สวัสดีครับเพื่อนๆ ในธรรมทุกท่าน

เป็นอย่างไรบ้างครับสำหรับอีกวันหนึ่ง วันนี้ไปสอนกันที่ โรงเรียนวัดท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กทม. กันครับ แต่วันนี้ไปสอนกันได้นิดเดียว เพราะว่า ทางโรงเรียนมีการจัดเข้าค่ายพุทธบุตรขึ้น กิจกรรมตรงกัน ที่จริงถ้าเป็นโรงเรียนอื่นก็คงจะขอเลื่อนไปแล้ว แต่ทางโรงเรียนก็ขอให้เราไปสอน โดยสลับห้องประชุมไปใช้ที่ ห้องพระพุทธศาสนาแทน ดังจากที่ได้เห็นในรูปนะครับ

เห็นในรูปไหมครับ ซ้ายพ่อผม ขวาแม่ผม ส่วนผมคนถ่าย ครบ 3 คน พ่อแม่ลูก 555555+

วันนี้ผมก็ใช้ Twitter ประกาศข่าวด่วนตามปกติ ซึ่งวันนี้ผมก็ได้ประกาศไปว่า วันนี้ไม่ได้ไปสอนที่ห้องประชุม ให้ไปที่ห้องพุทธศาสนาแทน ซึ่งถ้าเปิดจากเว็บไซต์ก็จะรู้เลย ผมว่ามีประโยชน์มากๆ ต่อไปเทรนของโทรศัพท์ที่เรียกกันว่า Smart Phone จะมาแน่ ต่อไปก็คงจะสะดวกสบายมากขึ้นไปอีกครับ ตอนนี้ก็ทดลองใช้ไปก่อน

อีกอย่างที่เห็นประโยชน์ได้อย่างมากสำหรับเ้จ้า Twitter ก็คือ เป็นหลักฐานการทำกิจกรรมของผม เช่น การส่ง Fax ไปยืนยันการสอน ซึ่งแต่ก่อนนั้น การส่ง Fax มักจะมีปัญหาที่ Fax ไปไม่ถึงมือของผู้ดำเนินการหรือผู้ประสานงาน ซึ่งอาจจะเกิดมาจากหลายๆ สาเหตุ หนึ่งในนั้นก็คือ ทางคนที่รับ Fax รับแล้วไม่ยอมเอาไปให้ หรือโมเมว่า ไม่ได้รับ ซึ่งบางทีพอเราไปถึงโรงเรียน ทางผู้ที่ัรับเรื่องก็บอกว่าไม่ได้รับเอกสาร ทำให้เราไม่ได้เข้าไปสอนก็มี บางทีสืบไปสืบมา ก็พบว่า ไปอยู่ที่ทางเจ้าหน้าที่ธุรการที่ลืม ไม่ได้นำเสนอผู้บริหาร ก็มี ซึ่งทางเราเองก็ไม่มีหลักฐาน ตอนนี้พอผมส่ง Fax เสร็จ ก็ประกาศทาง Twitter เลย โรงเรียนไหนมีปัญหา ก็เปิด Netbook ยืนยันต่อหน้าได้เลย แต่ก่อนได้แต่พูดปากเปล่า แต่จะเชื่อหรือเปล่าไม่รู้นะครับ 55555+ อันนี้ต้องใช้วาทศิลป์ของผู้ติดต่อเอง ว่าจะแก้ปัญหายังไง

เอาล่ะ เรามาเข้าเรื่องของการเพิ่มประสิทธิภาพในการเดินวิชากันนะครับ

พูดถึงเรื่องการเห็นในทางวิชาแล้ว อย่างที่ผมได้บอกไปแล้วว่า “การเห็น” เป็นส่วนหนึ่งของการเดินวิชาเท่านั้น ซึ่งถ้าไม่เห็นแต่มีวิชาบอก และใจสามารถทำตามได้ ก็จะสามารถทำวิชาได้ ทั้งๆ ที่ไม่เห็นได้ อย่างที่ผมได้เปรียบไว้ว่า

คนตาบอดก็ทำหลายๆ อย่างได้เหมือนกับคนตาดี ถ้ามีวิธีการที่ถูกต้อง เหมาะสม

*** สำหรับคนที่ยังไม่เห็น ไม่เป็นไร ท่านก็รอต่อไป ….. อ่ะ ล้อเล่นครับ ไว้คราวต่อๆ ไป ผมจะมาบอกเทคนิคว่า ทำอย่างไรถึงจะทำให้เห็นได้เร็วมากขึ้น ไม่ยากหรอกครับ

มาคุยสำหรับผู้ที่เห็นแล้ว หรือเห็นลางๆ แล้วก็อยากจะเห็นวิชาได้ชัดๆ นั้น ท่านต้องอาศัยความพยายาม และความเพียรแล้วหละครับ สำหรับผู้ที่โชคดีที่เห็นวิชาได้ชัด ส่วนมากมักจะเป็นเด็กๆ หรือผู้ที่มีบุญบารมีทางนี้มาแต่เดิม ซึ่งก็มีส่วนหนึ่ง ท่านก็อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป หรืออยากไปดูนั่นดูนี่ ให้ท่านศึกษาวิชาในทางทฤษฎีก่อนดีกว่าครับ อย่าเพิ่งซุกซน จำได้ไหมครับว่า ผมเคยเปรียบเทียบคนที่เห็นนั้นเหมือนกับมีห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์ ระวังนะครับ ระวังไปทดลองโน่น ทดลองนี่แล้วไปเจอกรด หรือสารที่ทำระเบิดเข้า จะซวยไป

เอ๊า เอาเป็นว่า เห็นก็ดี ไม่เห็นก็ยิ่งดีครับ เพราะท่านจะสามารถศึกษาความรู้ โดยใช้ความรู้นำความเห็น เมื่อเห็นชัดแล้ว คราวนี้อะไรๆ ที่ท่านต้องการรู้ ท่านก็จะรู้ได้ แต่ขอบอกว่า ทั้งหมดนี้ ไม่ง่าย และไม่ยาก

สำหรับท่านที่เห็นลางๆ อยู่นั้น ท่านต้องทำความเข้าใจกับตัวเองก่อนนะครับ ว่า เห็นชัด หรือไม่ชัดยังไงก็ไม่เป็นไร ขอให้ทำวิชาได้ก็แล้วกัน และความชัดในการเห็นภายในนี้ ไม่เสถียร คือ ไม่คงที่ ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย เช่น สภาพอารมณ์ สภาพจิตใต สิ่งแวดล้อม อำนาจบารมี ฯลฯ

ไม่ใช่ว่าวันนี้เห็นชัดแล้ว พรุ่งนี้จะชัดเหมือนวันนี้ ซึ่งวันพรุ่งนี้อาจจะชัดกว่า หรือไม่ชัด ก็เป็นไปได้

แต่เราก็สามารถฝึกให้ดีขึ้นได้ เหมือนเราออกกำลังกายนั่นแหละครับ ฝึกบ่อยๆ ร่างกาย กล้ามเนื้อก็จะแข็งแรง ยกน้ำหนักได้มากขึ้น ซึ่งใจก็เฉกเช่นเดียวกัน สิ่งที่ผมจะบอกนี้ก็เปรียบเสมือนผมจะบอกท่าทาง ลีลา การออกกำลังกายนะครับว่า จะเน้นจุดไหน อย่างไรนะครับ

ถ้าอย่างนั้นเรามาลองดูเทคนิคแรกเลยก็แล้วกันนะครับ  เทคนิคแรกนี้ เป็นวิธีดั้งเดิมแต่โบราณเลย ท่านลองทายซิว่า วิธีไหน…….????

“หยุดเท่านั้นเป็นตัวสำเร็จ!”

ก็จะไปไหนเสีย พอใจหยุดนิ่ง หลวงพ่อสดใช้คำว่า “ถูกส่วนดี” การเห็นก็จะชัดขึ้นนั่นเอง ยกตัวอย่างเช่น ถ้าท่านอยากให้ดวงธรรมของท่านชัดขึ้น ก็จงให้ท่านเอาใจไปหยุดไว้ที่กลาง คือ จุดเล็กใส โตเท่าปลายเข็ม แล้วท่องใจว่า “หยุดในหยุด นิ่งในนิ่ง ใสในใส”

แต่อย่าไปท่องนกแก้วนกขุนทองครับ ถ้าเรารู้ความหมายและทำใจตามได้แล้ว จะได้ผลมาก

“หยุด” คือ ทำใจให้หยุดเหมือนรถยนต์เบรก คือ หยุดกึก  หยุดเท่านั้นไม่พอ ต้องหยุดให้มากกว่าหยุด คือ หยุดในหยุด

แรกๆ เราก็ทำใจให้หยุดช้าๆ ก่อน หยุดดดดด ใน หยุดดด หยุดในหยุดๆๆๆๆๆๆ ท่านลองทำดูแล้วท่านลองสังเกตการพัฒนาขึ้นของใจนะครับ

“นิ่ง” คือ สภาพใจนิ่งที่เหมือนกับกระแสน้ำ ที่ไม่มีลมสัมผัส ที่เีรียกว่า “น้ำนิ่ง” ทำใจให้ได้อย่างนั้น และแน่นอน นิ่งตัวแรกไม่พอ ต้องเอานิ่งที่มากกว่านิ่ง ก็คือ นิ่ง ใน นิ่ง นั่นเอง

“ใส” คือ ให้ขาวให้ใสเท่านั้น ไม่ให้เป็นสีอื่น ขาวใสอย่างแรกไม่พอ ต้องขาวและใสกว่านั้น คือ ใส ใน ใส

ค่อยๆ ฝึกไปทีล่ะอย่าง แล้วลองสังเกตสภาพใจของเราเอง ว่าเป็นอย่างไร สิ่งที่เห็นชัดเจนมากขึ้นหรือไม่ครับ ถ้าท่านเป็นวิชาแล้ว ท่านทำได้แน่นอน แต่ถ้าท่านยังไม่เป็น ขอให้มาฝึกกับวิทยากรสักครั้ง จะดีกว่าที่จะไปฝึกเองหลายเท่าครับผม

วิธีนี้คือวิธีดั้งเดิมครับ อาจจะง่ายสำหรับบางคน และอาจจะยากสำหรับหลายคน

ลางเนื้อชอบลางยาครับ นี่เป็นวิธีหนึ่งเท่านั้น ใครฝึกวิธีนี้แล้วยังไม่ได้ผล ไม่เป็นไร ยังมีวิธีอื่นอีกมาก คอยติดตามก็แล้วกันครับ แล้วถ้าใครฝึกได้อย่างไรแล้วลอง Comment หรือไปคุยกันใน Webboard ก็ได้นะครับ

จำไว้ครับว่า วิธีในการเรียนนั้้นมีหลายวิธี อย่าไปยึดกับวิธีเดียวที่ไม่เหมาะกับเรา หลักการต้องคงไว้ แต่ลีลา วิธีการ เรายืดหยุ่นได้ตามความเหมาะสมครับ ที่สำหรับ ท่านต้องรู้หลักไว้ให้ดีเสียก่อน หลักคือ Basic ที่สุดแล้วทุึกอย่างก็ล้วนแต่ Back to Basic ทั้งนั้น

ค่อยๆ ศึกษาไปแบบรวดเร็ว ฉลาด และไม่ประมาท ท่านจะประสบความสำเร็จในการศึกษาวิชาธรรมกายของ หลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ แน่นอนครับ

Tip ต่อไป เอาไว้โอกาสหน้านะครับ สำหรับวันนี้ต้องไปทำงานทางโลกต่อแล้ว แค่นี้ก่อนครับ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับวันดีๆ ของท่่านครับ สวัสดีครับ

หัวข้อในวันนี้ที่ผมจะพูดถึงก็คือ “วิชาธรรมกาย เป้าหมาย และ วิธีในการศึกษา ในวิถีทางที่ต่างกันไป” ท่านก็คงเกิดคำถามต่อไปว่า ทำไมถึงได้เป็นหัวข้อนี้

วันนี้ผมได้สนทนากับเพื่อนในธรรม (ผมเหมาเอาเลย) ในต่างแดน ขออนุญาตเอ่ยสถานที่ก็คือที่ดูไบ หัวข้อหลักๆ ที่ได้คุยก็คือ การฝึกวิชาธรรมกาย ที่ทำไม๊ ทำไม มันช่างยากเย็นซะเหลือเกิน พลอยทำให้คิดเอาเองว่า ท่าเราจะไม่มีบุญที่จะได้เห็นกับคนอื่นเค้าแล้วล่ะมั้ง

ซึ่งผมเองก็เจอกับคำถามและคำตอบทำนองนี้มามาก

สำหรับผมนั้น ผมคิดเอาเองนะครับว่า เรื่องของบุญบารมีนั้น ก็ส่วนหนึ่ง ซึ่งแล้วยังไง ท่านหรือใครจะรู้จริงว่า เรามีบารมีมาแล้วเท่าไร? แค่ได้เกิดมาผมก็ว่าไม่ธรรมดาแล้ว แล้วถ้ายิ่งเกิดมาแล้วเจอกับสิ่งที่ดีๆ อย่างวิชาธรรมกายนี้ ผมว่ายิ่งไม่ธรรมดาไปใหญ่ ดังนั้นตามความเห็นของผมนั้น การคิดแบบตัดช่องน้อยแต่พอตัวนี้ ไม่คุ้มค่ากับการที่ได้เกิดมาแล้วเจอกับวิชาธรรมกายนี้ครับ

ในทางโลกนั้น ได้กล่าวถึงความฉลาดไว้มากมาย ดังทฤษฎีของ ศ. ดร.โฮวาร์ด การ์เนอร์ ที่โด่งดังที่ชื่อ ทฤษฎีพหุปัญญา

เคยได้ยินกันไหมครับ???

ทฤษฎีนี้บอกไว้ว่า คนเรามีความฉลาดที่แตกต่างกันออกไปมากมาย บางคนเก่งตัวเลขบางคนเก่งทางร่างกาย บางคนเก่งทางด้านสนุทรีย์ ฯลฯ

แต่ปัญหาก็คือ วิธีที่จะวัดความเก่งที่นิยมในปัจจุบันวัดได้แค่ 2 อย่าง คือ ด้านภาษา กับตัวเลข ทำให้เราให้ค่านิยมกับคนที่มีความเก่งด้านนี้ว่า เป็นคนฉลาด แต่ได้หลงลืมความเก่งด้านอื่นๆ ไป

กับวิชาธรรมกายก็เช่นเดียวกัน ไม่ต่างกันเลย

ดังคำที่อาจารย์ได้บอกไว้ว่า “ธรรมกายเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน” คือ ต่างคน ต่างก็มีความเก่ง ความถนัด ฯลฯ ที่ไม่เหมือนกัน แล้ววิธีที่จะวัดว่า ใครเป็นธรรมกายเจ๋งแค่ไหน เอาอะไรเป็นตัววัดล่ะครับ

ขอตอบแบบฟันธงเลยว่า “การเห็น“ ซึ่งเราๆ หลายๆ คนก็มักจะเอาเกณฑ์ตัวนี้มาตัดสินว่า คนที่ได้ธรรมกายจะต้องเห็นและจะเห็นโน่นเห็นนี่… ก็ว่ากันไป

ตามความเห็นผมแล้ว นี่เป็นเพียงเกณฑ์การวัดเล็กๆ อย่างหนึ่งเท่านั้น ยังมีอะไรที่มากไปกว่านั้นมากมาย

กลับมาดูที่การศึกษาวิชาธรรมกายของเรา หลายๆ ท่านก็มักจะคิดว่า จะเรียนวิชาธรรมกายได้ ต้องให้เห็นก่อน ถึงจะไปต่อไป ถ้ายังไม่เห็นก็จงเพียรนั่งต่อไปให้เห็นให้ได้ ถ้ายังทำไม่ได้แสดงว่าบุญไม่ถึง ให้ทำบุญไปก่อน แล้วจะเห็นเอง ขอเรียนว่า วิธีนี้ก็เป็นเพียงวิธีเรียนรูปแบบหนึ่ง

ขอให้ท่านนึกถึงความเป็นจริงที่ว่า พูดถึงการเห็นนั้น “เด็กเห็นง่ายกว่าผู้ใหญ่”

ผู้ใหญ่มักจะเห็นได้ยาก นั่งไปก็มักจะมืด เมื่อย วังเวง หรืออาจจะีความหวังอยู่ลึกๆ ว่า ก็ยังมีสิทธิ์เห็น

ขอย้ำว่า นี้คือวิธีการเรียนแบบหนึ่งเท่านั้นเอง

เส้นทางในการเรียนรู้แต่ล่ะท่านไม่มีมีเส้นทางเดียว ไม่ได้มีแบบเดียว

ทำไมต้องรอให้เห็นก่อนแล้วค่อยศึกษาเนื้อหาวิชาล่ะครับ

เด็กก็มีวิธีเรียนแบบเด็ก และ……

ผู้ใหญ่ก็มีวิธีเรียนแบบผู้ใหญ่เช่นกัน

ซึ่งก็ไม่มีคำตอบที่แน่นอนตายตัวซะด้วยซิครับว่า แบบไหนจะเหมาะกับเรา….

ขอให้ท่านเปิดโลกทัศน์ตัวเองให้กว้าง แล้วลองคิดตามดูซิว่าที่ผมได้กล่าวมานี้ จริงหรือไม่?

การเรียนมีทั้งแบบ Passive คือ ฝ่ายรอ รอให้มันเกิดเอง หรือแบบ Active คือ ฝ่ายกระทำ

เป้าหมายในการเรียนก็คืออย่างเดียวกันคือ ให้บรรลุธรรม

แล้วท่านจะเป็นฝ่ายรอ หรือกระทำดีล่ะครับ

ท่านลิขิตเองได้ อย่าลืมว่า อายุท่านเหลืออีกเท่าไร?????????

มีอะไรก็คอมเม้นต์คุยกันครับ หรือไปคุยที่เว็บบอร์ดนะครับ สำหรับวันนี้เท่านี้ก่อน

และขอให้ทุกท่านมีความสุขมากๆ ครับผม

ลองดูภาพนี้กันหน่อยซิครับ แล้วท่านเห็นอะไร ภาพข้างล่างนี้น่ะครับ

ท่านเห็นอะไรครับ? ท่านจะเห็นแล้วตีความยังไงนั้น ผมไม่อาจทราบได้ แต่ผมจะขอเล่าในมุมมองที่ผมเห็น ก็คือ ผมเห็นเด็กคนหนึ่งกำลังจะสตาร์ตรถ เพื่อขับไปที่ไหนสักแห่งหนึ่งครับ? แล้วก็ทำให้ผมได้ข้อคิดดีๆ ที่ได้เกี่ยวโยงไปถึงการศึกษาเล่าเรียนวิชาธรรมกายด้วยหละครับ อยากรู้ไหมครับว่า เป็นยังไง?

ที่ยกหัวข้อนี้มาคุยก็คือ วันนี้มีท่านที่สนใจท่านหนึ่งได้เมล์มาถามผม ถึง Case หนึ่งที่ว่า มีเด็กคนหนึ่งเห็นธรรมกาย (ผมไม่ทราบว่าเห็นไปถึงระดับไหน) และในรู้ในญาณก็ให้ไปเรียนให้ได้ 18 กาย เลยอยากมาฝึกกับทางเรา ผมเห็นว่าคำถามนี้เป็นคำถามที่ดี ที่จะทำให้เกิดข้อคิดดีๆ ให้กับหลายๆ ท่านได้

ถ้ามีประโยชน์ก็ขอยก Credit ให้กับทางเจ้าของคำถามนะครับ

เข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ

ผมจะเปรียบเทียบให้เห็นถึงการที่ใครสักคนนั้นเห็นธรรม อาทิ เห็นดวงธรรม เห็นกายละเอียดต่างๆ นั้น ถ้าไม่มีความรู้กำกับ ไม่มีเหตุผลในการพิจารณาการกระทำต่างๆ ก็เปรียบเหมือนกับ เด็กน้อยที่ไม่รู้ประสีประสาได้มีโอกาสขับรถแรงๆ สักคันหนึ่ง ท่านลองใช้ Common Sense คิดต่อซิครับว่า จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป… ผมคิดว่าทุกท่านคงตอบได้

เด็กก็คงจะขับรถได้แต่โอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุนั้น ก็มีสูงมากเป็นเงาตามตัวเช่นกัน

ประเด็นก็คือ “ขับเป็นไม่เป็น เก่งไม่เก่ง แค่ไหนนั้น ไม่สำคัญเท่ากับ ขับอย่างไรให้ปลอดภัย และ ถึงจุดหมายปลายทางที่เราต้องการ“ ผมคิดว่านี้สำคัญกว่า

การได้พบกับประสบการณ์ในทาางละเอียดนั้นก็เช่นกันครับ เท่าที่ผมกับทีมงานหลายๆ ท่านได้ประสบมานั้น หลายท่านพอเห็นธรรมขึ้นมาบ้าง (ซึ่งโดยมากแล้วก็มักจะไม่ได้เป็นวิชาละเอียดอะไรเท่าไหร่) ก็มักจะโลดโผนโจนทะยาน ไปดูนั่นดูนี่ ตรวจนั่นตรวจนี่ ไม่หนำซ้ำ ทางคนสนิทใกล้ชิดยังให้ความสำคัญ ก็ยิ่งทำให้มั่นใจในตัวเองมากขึ้น นี่ก็คือจุดที่ทำให้เกิดภัยแก่ตัวโดยไม่รู้ตัว

ยิ่งเหตุการณ์นี้เกิดกับเด็กเล็กด้วยแล้ว ยิ่งไปกันใหญ่

ดังนั้น ถ้าใครก็ตามเห็นธรรมไม่ว่าจะระดับไหน ชัดเจนแค่ไหน แม่น ถูกเพียงใด ท่านจะต้องมีเหตุผลประกอบการกระทำเสมอ ท่านต้องอธิบายที่มาที่ไปของสิ่งที่ท่านเห็นท่านพบได้ ท่านต้องแยกแยะออกว่าอันไหนจริง อันไหนปลอม ฯลฯ

ซึ้งทั้งหมดนี้ต้องอาศัย “ความรู้” ทางวิชามาประกอบและเทียบเคียงเท่านั้น

ถ้าจะพูดประสาการบริหารสมัยใหม่ก็คือ KPI หรือตัวชี้วัด นั่นเอง ซึ่งผมจะอธิบายในรายละเอียดต่อไปในคราวหน้า

ผมจะยกตัวอย่าง เช่น ถ้ามีเด็กคนหนึ่งเห็นว่ามีญาติที่ตายไปแล้วมาบอกให้ทำบุญให้เขา ถ้าเป็นแต่เดิมนั้น เรายังไม่มีความรู้ เราก็อาจจะเชื่อเด็กคนนั้นเลย แต่ถ้าเรามีความรู้แล้ว (แม้ว่าเราจะไม่เห็นวิชาก็ตาม) เราก็ต้องตรวจดู โดยเทียบเคียงจากตำราว่า ลำดับการเห็นเป็นยังไง กายหรือสิ่งที่เห็นนั้นมีลักษณะอย่างไร ฯลฯ ดังนี้เป็นต้น

ดังนั้น ความรู้ จึงเป็นปัจจัยที่สำคัญมากที่คนที่ศึกษาวิชาธรรมกายต้องพิจารณาให้จงหนัก

การรู้การเห็น นั้น ก็สำคัญ แต่ในเบื้องต้นนั้น ความรู้ที่จะนำมาใช้ประกอบในการเห็นนั้น สำคัญยิ่งกว่า

จงเรียนรู้ตามที่หลวงพ่อวัดปากน้ำ หรือหลวงพ่อสดได้ทดลอง ได้ค้นคว้ามาแล้วให้แจ๋มชัดก่อน ค่อยคิดวิชาใหม่ เปิดตำราแล้วทดลองก่อน ว่าผลนั้นเป็นไปตามที่่ตำราได้ว่าไว้หรือไม่

ท่านจะเห็นว่า ไม่ได้เป็นเรื่องที่ไกลตัวเลย แต่กลับเป็นเรื่องที่สามารถใช้สามัญสำนึกธรรมดา สามัญ คิดได้ง่ายๆ

ผมจึงอยากลองให้ท่านลองคิดพิจารณาดูต่อไป

ที่ผมพูดมานี้ เป็นเพียง idea คร่าวๆ เท่านั้น ไม่ได้ละเอียดอะไรมากนัก แต่เป็นการบริหารจัดการการศึกษาวิชาธรรมกาย ให้การเรียนรู้วิชานี้ ถูกต้องและรวดเร็ว

อย่าลืมว่า เวลาในโลกนี้ ไม่ได้มากมายเพียงใดเลย

รู้สึกตัวอีกที ก็ผมหงอกไปเยอะแล้ว

ใจหาย ใจหาย ใจหาย ….