การเป็นธรรมกาย ความเหมือนที่แตกต่าง

สวัสดีเพื่อนๆ ในธรรมทุึกท่านเลยครับ วันนี้วันจันทร์และผมกับทีมงานก็กำลังทำงานสอนอยู่ที่ ร.ร.วัดกระจับพินิจ สำนักงานเขตธนบุรี กทม. ครับ แต่เมื่อเช้ามานี้รถติดมากๆ  เป็นธรรมดาของเช้าวันจันทร์ของชีวิตชาวกรุงครับ ระยะทางเพียงแค่ 20 กิโลเมตรกว่าๆ ใช้เวลาไปกว่าชั่วโมงทีเดียว

ส่วนในวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมได้ไปสอนน้องคนหนึ่งที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญครับ ก็ทำได้ในระดับหนึ่ง ที่เหลือก็ขึ้นอยุ่กับความเอาจริงเอาจัง ของน้องเค้าแล้วหละครับว่า ต้องการที่จะเอาวิชาไปแค่ไหน แต่จากการที่ได้พูดคุยกันกับน้องเค้านั้น มีประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจที่ผมอยากจะเล่าให้ทุกๆ ท่านได้ฟัง เพื่อเป็นการ Share ข้อมูลกัน โดยผมจะเสนอในมุมมองของผมนะครับ

โดยประเด็นที่ต้องการนำเสนอนั้นก็คือ ในขณะที่คุยโทรศัพท์กันนั้น ผมได้ถามน้องเค้าไปว่า เรียนอยู่ชั้นไหน? ซึ่งน้องเค้าก็ตอบกลับมาว่า “ทำไมพี่ไม่ลองเอาธรรมกายดูเอาล่ะว่า เรียนอยู่ชั้นไหน?” ซึ่งคำตอบนี้อาจจะต้องการรู้จริงๆ หรือเพียงต้องการเย้าเล่นก็เป็นไปได้ ทำให้ผมนึกถึงผู้คนที่ผ่านเข้ามาในแวดวงของการศึกษาธรรมกายว่า มักที่จะใช้เกณฑ์ตัวนี้เป็นตัวชี้วัดว่า คนไหนเป็นธรรมกายได้แก่่กล้าจริง

ซึ่งก็ถูกในระดับหนึ่งครับ แต่ไม่ทั้งหมด

เพราะว่า “เป็นธรรมกายเหมือนกัน แ่ต่ไม่เหมือนกัน” นั่นเอง ครูของเราได้บอกไว้ว่า จะหาคนที่เก่งรอบด้านเหมือนกับหลวงพ่อวัดปากน้ำนั้น หายากยิ่งนัก

เอาล่ะครับ ลองมาดูประเด็นของคำว่า “เป็นธรรมกาย ความเหมือนที่แตกต่าง” นั้น หมายถึงอะไร?

จำได้ไหมครับว่า ที่ผ่านมา ผมได้บอกไว้ว่า วิชาธรรมกายนั้น คือ เครื่องมือที่จะนำไปสู่การค้นพบสิ่งต่างๆ อันได้แก่ ความรู้เร้นลับอันจะนำไปสู่การดับทุกข์ ภัย โรค ต่างๆ นั่นเอง คำว่า “เครื่องมือ” นั้น ถ้าคิดตามประสาเรา โดยใช้สามัญสำนึกก็มีหลากหลาย เปรียบเหมือนทหาร ก็มีหลากหลายเหล่านั้่นเอง

ทักษะพื้นฐานของทหารนั้น ต้องสามารถยิงปืนได้ มีทักษะทางการรบต่างๆ แต่แยกเหล่าออกไปตามความถนัด และหน้าที่ของแต่ล่ะคน เช่น หทารราบ ทหารอากาศ ทหารเรือ เป็นต้น

การเป็นธรรมกายนั้น ก็เหมือนกัน คือ โดยพื้นฐานแล้ว ต้องสามารถแก้ทุกข์ ภัยโรคได้ในระดับหนึ่ง แต่ความสามารถเฉพาะตน เช่น ญาณทัสสนะ อิทธิฤทธิ์ต่างๆ ความสามารถในการสอน ฯลฯ นั้น แตกต่างกันไปแต่ล่ะคน เท่าที่ผมเจอมานั้น บางคนเป็นธรรมกาย เห็นวิชาชัด แต่ทำวิชาแก้โรคไม่ได้ สอนก็ไม่ค่อยได้ แต่บางคนเห็นวิชาไม่ชัด แต่กลับสอนได้ผลดีอย่างน่าอัศจรรย์ หรือบางคน เห็นวิชาไม่ชัด สอนก็ไม่เก่ง แต่กลับสามารถมีฤทธิ์ในทางแก้โรคได้ อย่างนี้ก็มี

ในทัสสนะของผมนั้น ไม่มีแบบไหนดีกว่าแบบไหน คงไม่มีใครบอกนะครับว่า คนเก่งเลขนั้น เก่งกว่านที่เก่งกีฬา

เพราะคนเรานั้น ล้วนแต่เก่ง และมีจุดเด่นไปคนล่ะแบบ

และการที่จะสามารถมองให้ออกว่าใครนั้นเ่ด่นไปทางไหนได้นั้น ต้องอาศัยความใจกว้างและยอมรับในความสามารถของแต่ล่ะคน ซึ่งก็เป็นสิ่งที่เราๆ ท่านๆ ต่างก็รู้กันอยู่แล้ว และก็รู้กันดีอีกว่า เรื่องอย่างนี้ พูดง่าย ทำยาก

ดังนั้น ขอโยงความไปถึงคนที่เป็นธรรมกาย เป็นวิชา หรืออยู่ในระหว่างการศึกษาเรียนรู้ ก็ขอให้เปิดใจกว้างในการที่จะยอมรับคนอื่น ที่แตกต่างจากเรา มองให้ออกว่า เรา เขา มีจุดเด่นจุดด้อยทางใด เอาจุดเด่่นเราเข้าช่วยเขา แล้วเขาก็จะเอาจุดเด่นของเขามาเติมเต็มจุดด้อยของเรา  ทำกันเป็นทีมได้อย่างนี้ งานการอะไรก็ประสบความสำเร็จได้ด้วยดีครับ ตัวอย่างเช่น

บางคนเห็นวิชาชัด บางคนสอนเก่ง บางคนมีเหตุมีผล บางคนมีอำนาจบารมี เพียงแค่เดินมา คนก็เกรงอกเกรงใจ ถ้ามาร่วมกันทำความดี หรือสร้า้งบารมีร่วมกัน ก็สามารถทำให้งานสร้างบารมีนั้นสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

และสำหรับผู้ที่ยังไม่เป็นวิชานั้น ก็อย่าได้มองง่ายๆ เพียงมุมเดียวว่า คนที่เป็นธรรมกายต้องเห็นเท่านั้น เพราะว่าถึงแม้ท่านจะไม่เห็น หรือเห็นไม่ชัด ท่านก็สามารถศึกษา เรียน และใช้วิชาธรรมกายให้เป็นประโยชน์กับตัวของท่านได้

หาตัวเองให้เจอซิครับว่า ท่านเด่นไปในทางไหน ถึงท่านไม่เห็น ท่านอาจจะสามารถทำความเข้าใจกับวิชาธรรมกายได้ ก็เป็นไปได้ ถ้าท่านรู้ว่า่ท่านเด่นทางนี้ ก็จงอ่านตำราให้จบทุกหลักสูตร แล้วสร้างบารมีประกอบควบคู่ไปด้วย ไม่นานจากที่ไม่เห็นก็จะเริ่มเห็น และจากที่เห็นเลือนๆ รางๆ ก็จะเริ่มชัดขึ้นอย่างแน่นอน

ดังนั้น จับประเด็น จับจุดสำคัญให้ได้ว่า เรามาศึกษาวิชาธรรมกายทำไม?

จงหาความรู้ ควบคู่ไปกับการสร้างบารมีเรื่อยไป ไม่นานความเห็นหรือญาณทัสสนะและความสำเร็ต่างๆ ก็จะค่อยๆ ตามมาเป็นเงาตามตัวนั่นเอง

และขอบอกไว้ว่า ทุกอย่างไม่มีอะไรง่าย ต้องใช้เวลา แต่วิธีการที่เหมาะสม จะช่วยย่นระยะเวลาไปได้มากทีเดียว

สำหรับฉบับนี้ขอเพียงเท่านี้ก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่ในฉบับต่อไปครับ ขอให้ทุกท่านมีความสุขมากๆ และประสบความสำเร็จในการเรียนและศึกษาวิชาธรรมกายทุกคนเลยครับ สวัสดีครับ

Popularity: 6% [?]