเหล่าออกไปตามความถนัด และหน้าที่ของแต่ล่ะคน เช่น หทารราบ ทหารอากาศ ทหารเรือ เป็นต้น

การเป็นธรรมกายนั้น ก็เหมือนกัน คือ โดยพื้นฐานแล้ว ต้องสามารถแก้ทุกข์ ภัยโรคได้ในระดับหนึ่ง แต่ความสามารถเฉพาะตน เช่น ญาณทัสสนะ อิทธิฤทธิ์ต่างๆ ความสามารถในการสอน ฯลฯ นั้น แตกต่างกันไปแต่ล่ะคน เท่าที่ผมเจอมานั้น บางคนเป็นธรรมกาย เห็นวิชาชัด แต่ทำวิชาแก้โรคไม่ได้ สอนก็ไม่ค่อยได้ แต่บางคนเห็นวิชาไม่ชัด แต่กลับสอนได้ผลดีอย่างน่าอัศจรรย์ หรือบางคน เห็นวิชาไม่ชัด สอนก็ไม่เก่ง แต่กลับสามารถมีฤทธิ์ในทางแก้โรคได้ อย่างนี้ก็มี

ในทัสสนะของผมนั้น ไม่มีแบบไหนดีกว่าแบบไหน คงไม่มีใครบอกนะครับว่า คนเก่งเลขนั้น เก่งกว่านที่เก่งกีฬา

เพราะคนเรานั้น ล้วนแต่เก่ง และมีจุดเด่นไปคนล่ะแบบ

และการที่จะสามารถมองให้ออกว่าใครนั้นเ่ด่นไปทางไหนได้นั้น ต้องอาศัยความใจกว้างและยอมรับในความสามารถของแต่ล่ะคน ซึ่งก็เป็นสิ่งที่เราๆ ท่านๆ ต่างก็รู้กันอยู่แล้ว และก็รู้กันดีอีกว่า เรื่องอย่างนี้ พูดง่าย ทำยาก

ดังนั้น ขอโยงความไปถึงคนที่เป็นธรรมกาย เป็นวิชา หรืออยู่ในระหว่างการศึกษาเรียนรู้ ก็ขอให้เปิดใจกว้างในการที่จะยอมรับคนอื่น ที่แตกต่างจากเรา มองให้ออกว่า เรา เขา มีจุดเด่นจุดด้อยทางใด เอาจุดเด่่นเราเข้าช่วยเขา แล้วเขาก็จะเอาจุดเด่นของเขามาเติมเต็มจุดด้อยของเรา  ทำกันเป็นทีมได้อย่างนี้ งานการอะไรก็ประสบความสำเร็จได้ด้วยดีครับ ตัวอย่างเช่น

บางคนเห็นวิชาชัด บางคนสอนเก่ง บางคนมีเหตุมีผล บางคนมีอำนาจบารมี เพียงแค่เดินมา คนก็เกรงอกเกรงใจ ถ้ามาร่วมกันทำความดี หรือสร้า้งบารมีร่วมกัน ก็สามารถทำให้งานสร้างบารมีนั้นสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

และสำหรับผู้ที่ยังไม่เป็นวิชานั้น ก็อย่าได้มองง่ายๆ เพียงมุมเดียวว่า คนที่เป็นธรรมกายต้องเห็นเท่านั้น เพราะว่าถึงแม้ท่านจะไม่เห็น หรือเห็นไม่ชัด ท่านก็สามารถศึกษา เรียน และใช้วิชาธรรมกายให้เป็นประโยชน์กับตัวของท่านได้

หาตัวเองให้เจอซิครับว่า ท่านเด่นไปในทางไหน ถึงท่านไม่เห็น ท่านอาจจะสามารถทำความเข้าใจกับวิชาธรรมกายได้ ก็เป็นไปได้ ถ้าท่านรู้ว่า่ท่านเด่นทางนี้ ก็จงอ่านตำราให้จบทุกหลักสูตร แล้วสร้างบารมีประกอบควบคู่ไปด้วย ไม่นานจากที่ไม่เห็นก็จะเริ่มเห็น และจากที่เห็นเลือนๆ รางๆ ก็จะเริ่มชัดขึ้นอย่างแน่นอน

ดังนั้น จับประเด็น จับจุดสำคัญให้ได้ว่า เรามาศึกษาวิชาธรรมกายทำไม?

จงหาความรู้ ควบคู่ไปกับการสร้างบารมีเรื่อยไป ไม่นานความเห็นหรือญาณทัสสนะและความสำเร็ต่างๆ ก็จะค่อยๆ ตามมาเป็นเงาตามตัวนั่นเอง

และขอบอกไว้ว่า ทุกอย่างไม่มีอะไรง่าย ต้องใช้เวลา แต่วิธีการที่เหมาะสม จะช่วยย่นระยะเวลาไปได้มากทีเดียว

สำหรับฉบับนี้ขอเพียงเท่านี้ก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่ในฉบับต่อไปครับ ขอให้ทุกท่านมีความสุขมากๆ และประสบความสำเร็จในการเรียนและศึกษาวิชาธรรมกายทุกคนเลยครับ สวัสดีครับ

สวัสดีครับเพื่อนในธรรมทุกๆ คน

ขณะนี้ผมได้ร่วมทำงานสอนอยู่ที่ ร.ร. บัวแก้วเกษร อ.ลาดหลุมแก้ว จ.ปทุมธานี อยู่ครับ ร.ร.นี้มีจุดที่ไม่สะดวกในเรื่องของสื่อการเรียนการสอน นั่นคือ เครื่องฉาย Projector ที่มองไม่ค่อยชัด ทำให้การสอนไม่สนุกได้ถึงใจเท่าไหร่ ส่วนเมื่อวานนี้ได้ไปสอนกันที่จังหวัดสระบุรี ในอำเภอเสาไห้ และอำเภอเมือง

โดยที่ผมได้บอกไว้ใน Twitter ว่า คำว่า “เสาไห้” นี้มีตำนานที่มาที่ไป ซึ่งผมได้รับฟังมาจากท่านรองของ ร.ร.อนุบาลเสาไห้ครับ โดยตำนานที่ว่าต่อๆ กันมานี้ก็คือ คำว่า “เสาไห้” นั้น มาจากคำเต็มๆ ว่า “เสาร้องไห้” นั่นเอง โดยเสาที่ร้องไห้นี้ก็เพราะตำนานว่าไว้ 2 แบบด้วยกัน ตำนานหนึ่งว่าไว้ว่า เสาต้นนี้เป็นเสาที่ทางการตัดไปเพื่อไปทำเสาหลักเมืองที่กรุงเทพฯ แต่ว่า ไม่ผ่านการคัดเลือกเนื่องจากปลายของเสาต้นนี้ไม่ตรง และอีกตำนานหนึ่งว่าไว้ว่า เสาต้นนี้ไปให้ทางการคัดเลือกไม่ทัน จึงทำให้เสาต้นนี้ลอยน้ำมาที่ อำเภอนี้ และได้ไปเขาฝันคนคนหนึ่งที่ อำเภอนี้ให้ไปเอาขึ้นมาไว้ที่ี่วัดสูง นี่จึงกลายมาเป็นตำนานของ อำเภอเสาไห้ นั่นเองครับ

เล่าสู่กันสนุกๆ ครับ เพราะเราสอนไปเที่ยวไป ได้ความรู้ ได้รู้ตำนานของท้องถิ่นนั้นๆ เพิ่มเติมก็มาเล่าสู่กันฟังครับ

สำหรับวันนี้ผมก็จะมาคุยกับทุกคนในเรื่องของ วิธีการเรียนรู้วิชาธรรมกาย ที่จะทำให้การเรียน การศึกษาเป็นไปได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยหนึ่งในนั้น คือ วิธีการเรียนคู่ขนานสองทางระหว่าง การมุ่งหาความรู้ และการเพิ่มเติมเสริมบารมีของเราเอง ควบคู่กันไป ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่ง ที่ต้องทำเช่นนี้

ในส่วนของ “การหาความรู้” ทางวิชาธรรมกายนั้น เราจะสามารถเรียนรู้ได้จาก ตำรา หนังสือวิชาธรรมกายทุกหลักสูตรของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญที่ได้ทำเอาไว้ และจากประสบการณ์ภาคปฏิบัติ ซึ่งต้องนำมาสรุปมาเป็นองค์ความรู้ต่อไป

ในส่วนของ “บารมี” นั้น ถ้าเปรียบก็เหมือนกับ กำลัง ประสบการณ์ หรือถ้าว่ากันทางโลกก็คือ “เงิน” ซึ่งจะทำให้เรามีความสามารถที่จะทำสิ่งต่างๆ ให้เกิดขึ้นได้

ผมจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพง่ายๆ ก็คือ ผมจะเปรียบการศึกษาวิชาธรรมกาย ให้เหมือนกับการเดินทาง โดยเริ่มจาก ถ้าเราจะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง สมมุติว่าไปลำปาง (ไปเชียงใหม่เบื่อแล้ว ไปลำปางบ้าง)

ลองคิดตามผมโดยใช้สามัญสำนึกธรรมดาๆ กันนะครับ

เอาล่ะครับ “เป้าหมาย” นี้ก็เกิดจากการ “อธิษฐานบารมี” นั่นเอง การอธิษฐานหรือการตั้งเป้าหมายนั้น เกิดจากอะไรครับ? ก็เกิดจากความรู้นั่นเอง ว่า รู้ถึงไหน ก็ไปได้ถึงนั่น รู้ถึงลำปาง ก็ไปถึงลำปาง รู้ถึงเชียงใหม่ก็ไปได้ถึงเชียงใหม่ หรือว่า รู้แค่หน้าบ้านเราเอง ก็ไปได้แค่หน้าบ้านเรา ทั้งนี้ทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับ “ความรู้” นั่นเอง

เมื่อรู้แล้ว การจะไปถึงที่หมายได้นั้น ก็ต้องมาเลือกพาหนะสำหรับการเดินทาง บางคนมีบารมีมาก ก็มีรถไป บางคนบารมีน้อย ก็ต้องนั่งรถไฟไป หรือเดินไป นี่คือ บารมี ซึ่งจะทำให้การเดินทางนั้น สามารถไปได้ถึงจุดหมายปลายทางที่เราต้องการ

ถ้ามีรถส่วนตัว เราก็จำเป็นต้องมีน้ำมัน และมีความรู้และทักษะในการควบคุมรถอีกด้วย

นอกจากนี้ื ในระหว่างการเดินทางก็ต้องเจอกับปัญหา อุปสรรคต่างๆ มากมาย ซึ่งถ้าเรามีการเตรียมพร้อมมาอย่างดีแล้ว การเดินทางก็จะเป็นไปได้ง่ายดายมากขึ้น

ซึ่งถ้าเรามีทั้ง ความรู้ และ บารมีแล้ว การเดินทางของเราก็จะสามารถไปถึงที่หมายได้อย่างตลอดรอดฝั่ง ตามความปรารถนา หรือจุดหมายที่เราได้ตั้งไว้ในใจแล้วนั่นเอง

การเดินทางก็ต้องใช้วิธีนี้ การศึกษาวิชาธรรมกายก็ต้องใช้วิธีนี้เช่นเดียวกันครับ แต่เวลาที่เรียน เราต่างก็เจออุปสรรคนานาประการ และศึกษาแบบไม่เป็นองค์รวม ศึกษาแบบตาบอดคลำช้าง ศึกษาแบบมองภาพมุมเดียว เช่น

การหาความรู้ทางวิชานั้น โดยมากเรามักที่จะศึกษาแบบมุ่งหลับตา หาความรู้ทางละเอียดอย่างเดียว ซึ่งผมไม่ได้บอกว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ผิด แน่นอนว่า ความรู้ที่เกิดจากการปฏิบัตินั้น ย่อมต้องหา และเกิดขึ้นแก่เราในขณะที่ฝึกแน่นอน แต่ว่า!!

ขอให้ท่านฉุกคิดขึ้นมาก่อนว่า การเรียนมีขั้นมีตอน ก่อนการทดลองทางวิทยาศาสตร์ เราก็ต้องศึกษาทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ต่างๆ ก่อนทดลอง ก่อนการเดินทาง เราก็ต้องศึกษาเส้นทาง อ่านแผนที่ หาความรู้จากคนรอบข้างก่อนว่า จะเดินทางไปเส้นไหนดี เส้นไหนจะปลอดภัย เส้นไหนควรหลีกเลี่ยง

แต่!

ในขณะที่เราเรียนวิชาธรรมกาย เรากลับละเลยขั้นตอนนี้ไป โดยมุ่งนั่งหลับตาอย่างเดียว โดยไม่ยอมศึกษาจากทฤษฎี หรือจากผู้ที่เคยผ่านการเดินทางมาแล้วก่อน ทำให้เราต้องเสียเวลาในการลองผิดลองถูกไปนาน เป็นการเรียนรู้ที่ไม่มีประสิทธิภาพ

ในเบื้องต้นนี้ผมจึงขอแนะนำให้ทุกท่านที่อยากศึกษาวิชาธรรมกายให้ได้ทั้งประสิทธิภาพและประสิทธิผล โปรดได้อ่านตำราของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็นแนวทางก่อน อ่านให้ถ้วนทั่ว ตีความให้แตก ไม่เข้าใจประเด็นไหนให้ถาม ไม่ใ่ช่คิดเองเออเอง อ่านแล้วทดลองฝึกดูซิว่า เป็นไปตามที่หลวงพ่อท่านบอกไว้หรือไม่? อย่างไร? เพราะอะไร? จนเจนจัดดีแล้ว เมื่อนั่น ท่านก็พร้อมที่จะออกเดินทางไป เพื่อหาความร้ใหม่ๆ ต่อได้แล้ว

นี่คือมุมมองในด้านความรู้ แ่ต่ถ้าท่านละเลยการสร้างบารมีล่ะก็ แสดงว่า ท่านไม่มีศักยภาพที่เพียงพอจะย่อยความรู้ที่หลวงพ่อท่านได้สอนไว้ได้อย่างชัดเจน ถูกต้อง

ท่านอย่าลืมว่า บารมีของท่าน กับของหลวงพ่อ หรือครูบาอาจารย์ของท่านนั้นต่างกัน

เมื่อบารมีต่างกัน การจะมองอะไร การจะแยกย่อย วิเคราะห์อะไร ก็ย่อมต่างกันไปด้วย ถ้าเปรียบเหมือนกับท่านมีกล้องจุลทรรศน์กำลังขยาย 10 เท่า ส่งดูเชื้อโรค ต่อให้ท่านส่องให้ตาย ส่องทั้งปี ก็มองไม่เห็น แต่ทำไมหลวงพ่อท่านมองเห็น เพราะท่านมีกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน กำลังขยายเป็นพันๆ เป็นหมื่นๆ เท่า นั่นเอง ทำให้ท่านสามารถมองเห็นเชื้อโรค และหาทางกำจัดออกไปได้

นี้เป็นเพราะว่า ท่านมีบารมี หรือก็คือ มีเครื่องมือที่ดีกว่าเรานั่นเอง

ที่ว่ามานี้ ท่านเห็นความเกี่ยวเนื่อง สัมพันธ์ของ “ความรู้” และ “บารมี” แล้วใช่ไหมครับ ว่าท่านจำเป็นต้องสร้าง 2 อย่างนี้ไปควบคู่กันเสมอไป

และการสร้างบารมีก็เปรียบเหมือนกับการหาเงิน นั่นเอง ก็มีวิธีการหา มีกลยุทธ์ในการหา ที่ต้องใช้ความรู้มาประกอบอีก ซึ่งผมจะมาเล่าให้ทุกๆ ท่านได้ฟังในโอกาสต่อๆ ไปครับ

แนะนำให้เป็นรูปธรรมหน่อยก็คือ ให้ท่านอ่านหนังสือของหลวงพ่อสด ให้จบทุกหลักสูตร ถ้าไม่เข้าใจ ขอให้อ่านในรูปแบบขยายความ โดยในเว็บแห่งนี้ได้มีหนังสือให้ท่านได้ศึกษาทุกเล่มแล้ว และ้ในระหว่างนี้จงหาทางสร้างบารมีควบคู่ไปด้วยครับ

และถ้ามีโอกาส ถ้าทางเราได้จัดอบรม ก็มาฝึกกัน หรือมาสอบถามพูดคุยกันในเว็บบอร์ดก็ได้ครับ เรายินดีเสมอที่จะช่วยให้ท่านประสบความสำเร็จตามที่ท่านต้องการ

สรุปนะครับ!

ดังนั้น ความรู้ก็ต้องหา บารมีก็ต้องสร้าง คู่กันเสมอไปครับ แล้วท่านจะประสบความสำเร็จในการศึกษาวิชาธรรมกายอย่างแน่นอนครับ

ขอให้ทุกท่านมีความสุข และประสบความสำเร็จในวิชาธรรมกายตามที่ท่านปรารถนาทุกคนเลยนะครับ

สำหรับวันนี้แค่นี้ก่อนนะครับ สวัสดีครับ